Rozdział 1 „Sen”

 Witam i zapraszam na 1 rozdział nowej księgi!

Nie chce mi się pisać długich wstępów, więc od razu przepraszam, że nie komentuję waszych blogów, ale ostatnio internet mi szwankuje na telefonie i nie mogę czytać waszych blogów, ale na szczęście już się naprawił i obiecuję do środy się z tym uwinąć. To tle i jeszcze raz zapraszam na nn, co o nim myślicie?

PS: Zapraszam do wzięcia udziału moim małym Quizie wiedzy o księdze I. nr gg: 25968320 i e-mail: adrianna51@interia.pl
PSS: Wszystkiego najlepszego z okazji dnia kota, życzę naszym i waszym  kotom .

___________________________

            Dwa miesiące, w ciągu tego czasu moje życie zmieniło się na dobre. Poznałam gadającego kota, przystojnego czarnoksiężnika, moja przyjaciółka okazała się być zielarką, moi rodzice zastępczy nie żyją, a biologiczni wręcz przeciwnie, ale są uwięzieni i zła wiedźma atakuje świat czarów. Ominęłam coś? A no tak, jestem czarownicą!

I co teraz robię? Stoję na szczycie jednej z gór w Mirabili, a przede mną rozprzestrzenia się widok na Lasy Artemidy. Skąd to wiem? Za mną wydziera się Lucyfer na Mata:

- Powinniśmy być w Catherswil a jesteśmy w Lasach Artemidy! Możesz mi wytłumaczyć, dlaczego? – Wow, nigdy nie widziałam, aż tak wściekłego Lucka. Po prostu widok bezcenny.

- A skąd mam ja wiedzieć, jak trzy dni temu przechodziłem przez bramę wszystko było dobrze! – No i tak wygląda ich kłótnia, mniej więcej. Podałam ten mniej wulgarny przykład. Dobra mam dosyć jestem zmęczona. Zeszłam ze szczytu do ich i wydarłam się na cały regulator:

- EJ!!! – Super, pewnie było mnie słychać po drugiej stronie lasu.- Możecie się uspokoić? Nie wiem czy zauważyliście, ale jest już późno i co niektórzy są zmęczeni i głodni, więc możemy poszukać miejsca na nocleg? Jutro rano o tym zdarzeniu spokojnie porozmawiamy, dobrze? – Przytaknęli – Okej, chłopaki idźcie po jakieś drewno, rozpalimy ognisko a my przygotujemy coś do zjedzenia. – Męska część towarzystwa przytaknęła na zgodę i poszła w stronę lasu.

- Ali, wiesz, że nie musimy się nawet ruszać, żeby przygotować to wszystko? –Zapytała mnie Arielle

- Tak wiem, ale miałam dosyć ich krzyków. Dobra do roboty dziewczyny. –Powiedziałam i zaczęłyśmy tworzyć szałasy za pomocą lian, kamieni i liści. Nie długo zajęło nam zrobienie czterech szałasów. Teraz czas na jedzenie.

- Teraz pytanie, skąd wytrzaśniemy jedzenie.

- A mogą być owoce? – Zapytała Lani

- Co proponujesz?

- Niedawno nauczyłam się tego od babci, dajcie mi mój plecak. - Kayla poszła po własność brunetki, a ta dalej mówiła – Wzięłam z domu parę pestek różnych owoców, jeśli Alura za pomocą wody podleje je, będziemy mieli trochę owoców. – Uśmiechnęła się i zaczęła szukać pestek z plecaka.- Mogą być winogrona?

- Ok., posadź a ja podleje. (Tak wiem, to dziwnie brzmi) – Wykonała moje polecenie, a ja za wykonałam parę ruchów i podlałam nasionko. – Co teraz?

- Moja kolej pokazać, co umiem. – Uśmiechnęła się chytrze i wyciągnęła ręce przed siebie. Nagle spod jej dłoni zaczęła wylatywać niebiesko-różowa mgiełka i powoli zaczęła kierować się w stronę nasiona. Gdy tam dotarła, z ziemi zaczęły szybko wyrastać pędy winogrona i pięły się coraz szybciej do góry, a razem z nimi dojrzałe winogrona. Nagle wszystko ustało, a roślina przestała rosnąć.

- I jak? – Otworzyłam buzie ze zdziwienia.

- Lani, od kiedy jedno winogrono jest wielkości pięści?! – Spytałam odrywając jeden owoc i powoli badając jego powierzchnię

- O nie, za długo to trwało! – Powiedziała. Delikatnie oderwała winogrono i skosztowała je. – Wielkie, ale za to, jakie pyszne! – Uśmiechnęła się i zaczęła zrywać następne. Wzruszyłyśmy ramionami i pomogłyśmy brunetce. Po niecałej godzinie miałyśmy winogrona na kolację i śniadanie.

- Jesteśmy, widzę, że się nie obijałyście. – Powiedział zadowolony Marco

- Tak, a teraz ruchy, bo jest mi zimno.- Powiedziała Lani pobiegła w stronę Erica.

- Ali, mogłabyś? – Zapytał Mat, gdy skończył układać ognisko.

- Jasne. – Potarłam ręce i iskra, która wytworzyła się w moich dłoniach, poleciała na stosik. Uśmiechnęłam się i usiadłam koło Lani wcinającej winogrona.

-Kto dokonał mutacji tych winogron? – Zapytał poważnie Eric, a Lani nieśmiało podniosła dłoń – Chcę wiedzieć, czy po zjedzeniu będę miał zieloną skórę czy włosy? – Wyszczerzył się chłopak, a jego dziewczyna trzepnęła go w ramię. –Za co to?

- Za straszenie mnie. – Powiedziała oburzona i poszła w stronę swojego szałasu.

- Ale kochanie, ja nie chciałem. To miał być żart! – Tłumaczył się chłopak, wstając za nią, a my pokładaliśmy się ze śmiechu.

- Mat idziemy spać? – Zapytała Kayla

- Jasne, dobranoc.

- Ja też idę spać. Ali idziemy? – Zapytała Arielle, kiwnęłam głowa i poszłam za nią

- Hej, a gdzie jest mój szałas i z kim go mam? –Zapytał Marco

- Masz koło Lani i Erica, a dzielisz go z kotami – Uśmiechnęłam się, oraz poszłam do Ari ( skrót od Arielle) i bez słowa położyłam się spać.

***

            „Siedzę sobie w Okopatio i nagle słyszę czyjeś wołanie:

- Alura…Alura…Alura…-Jakaś kobieta wołała mnie, ale to nie był ten chłodny i pełen nienawiści głos Verny. Tylko miły dla ucha pełen miłości i spokoju głos. Postanowiłam dowiedzieć się skąd dochodzi ten głos. Wstałam i pobiegłam do jego źródła.

-Alura…Alura…Alura…- Ktoś jest w salonie, zeszłam po schodach i stanęłam jak wryta. Na kanapie siedzi wysoka kobieta o kruczo czarnych włosach i oczach podobnych do moich. Wygląda jak ja, tylko o dwadzieścia lat starsza.

- Alura, jesteś kochanie! – Kobieta wstała, podbiegła do mnie i przytuliła się do mnie –Ależ ty wyrosłaś, jesteś tak bardzo podobna do ojca- Powiedziała uśmiechnięta i nagle spochmurniała – Ty mnie nie poznajesz. Co się dziwić, nie widziałaś mnie od szesnastu lat.- Wtedy skojarzyłam fakty

- Mama?- Powiedziałam cicho i najmocniej jak umaiłam przytuliłam się do rodzicielki, a ta objęła mnie matczynym uściskiem- Tak bardzo za tobą tęskniłam, a gdzie tata?- Zapytałam patrząc na nią, mokrymi od płaczu oczami.

- Pilnuje mojego ciała, nie mamy zbyt wiele czasu. – Powiedziała siadając ze mną na kanapie- Posłuchaj kochanie, Verna rzuciła jakieś zaklęcie na bramy i teraz nie ty wybierasz, gdzie masz wylądować tylko brama decyduje ze ciebie. Na szczęście udało mi się odwrócić działanie bram. Teraz to ja decyduje gdzie pójdziecie dalej.

- To wspaniale, zrób tak, abyśmy dostali się do Catherswil- Ucieszyłam się

- Nie, to zbyt ryzykowne. Musisz zebrać armię, która pomoże ci odbić stolicę i pokonać Vernę. Jeśli teraz zaatakujecie, zostaniecie łatwo pokonani.

- Tylko, kogo, Verna zamknęła wszystkich czarodziei. Nie mam nikogo. –Powiedziałam spuszczając głowę

- Ej, co to za mina. Myślisz, że, po co wysłałam cię do Lasów Artemidy? Mieszkają tam krasnoludki, wróżki i centaury, na pewno sobie poradzisz. Musisz zdobyć ich zaufanie, a oni z własnej woli muszą się zgodzić, aby ci pomóc. – Uśmiechnęła się do mnie i nagle spoważniała. – Muszę już iść, poradzisz sobie. Pamiętaj, zawsze jesteśmy z ojcem przy tobie. Kochamy cię.

- Mamo, zobaczymy się jeszcze? – Zapytałam, przytulając się do niej jak najmocniej.

- Oczywiście kochanie, będę na ciebie tutaj czekać. Wystarczy, że zaśniesz.

- A skąd mam wiedzieć, że to nie jest zwykły sen, a ty nie jesteś wytworem mojej wyobraźni? –Zapytałam patrząc na matkę, która powoli zaczęła znikać.

- Zobaczysz. -  Pocałowała mnie w czoło i nagle wszystko zaczęło się rozmazywać.”