Rozdział 24 " Feniks"

Przepraszam,że tak długa ale komputer nie chce ze mną gadać. Dziękuję za miłe komentarze. Jeszcze jedno :za mało komentarzy widzę tylko tych zaufanych a reszta gdzie jesteście moi wierni czytelnicy? Tęsknię....
PS: Ten rozdział dedykuję Melani M.M. dzięki to tobie powstał ten rozdziała( jak będą momenty w których pisze tak jakbym była na haju to jej wina ;P )

            Nic. Zero. Nul. Pierwszy raz mam taką pustkę. Lani zaczyna już nakładać kolory a ja?   Patrzę beznamiętnym wzrokiem na puste, białe płótno. Nie mam żadnych pomysłów. Tak jakby ktoś wszedł do mojej głowy i zabrał mi całą inspirację. Jedyne, co mi tam pozostało to sceny z całego wczorajszego dnia: pobudka w objęciach Marco, wycieczka w góry, lawina, prawda i propozycja spaceru z chłopakiem. Dzień pełen wrażeń.

            Nagle usłyszałam pukanie do drzwi. Popatrzyłyśmy a siebie zdziwione, kto to mógł być?   

- Proszę- powiedziałam a zza drzwi wyłoniła się twarz Maro. Nie wiem czemu, ale od razu na mojej twarzy wpełzł wielki uśmiech

- Cześć dziewczyny – uśmiechnął się do nas szeroko i spojrzał na moją przyjaciółkę – Lani, nie będziesz zła jak porwę Alurę na spacer?

- A bierz ją. Tylko siedzi i patrzy na sztalugę. W ogóle z niej pożytku, może jak ją zabierzesz to coś zrobi. – Zaśmiała się i rzuciła we mnie moją kurtką – bawcie się dobrze dzieciaki, tylko wróćcie przed zmrokiem.

- Dobrze mamusiu – zaśmiałam się i wyszliśmy szybko z pokoju zanim trafiła w nas poduszka rzucona przez pannę Delend.

- To rozmowę z twoją" mamusią" mam już z głowy?- Zapytał mnie uśmiechając się figlarnie w drodze do windy

- Nie wiem, jej się spytaj – powiedziałam wskazując na przyjaciółkę biegnącą w naszą stronę z poduszką

- Szybko –powiedział i pociągnął mnie do windy która w ostatniej chwili zamknęła się przed dziewczyną. – To jak?

- Ucieczkę masz zaliczoną. – śmialiśmy się wesoło, aż nie doszliśmy do ściany lasu.

- Czy zechcesz mi towarzyszyć w spacerze, po tym malowniczym lesie? –Zapytał się mnie kłaniając się jak prawdziwy dżentelmen

- Oczywiście – ukłoniłam się poszłam z nim ramię w ramie w stronę lasu.

- Opowiedz mi coś o sobie. –Powiedziałam gdy zapadła między nami, nieznośna przez wszystkich, cisza.

- Urodziłem się 15 września, w tym roku skończyłem siedemnaście lat. Moi rodzice nie żyją od szesnastu lat, zostali zabici. Nie mam rodzeństwa a do aktualnego wieku władzę nade mną sprawowała moja ciotka. Chciałem się usamodzielnić więc się tutaj przeprowadziłem. -Mówił patrząc przed siebie.

- Przepraszam nie wiedziałam, przykro mi z powodu twoich rodziców. Sama wiem jak to jest. Moja matka zaniosła mnie pod dom moich przyszywanych rodziców. Zostawiła im tylko jeden liścik i ten wisiorek. –Wskazałam na mój herb rodzinny i postanowiłam zmienić temat.

- Czym się interesujesz?

- Może, teraz ja? –Zapytał i stanął naprzeciw mnie

- Mam lepszy pomysł, raz ty raz ja będę mówić. Twoje zainteresowania ?

-Okej, lubię obserwować ptaki…

- Bawić się z kotem…

-…malować, czytać….

-…jak wyżej…..

-…i słuchać muzyki –zakończył

- Jakiej – zapytałam opierając się o drzewo

- Jestem dziwakiem i lubię każdy rodzaj oprócz rapu, ostrego rocka, metalu i niektórych piosenek reggae

- To nie jesteś sam. Też lubię taki rodzaj muzyki, choć jednak wolę przebywać na łonie natury. Tu dopiero da się usłyszeć się prawdziwy koncert.

- Zgadzam się, a co teraz słyszysz?- Powiedział patrząc na mnie. Zamknęłam oczy i wsłuchałam się w odgłosy lasu.

- Słyszę śpiew ptaków, szelest starych liści i drzew, zgrzytanie śniegu. – Odpowiedziałam mu a gdy otworzyłam oczy zobaczyłam Marco niebezpiecznie blisko mnie. Jeden kosmyk opadł mi na twarz a on korzystając z okazji odgarnął mi go za ucho. Przysunął się do mnie jeszcze bliżej a nasze nosy stykały się, zamknęłam oczy i czekałam co on zrobi. Przytulił mnie do siebie i już mieliśmy się pocałować, gdy nagle usłyszeliśmy dziwny odgłos . Odsunęliśmy się od siebie jak najdalej.

- Muszę już iść. – Powiedział i pobiegł w przeciwną stronę od ośrodka

- Spoko, fajnie się gadało. – Powiedziałam sama do siebie, wracając do pokoju.

***

Długo tam nie posiedziałam, wzięłam tylko aparat i od razu wyszłam nie rozmawiając z Lani i Kaylą. Postanowiłam wyjść na spacer, może znajdę jeszcze jakąś inspirację. Ale przedtem:

- Miretto ediris, sefris konetis.- Nie ma to jak zaklęcie ciszy. Eric mówił, że najlepsze zaklęcia to takie wymyślone na szybkiego.

            Wolnym krokiem skierowałam się do lasu, patrzyłam na drzewa, zwierzęta i inne rośliny. Szłam tak z 15 minut gdy z daleka zobaczyłam pomarańczowe światło, wyglądało to jak jakiś płomień. Z czystej ciekawości podeszłam tam i szczerze nie żałuję. Upewniłam się tylko, że Marco jednak jest czarodziejem. A jak zapytacie? Odpowiem wam pytaniem. Jaki zwykły śmiertelnik posiada FENIKSA?!?!?!

            Za ścianą drzew na wielkiej polanie, stał Marco a na jego ramieniu piękny ognisty ptak. Chłopak głaskał go i coś do niego mówił. Podeszłam bliżej.

- Przekaż, że ją znalazłem i niedługo przyprowadzę.

- Dobrze, a jaki sposób masz zamiar ją tam sprowadzić? Dziewczyna w końcu się skapnie, że coś nie tak. – Powiedział ptak patrząc na swojego właściciela.

- Spokojnie, coś wymyślę mój przyjacielu a teraz leć, wrócisz szybciej. – Powiedział i podrzucił feniksa a ten wzbił się w powietrze.

            Cały czas patrzyłam na to z otwartymi ustami. Czyli jednak Luc'k miał rację co do Marco. On rzeczywiście jest zły. A ja głupia dałam się mu zauroczyć. Odeszłam jak najszybciej i poszłam do hotelu. Jak wyszłam z lasu złapał mnie Marco.

- Alura możemy dokończyć nasz spacer.

- Nie, mam plany muszę skończyć obraz. – Mówiłam nie patrząc mu w oczy

- Lani mówiła, że nawet nie zaczęłaś. –Ugh on nigdy nie odpuści

- Ale chcę zacząć, więc daj mi spokój. – Wyrwałam mu się i zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem

-Co się stało? –Zapytała recepcjonistka

- Nic, dobranoc. – Powiedziałam i wsiadłam do windy. Jechałam i oglądałam zdjęcia i nagrania z wczorajszego dnia, póki nie natrafiłam na jeden fragment nagrania. Jak z procy, wystrzeliłam z windy i pobiegłam do pokoju popychając innych po drodze. Wbiegłam do sypialni i siadłam jak najszybciej przy mojej sztaludze i nie wahając się zaczęłam nakładać kolory. Malowałam i myślałam, myślałam o rozmowie feniksa z Marco i zaczęłam się uspokajać. Z początku sama nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Ale, jednak. Po raz pierwszy mój talent mnie zaskoczył. Przede mną na tradycyjnej sztaludze stał obraz. Obraz przedstawiający lawinę.