Rozdział 27 " Żywioły i wiadomość"

Hej dziś miał być rozdział z punktu widzenia Erica, ale się rozpisałam w tym..... dobra nie będę kłamać nie napisałam jeszcze, ale tak mnie wciągnęło pisanie tego rozdziału, że nie mogłam przestać. Następny NA PEWNO będzie pisany z punku widzenia Erica obiecuję. Jak tego nie zrobię, Landryna masz moje pozwolenie aby mi przyłożyć. Ten rozdział dedykuje Kaśce z okazji imienin, więc sto lat moja wariatko!

wiem, że ją lubisz ;P

Zapraszam na NN

--------------------------------------------------------------

- Kayla?! Luk!? Jest ktoś w domu? – Chodzę po całym domu i szukam jakiejś żywej duszy, ale jak na złość nikogo nie ma.

            I jak ja mam się niby trenować wszystkie żywioły, skoro nie opanowałam do końca powietrza?! Idę do Okopatio, może tam znajdę jakieś rozwiązanie.

***

            "Prawda i fikcja" ; "Nasi nauczyciele" ; "Eliksiry" ; " Zaklęcia " … Nie ma nic o żywiołach, nawet jednej książki. Przeszukałam całą biblioteczkę i nic.

Dzwonię do Kayli, może będę miała szczęście i odbierze.

            Pierwszy sygnał…..Drugi sygnał…. Trzeci sy…

- Halo? – Jest!!!!!

- Kayla pomóż, Eric kazał mi trenować wszystkie żywioły a ja jeszcze nie opanowałam powietrza, nigdzie nie ma takiej książki. POMOCY!!!!!! –powiedziałam to na jednym wydechu

- Spokojnie, zaraz ci wszystko powiem, co masz robić…- co?

- Nie przyjedziesz?

- Nie mogę jestem …hm zajęta. Pokieruję cię. W Okopatio w biblioteczce, pod książką " Drzewa genologiczne zielarzy" znajdziesz cztery kartki. Na każdej z nich napisane jest jak posługiwać się każdym żywiołem. Na kartce poświęconej powietrzu, znajdziesz informację jak posługiwać się wszystkimi żywiołami. – gdy to mówiła ja w między czasie stosowałam się do jej instrukcji. Rzeczywiście były tam. Na każdej były pokazane konkretne ruchy.

- Mam –powiedziałam patrząc i analizując kartki

- No to super, sama sobie już poradzisz, ja muszę spadać pa- rozłączyła się

- Dzięki z a pomoc –powiedziałam do siebie i z uśmiechem na ustach siadłam na poduszkach i zaczęłam studiować kartki.

***

            Umiem, umiem, umiem!! No dobra nie do końca. Umiem w teorii, gorzej z praktyką.

Właśnie idę na jakąś polankę ( według notatek Kayli najlepiej trenować na otwartej przestrzeni), wybrałam tą, na której stworzyłam swój pierwszy eliksir, może to mi przyniesie szczęście...

            Stałam tam i próbowałam zapanować jednocześnie nad wszystkimi żywiołami, ale za nic nie mogłam się skupić, wszystko mnie rozpraszało. Nawet ta błoga cisza.

-Idź na łono natury to na pewno ci pomorze. Na pewno. –prychnęłam i siadłam po środku polanki.

            Siedzę tam przez ponad trzy godziny, gdy nagle dostałam SMS (wiem, nie powinnam nosić telefonu w takie miejsca no ,ale przyzwyczajenie ) od .... Marco!

„ Wiesz, że taniec jest językiem miłości”

„Nie każdy”

 odpisałam, nie musiałam czekać długo na odpowiedź

„Nasz był :The Twins –Valentine’s dancetango”

Uśmiechnęłam się i włączyłam załącznik. W telefonie poleciały pierwsze nuty a ja wstałam i poczułam się jakbym znów była na imprezie w Halloween, tańczyła razem z Marco i patrzyła w jego piękne oczy....

             Nie wiem, co się działo wokół mnie, dla mnie liczyła się tylko muzyka wypływająca z głośników. Gdy się skończyła, otworzyłam oczy, ale dalej wykonywałam dziwne ruchy. No dobra, dla zwykłego przechodnia mogą się one wydawać dziwne, ale dla mnie były one magiczne. Zapamiętałam każdy krok, każde ułożenie rak i wygięcie ciała. Były zupełnie inne od tych, co na kartce, takie żywsze a ruchy były jak taniec, taniec dwóch serc pragnących miłości.

            Okręciłam się wokół swojej osi, wystawiłam prawą nogę do przodu a lewą lekko ugięłam i przyłożyłam dłonie do ziemi. Skończyłam, wstałam i spojrzałam na swoje dzieło.

            Nie było już tej samej polanki, co wcześniej. Po środku ku górze wiły się cztery skaliste spirale, po nich płynęła woda jakby znikąd a w niektórych miejscach paliła się potężnym ogniem. Pomiędzy spiralami był mały dół, do którego spływała woda a po środku kręciło się małe tornado, ale o takiej samej sile, co duże. Najpiękniejsze jednak było, co działo się nad spiralami i tornadem, w powietrzu latały kawałki skał, kropelki wody oraz małe płomyczki. Kręciły się z taką szybkością, że ledwo było je widać. Patrzyła na to wszystko z otwartymi oczami.

- Wow nie wiedziałam , że ci się uda. – usłyszałam i z nadzwyczajną szybkością (nie wiem skąd się ona u mnie wzięła )skierowałam wodą mackę w stronę posiadacza głosu.

- ALURA!!! –ups, to była Kayla

- Przepraszam, ale przestraszyłaś mnie – podeszłam do niej i puściłam ciepłe powietrze w jej stronę.

- Spoko, przyszliśmy zobaczyć jak ci idzie. –dopiero teraz zauważyłam, że koło mojej kuzynki stoi wysoki blondyn o błękitnych oczach. – zapomniałabym, Alura mój chłopak Mat Bloom, Mat moja kuzynka Alura Salem - Melas

- Miło poznać córkę słynnej Sabiny. – powiedział i podał mi rękę – Przy okazji,  przyjechałem przekazać wiadomość od twojej matki i ojca. – spojrzałam na niego z szeroko otwartymi oczami, nie mogłam nic powiedzieć –  Mówią, że się cieszą, bo zaczęłaś szkolenie i mają nadzieję, że wyrośniesz na utalentowaną czarownice. Sabina kazała przekazać żebyś słuchała się serca, bo ono zawsze odpowie ci na twoje pytania oraz , że Cię kochają i zawsze będą przy tobie .  –uśmiechnęłam się i  spojrzałam na wyświetlacz telefonu na którym dalej widniała wiadomość od Marco. Mam się słuchać serca? Dobrze. Serce mi mówi, że Marco jest dobry i to z nim chciałbym spędzić całą wieczność ( czarodzieje i czarownice są nieśmiertelni).

-A jak się z nią porozumiewałeś? – zapytałam siadając na trawie

- Rozmawialiśmy między myślami, twoja mama ledwo wytrzymuje. Brakuje jej sił by bronić siebie i innych uwięzionych czarodziejów, ale jak się dowiedziała, że żyjesz i ćwiczysz magię   powiedziała, że dla ciebie wytrzyma jeszcze miesiąc. Jeśli w ciągu tego czasu nie zaatakujecie, Verna zabierze dusze twoim rodzicom i innym.

- Okej, idę do domu. Miło mi było cię poznać Mat, mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy.

- Zobaczymy, mam zamiar wam pomóc. Nie zostawię Kayli samej- mówiąc to przytulił ją do siebie i pocałował w czoło- a w ogóle, zebrałem już sporą gromadkę czarownic, czarodziejów, troli, centaurów, wróżek i krasnoludków. Nie udało nam się zdobyć zaufania smoków, jednorożców i pegazów. No, ale jak dowiedzą się, że żyjesz na pewno pomogą.

- Dzięki, nie musieliście. –uśmiechnęłam się- a wiadomo kiedy mniej więcej planujemy bitwę?

- Żeby nie wzbudzać podejrzeń ludzi pojedziesz z Kaylą i Eric’em do ich „rodziców „ tuż po świętach. Będą myśleć, że jedziesz do rodziny. Dla pewności zostawimy jedną wróżkę tutaj, gdyby nam się nie udało to żeby nikt się nie martwił, rozsypie pył zapomnienia po całym miasteczku. Zapomną, że ktoś taki jak Alura Melas i Lani Delend w ogóle istniał.

- Okej, jeszcze raz dzięki a teraz sorry, ale przydałoby się to posprzątać. –wstałam i zaczęłam chować wielkie słupy skalne, doprowadzać wodę do roślin  i zmniejszać płomienie i tornado. Po chwili polana odzyskała swój dawny wygląd.

- Zaskakujące, nikomu nie udało się jeszcze panować nad wszystkimi żywiołami jednocześnie. Nawet twojej matce. Jak ty to zrobiłaś? –zapytała mnie Kayla

- Skoro nikt tego nie wie, to niech to zostanie moją słodką tajemnicą. – uśmiechnęłam się i zaczęłam biec  stronę domu.

***

-Jestem !!! –krzyknęłam wpuszczając Kaylę i Mata przodem.

- Alura dobrze, że jesteś. Eric wrócił godzinę temu do domu. Siedzi na kanapie cały czas zamyślony i się uśmiecham, nic nie działa na niego. Nawet Rosa go drapała a ten nic.- powiedziała Lea ciągnąc mnie do salonu w którym na kanapie siedział Eric. Rzeczywiście, chłopak totalnie zamyślony.

- Dobra pomogę, ale chcę mieć pomoc w razie jego ataku na mnie. Ok.? –spojrzałam znacząco na kuzynkę i jego chłopaka. Oboje kiwnęli głowa na zgodę a ja poszłam na górę do pokoju Erica. Pokój jak pokój, zwyczajny. Czarne łóżko, biblioteczka, garderoba, biurko i inne duperele chłopaka. Skierowałam swoje kroki w stronę jego łóżka i spod poduszki wyciągałem granatowy notesik, który był chroniony słabym zaklęciem, szybko je zdjęłam i pobiegłam na dół.

-Co to jest ? – zapytał się Mat

- Też się zastanawiałam póki nie przeczytałam, wiesz ciekawa lektura, mogliby dodać to do kanonu lektur obowiązkowych. –uśmiechnęłam się i stanęłam Eric’em, który dalej miał nieobecny wzrok. Otworzyłam na ostatnim wpisie i zaczęłam czytać. Uuu nowy wpis…

- „Drogi pamiętnik! Udało mi się, zaprosiłem…”- urwałam bo ktoś wydarł mi notes z ręki

- Mówiłem, że masz się do niego nie zbliżać !! –krzyknął chłopak i zaczął mnie gonić, schowałam się za Matem

- Mat złaź mi z drogi, ona miała go nie ruszać!!

- Spokojnie. Jak się zaraz nie uspokoisz rozwalisz cały dom. – zaśmialiśmy się a Eric razem z nami.

- Jak tam wasz „spacer” ? –zapytałam siadając na kanapie

- Super – uśmiechnął się i poszedł na górę. Pochyliłam się nad pozostałymi

- Max trzy dni i będą razem, zakład? Daję trzy rogi jednorożca.

- Pięć, stoi – uśmiechnęła się Kayla i podała mi rękę a Mat je przeciął.