Hej moje kochane czytelniczki!
( chyba mogę tak pisać, skoro żaden chłopak tu na razie nie zawitał)
Wreszcie, przez wszystkich oczekiwany, rozdział z punktu widzenia Marco!!!
Nie wiem czy mi wyszedł, nie umiem pisać z punktu widzenia chłopaka.
Co o tym sądzicie?
Ale po części jestem z niego dumna;P
Przypominam, że niedługo kończy się nabór ( 13.01)do nowych postaci a zostało jeszcze parę osób.
Jak ktoś ma pomysł na nową postać, ale już dał nową osóbkę, niech się nie krępuje.
Potrzebuję już powoli wszystkie postacie, bo za dwa rozdziały zacznie się akcja w świecie czarów ( Jeśli jest ktoś chętny może wybrać inną nazwę ) .
Pozdrawiam i mam nadzieję, że sylwester był udany.
PS: Od dziś myśli bohaterów, będą pisane kursywą
Z punktu widzenia
Marco
Zaraz po
tym jak wylądowaliśmy, Alura popędziła w stronę drzwi. Już miałem pobiec za
nią, gdy poczułem szarpnięcie .
- Marco, musimy porozmawiać .- powiedział Agat, kiwnąłem
niechętnie głową – przekazałem radzie, że znalazłeś Alurę, ale..
- …oni już wiedzieli? Tak wiem, dowiedziałem się o tym
niedawno. – usłyszałem ten sam krzyk rozpaczy co w lesie – A czemu cię tak
długo nie było?- rozglądałem się dookoła szukając zagrożenia a mój przyjaciel
kontynuował.
- Verna przestała się bawić w małe podboje, zaczęła atakować
stolicę! – przerażony spojrzałem na niego – Nie atakuje już pojedynczych miast,
wybiera już większe" kąski". Miałem być tydzień temu, ale zaatakowała
Catherswil. Musiałem pomóc, na szczęście udało nam się obronić stolicę.
Wyleciałem tuż po odwrocie Verny, kazali mi przekazać, żebyśmy jak najszybciej
przybyli do stolicy. Nie ma czasu do stracenia. – kiwnąłem głową i nagle coś
huknęło
- Dobra ja muszę iść. – krzyknąłem i pobiegłem za dom. To co
tam zobaczyłem, przeraziło mnie.
Na podwórku
toczyła się zażarta bitwa między Alurą a Jamesem….Zaraz co tu robi James?! Jak
najszybciej ukryłem się za ścianą drzew. Jeśli Loghard jest tutaj, to znaczy,
że Verna znalazła Ali. Dopiero teraz zauważyłem dwa ciała leżące u stup
dziewczyny. To byli jej rodzice! Spojrzałem
przerażony na walkę pomiędzy dwojgiem czarodziei. Brunetka atakowała chłopaka
kulami ognia a ten skutecznie unikał jej ataków, jednak nie miał dużo
szczęścia, w pewnym momencie chłopak dostał potężną dawką ognia, tak dużą, że
odleciał dziesięć metrów dalej. Mimowolne uśmiechnąłem się.
- Sorki mała, ale nie mam czasu na zabawę – powiedział James
i zaczął się wycofywać.
- Nie uciekniesz mi - już widziałem jak Ali szykuje się do
biegu za chłopakiem, jak najszybciej dobiegłem do niej i złapałem w tali.
- Alura, Alura! Nie warto go teraz atakować. - spojrzałem w
jej oczy i prawie utonąłem w tym fiolecie. –Pod wpływem emocji nic nie
zdziałasz, jedynie zrobisz sobie krzywdę.- zadziałało, dziewczyna przestała się
wyrywać a zaczęła głęboko oddychać. Kiedy myślałem, że się uspokoiła, wybuchła
płaczem. Szybko przytuliłem ją do siebie, nic nie mówiłem. Wiem, że tego teraz
potrzebuje. Po pewny czasie zauważyłem, że Alura zaczęła oddychać miarowo.
Zasnęła. Wziąłem ją na ręce i wstałem, ostatni raz spojrzałem na miejsce morderstwa
i poszłam z nią w stronę domu. Tuż przy drzwiach natknąłem się na Erica.
- Hej, co tutaj się stało ? –zapytał się zdziwiony patrząc
na zakrwawioną bluzkę brunetki
- Verna znalazła Ali i przysłała swojego pachołka, który
zabił Leę i Toma. Idź do Lani i jej przypilnuj, możliwe, że jeszcze zaatakuje, ja
zostanę z Alurą. Mógłbyś.- chłopak otworzył mi drzwi a ja poszedłem schodami na
górę. Po cichu wszedłem do jej pokoju i położyłem ją delikatnie na łóżku. Wygląda
tak pięknie –pomyślałem i pogłaskałem ją delikatnie po włosach. Westchnąłem
i poszedłem w stronę drzwi. Nagle usłyszałem jej szept:
- Marco, zostaniesz ze mną? –kiwnąłem delikatnie głową. Już
miałem siąść obok łóżka, gdy dziewczyna przesunęła się w bok robiąc miejsce
koło siebie.
- Choć – powiedziała klepiąc wolne miejsce obok siebie.
Uśmiechnąłem się delikatnie a w duchu skakałem z radości. Położyłem się obok
dziewczyny i spojrzałem na jej piękne fioletowe oczy, takie niespotykane. Widziałem
w nich nieme pytanie, nie wytrzymałem. Dalej patrząc w głębię jej niezwykłych
oczu, zacząłem powoli zbliżać się do niej. Gdy dzieliły nas centymetry Alura
zmrużyła oczy a ja złożyłem delikatny pocałunek na jej ustach. Nie
odwzajemniała mojego pocałunku, więc zrezygnowany odsunąłem się delikatnie, ale
wtedy to ona przejęła inicjatywę. Wplotła palce w moje włosy przysuwając mnie
do siebie a ja złapałem ją w tali, tym samym zmniejszając odległość między
nami. Nigdy czegoś takiego nie czułem. Wszystkie moje problemy, zmartwienia
zniknęły a tak wiele ważnych rzeczy zastąpiła ona. W każdy pocałunek wkładałem
jak najwięcej uczucia a ona oddawała je podwójnie. Gdyby ta chwila mogłaby
trwać wiecznie, byłbym najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Niestety
zabrakło nam powietrza i przestaliśmy się całować . Oparłem czoło o jej i
jeszcze przez dłuższy czas nie mogliśmy złapać oddechu. Spojrzałem w jej oczy i
uśmiechnąłem się do niej, odwzajemniła mój gest oraz przytuliła się do mojej
klatki piersiowej i w takiej pozycji zasnęliśmy. A ja miałem piękne sny….
***
Gdy promienie
słoneczne zaczęły łaskotać moją twarz, otworzyłem oczy i przeciągnąłem się,
spojrzałem w bok, ale nikogo tam nie znalazłem. Wstałem zrzucając kołdrę na
podłogę i czym prędzej wybiegłem z pokoju. Zaglądałem do każdego pokoju, ale
nigdzie jej nie było. Gdy zbiegłem na dół, przez okno zauważyłem jakiś ruch na
dworze. Jak najszybciej tam poszedłem a gdy zobaczyłem kto to odetchnąłem z
ulgą.
W miejscu
gdzie wczoraj odbyła się walka, stała piękna altanka, którą porastał zielony
bluszcz. Podszedłem bliżej i zauważyłem Ali, która rzeźbiła magią twarze
rodziców. Wyglądały tak realistycznie, postanowiłem podejść bliżej gdy
usłyszałem jej pełen bólu głos.
- Gdy miałam cztery latka, rodzice zabrali mnie nad jezioro.
Pogoda była piękna. Jak tylko się rozbiliśmy namiot poszliśmy na ryby. Było
bardzo wesoło, szczególnie wtedy kiedy ryba wpadła Lei pod bluzkę. –uśmiechnęła
się na to wspomnienie a ja podszedłem do niej bliżej – Gdy zgłodnieliśmy,
rodzice poszli na drugi koniec łódki i zaczęli szukać jedzenia w koszyku.
Postanowiłam popatrzeć na rybki a, że zrobiło mi się gorąco zdjęłam kamizelkę
ratunkową, byłam wtedy mała i nie zdawałam sobie sprawy z niebezpieczeństwa.
Przechyliłam się za bardzo i wpadłam do wody. Nie umiałam pływać i szybko
zaczęłam tonąć. Myślałam, że już nigdy nie zobaczę rodziców, gdy nagle poczułam
szarpnięcie i wypłynęłam na powierzchnię. Okazało się , że to Tomanie wyłowił.
Usłyszeli jak wpadam i jak najszybciej zaczęli mnie szukać. Wtedy powiedzieli
mi, że nigdy nie pozwolą aby stała się mi jakaś krzywda i zawszę będą mnie
strzec a ja ich. Nie dotrzymałam słowa.- ostatnie słowa ledwo co powiedziała,
bo zalała się łzami. Szybko przytuliłem ją do siebie a ona wtuliła się we
mnie.- Powinnam ich bronić, a stałam bezczynnie, gapiąc się jak ten psychopata
zabija ich. Mogłam ich jeszcze uratować, ale tego nie zrobiłam. –znowu się
rozkleiła a ja nic nie mówiłem. Trwaliśmy w tej pozycji tak gdzieś z dwie
godziny, nie jestem pewien. Po tym czasie Alura wstała i poszła w stronę domu a
ja uczyniłem to samo. W domu zastaliśmy naszych przyjaciół, mieli grobowe miny.
Chyba Eric przekazał złe wieści –
pomyślałem i usiadłem obok Alury na kanapie.
- Alura, wiemy co się wydarzyło. Musimy….-Alura nie dała
Lucyferowi dokończyć
-…Przekręcić wspomnienia wszystkich mieszkańców Moran tak
aby myśleli, że rodzice nie żyją od miesiąca. Dziadkom i wujostwom też, ja się
tym zajmę. Do krainy czarów wyruszymy za dwa dni, muszę spakować parę ważnych
rzeczy. A teraz wybaczcie, ale muszę się zająć zaklęciem zapomnienia. – wstała
i poszła schodami na górę.
- Idź z nią- spojrzałem na Luca – Przypilnuj ją a my
zajmiemy się rodzicami Lani .-kiwnąłem głową i pobiegłem do pokoju dziewczyny.
Była tam i szykowała potrzebne rzeczy.
- Daj pomo…
- Słuchaj ten pocałunek.....Ja zrobiłam to pod wpływem
emocji…..Nie zrozum mnie źle, jesteś super chłopakiem, na pewno spotkasz kiedyś
wspaniałą dziewczynę. Ja teraz jestem, zajęta tą wojną, nie mogę wiązać się w
jakieś związki– to powiedziawszy przeszła obok mnie i zeszła na dół . A ja
stałem i patrzyłem dalej na schody. Tylko,
że ja chcę ciebie…
Zapomniałam dodać zdjęcia:
ALTANKA:
Zapomniałam dodać zdjęcia:
ALTANKA:
