Rozdział 30 „Prawda”

Drodzy czytelnicy ogłaszam Nabór do mojego opowiadania. Więcej informacji pod postem "Nabór", zapraszam wszystkich nawet tych nowo przybyłych.No i oczywiście zgodnie z obietnicą, rozdział w którym wyjaśniamy całą aferę z Marco.
_______________________________________________________

-Rok temu, zaraz po ukończeniu akademii zostałem wezwany przez Radę Czarodziei. Okazało się, że mają dla mnie jakieś ważne zadanie – musiałem dołączyć do straży Verny i być tam szpiegiem. Zdobywałem niektóre informacje i przekazywałem je Radzie. Miesiąc przed moim przyjazdem, mogłem po raz pierwszy zejść do celi więźniów. Znalazłem tam twoich rodziców- tu spojrzał na mnie. –Sarbina powiedziała mi, gdzie mniej więcej się znajdujesz i kazała mi jak najszybciej cię odnaleźć. Następnego dnia przekazałem Radzie nowe informacje a oni wysłali mnie w podróż. Dopiero na Halloween cię spotkałem. Już wtedy wiedziałem, że zaczęłaś ćwiczyć, było czuć już twoją aurę.- zamilkliśmy.

Zaraz po wielkim wejściu Lani i Erica siedliśmy na kanapach w salonie i zaczęliśmy rozmawiać a dokładniej Marco zaczął mówić.

- Czemu nic nie wiedziałem, że wysłano już przede mną kogoś do Ali?- zapytał dotąd milczący Luc

- Miałem tylko dokładniej określić, gdzie można ją znaleźć. Niestety od dawna nie dostaję wiadomości od Rady i postanowiłem na własną rękę ją śledzić. Dlatego zapisałem się do tutejszej szkoły i pojechałem na tą wycieczkę. Chciałem mieć Alurę na oku, ale nie spodziewałem się, że zostanie tutaj sprowadzony Eric.

-A ja, że jeszcze kiedyś cię zobaczę. Zniknąłeś tak z dnia na dzień i ślad po tobie zaginął. –pożalił się Eric przytulając do siebie Lani.- A tu patrz, zostałem sprowadzony tutaj tylko ze względu na ciebie. Dostałem wiadomość, że Alurę śledzi jakiś posłaniec Verny. Mówiłem ci, ten twój herb wprowadzi cię kiedyś do grobu- powiedział wskazując wisiorek Marco a ten podniósł go na wysokość twarzy. Dopiero teraz zauważyłam, że jego różni się od herbu złej wiedźmy. Obydwoje mają czerwony pentagram, ale herb Marco ma jeszcze czarny krąg  wokół pentagramu.

- Nie prawda, czasami to pomaga. Jak byłem szpiegiem nie musiałem zakładać jej wisiorka. Znając życie był zatruty.- uśmiechnął się krzywo. Nagle usłyszeliśmy dźwięk dzwonka Lani.

-Halo?.....Tak, jestem u Alury…Nie….Mamo!….Tak zaraz będę. Pa- rozłączyła się i spojrzała na nas smutna- muszę wracać do domu, Arielle się dopytuje o mnie i babcia przyjechała. Muszę iść. –wstała i spojrzała na Marco- fajnie było poznać twoją historię. Pa

-Lani czekaj, odwiozę cię. –powiedział Eric i wstał za dziewczyną- mam nadzieję, że mnie jeszcze odwiedzisz.- powiedział w stronę Marco

- Jasne, idę z wami na wielką bitwę. Mam zamiar utrzeć nosa Jamesowi. – uścisnęli sobie dłonie i blondyn wyszedł na zewnątrz w stronę brunetki.

-Dobra ja też się zbieram, muszę iść do Rady przedyskutować wszystko. Miło było poznać Marco i przepraszam za spodnie. Rosa, Ben idziecie ze mną?

- Tak i też sorry.- powiedziała Rosa i razem z Benem poszła za Lucyferem. Gdy wyszli skapnęłam się, że jesteśmy z Marco sami.

-Ja też chciałabym cię przeprosić. Nie powinnam była wszczynać alarmu niepotrzebnie.- mówiłam gapiąc się na swoje trampki.

- Hej nic się nie stało. – przysunął się do mnie i objął ramieniem- A w ogóle to dobrze, że to zrobiłaś. Widać, że jesteś spostrzegawcza i nic cię nie zaskoczy.- uśmiechnęłam się a on odwzajemnił uśmiech. – zapomniał bym, masz wszystkich nauczycieli?

- Tak, Luc uczy mnie zaklęć i eliksirów, Kayla walki a Eric żywiołów. Mam wszystkich.

-A tradycje znasz jakieś? –zapytał patrząc mi w oczy

-Nie, znam tylko o eliksirze początku i nic więcej. – powiedziałam wstając i sprzątając brudne szklanki oraz talerzyki.

-No to masz szczęście, stoi przed tobą prawdziwy spec od tradycji czarodziei. Nauczę cię wszystkiego, od zwyczajów dla noworodków do odsyłania dusz. –uśmiechnął się do mnie

- Wielkie dzięki, ale ostatnio nie mam czasu. Wracam ze szkoły z Lani i u niej odrabiamy lekcje, potem wracam do domu i trening z Kaylą i Ericem a następnie lekcje z Lucyferem. –powiedziałam chowając talerze do zmywarki

- A w nocy ?- zapytał patrząc na mnie, stojąc przy blacie

- Śpię- i śnię o tobie oraz twoich oczach, dodałam w myślach

- No właśnie, odwiedzę cię w śnie. Jak zaśniesz, pojawię się ja- jakbyś tam już nie był- cały twój sen zniknie i zaczniemy lekcje. Będziesz tak samo funkcjonować rano, tylko z tą różnicą, że będziesz wiedzieć więcej.- pomyślmy, nie będzie widzieć moich snów, to chyba dobrze oraz się czegoś nauczę

-Okej, ale pod jednym warunkiem. – powiedziałam i pochylając się koło niego zrobiłam poważną minę

-Jaka?- przestraszył się

-Zaczynamy dzisiaj.- widać było jak się rozluźnił

- Zgoda – uśmiechnął się i zaczęliśmy gadać. Opowiadał mi jak jest w akademii, jacy są tam nauczyciele i lekcje. Wygląda to ciekawie, ale z tego co się dowiedziałam ja jestem na tym samym „poziomie” co Marco, więc nie będę musiała iść do tamtej szkoły. Nawet nie zauważyłam kiedy przenieśliśmy się na kanapę i zasnęłam w jego ramionach oglądają jakiś tam komedię.

***

Z punktu widzenia Lucyfera

- I jak poszło?- zapytał Ben gdy powróciłem do świata ludzi.

- Jest dobrze, Marco ma zostać a Alura musi być w każdej chwili gotowa do walki- powiedziałem biegnąc w stroną domu

-Jesteś zły, czemu?- zapytała Rosa dorównując mi biegu

- Martwię się o nią, znalazłem ją dwa miesiące temu i dotąd nie opuszczam ją. Martwię się, że ją znowu stracę jak wtedy. – powiedziałem i poczułem łzę spływającą mi po pyszczku

-Nie martw się, mamy dużo sprzymierzeńców a jak razem przejdziemy przez bramę znajdzie się jeszcze więcej. A dodatku, Alura to potężna czarownica, ma więcej siły i magii niż wszyscy czarodzieje razem wzięci, na pewno jej się uda.- pocieszył mnie Ben a ja uśmiechnąłem się krzywo i przez resztę drogi nie rozmawialiśmy.

            Gdy dobiegliśmy do domu, przestraszyłem się. Samochód Marco dalej tu stał a po Eric’u, ślad zaginął. Jak najszybciej wbiegłem do domu a za mną reszta i stanąłem jak wryty. Przede mną, na kanapie smacznie sobie spali Alura i Marco. Wszystko by było dobrze, gdyby nie to, że dziewczyna spała w jego objęciach!!! Już miałem zamiar wskoczyć na niego i wydrapać mu oczy gdy poczułam jak ktoś stanął mi na ogonie.

-Uspokój się zazdrośniku, daj im spać- powiedziała Rosa patrząc na nich

-Nie jestem zazdrosny. No dobra, może odrobinkę, ale to ze względu na to, że on mi ją zabiera! Nie miałem czasu by się nią nacieszyć, nie byłem przy jej pierwszym słowie, na jej 13 urodzinach, nie widziałem jej tyle lat! Nawet spóźniłem się na jej 17 urodziny a one były najważniejsze. Tak krótko ją znam, nie chcę jej stracić.- powiedziałem podchodząc do kanapy i patrząc na jej twarz na którym widnieje uśmiech.

- A chcesz widzieć ból w jej oczach? –zapytał Ben kładąc się na oparciu kanapy.

- Nie, ale skąd mam wiedzieć, że on jest odpowiedni?

- Spójrz na niego, przytula do siebie Alurę tak jakby nie chciał, aby jej się coś stało a ona ufnie się w niego wtula i uśmiechają się przez sen to powinno ci wystarczyć na razie. – powiedziała Rosa kładąc się po drugiej stronie. Mają rację,  widać, że mu na niej zależy i Vice Versa. Westchnąłem i wdrapałem się na kanapie i położyłem koło Alury

***

Taki mały dodatek,

olśniło mnie pod prysznicem i to dosłownie!!

Z punktu widzenia Lei

- To wspaniale, że twoja siostra jest w ciąży. Nie mogę się doczekać jak zostanę ciocią –u uśmiechnęłam się na wspomnienie wizyty u Amandy

- A skoro rozmawiamy o dzieciach, mówiłaś, że Ali przyprowadziła do domu chłopaka.

- Racja, z wyglądu bardzo przystojny. Widać, że jest miły. Alura mówiła, że mają do zrobienia jakąś pracę… nie pamiętam.- powiedziałam machając ręką i powoli zaczęłam szukać kluczy w torebce

- A jaki samochód miał ten chłopak? –zapytał Tom patrząc przed siebie

- Chyba niebieskie BMW, czemu pytasz?

- Chyba jeszcze nie skończyli. –powiedział a ja spojrzałam na przednią szybę, rzeczywiście nadal stoi. Jak najszybciej wysiedliśmy z auta i pobiegliśmy w stronę domu. Jednak nie auto chłopaka mnie najbardziej zdziwiło. Na kanapie smacznie spała sobie Alura z tym chłopakiem a po bokach koty dzieci.

- Co z nimi robimy? – zapytał To opierając się o framugę drzwi

- Nic, przecież w młodości też robiliśmy takie rzeczy. A w ogóle co zrobisz obudzisz ich, nie będą rozumieć co do ich mówisz. – powiedziałam gasząc telewizor i przykrywając ich kocem- tylko spójrz na nich wyglądają …

- ….jak my? Nie, oni wyglądają lepiej-  przerwał mi przytulając mnie od tyłu- dobrze a teraz chodź spać i daj im pospać.- uśmiechnęłam się i zgasiłam światło.