Rozdział 2 „ Deris ”

Hej witam i pozdrawiam mich zacnych czytelników!!!

Oto długo wyczekiwany rozdział 2 .

 Od razu ostrzegam, ze jak to pisałam, to chyba byłam pijana, albo naćpana, bo wszedł mi fatalnie i nawet nie pocieszajcie . Luli mi ucieka. K***a, wy nie wiecie kto to Luli, to moja wena. Postanowiłam posłuchać się GL i nazwałam swoją wenę jakimś imieniem. Choć ostatnio ucieka mi a różne kierunki. Mam pomysł na kolejnego bloga,a tutaj ... Poświęciłam, dobra nie poświęciłam z nudów na jakiejś lekcji ( nie pamiętam której) napisałam w skrócie co się wydarzy do końca ( na WOS-ie!!! Wiedziałam, że pamiętam ) i k***a mać zajęło mi to nie całe 7 linijek!! Czyli plus minus, 20 max rozdziałów!Ale ten czas leci, muszę kończyć. Juto dalszy dzień tortur nad każdym uczniem, czyli szkoła....

PS: Sorry GL za przekleństwa, ale musiałam się wyżyć.

PPS: Po prawej stronie jest notatka pt. SPAM, proszę mnie tam informować o nowościach, nominacjach i oczywiście zgłoszenia do wzięcia udziału w moim Quizie. Ludzie, tylko 3 osoby zaryzykowały. Przecież ja nie będę bić, chyba....;P

______________________________

To był tylko sen. Tylko zwykły, ale niezwykły sen. Choć chciałabym, aby okazał się on prawdą. Żebym, rzeczywiście spotkała swoją mamę. Ale, to chyba nie nastąpi. Ech trzeba już wstawać.

            Po cichu, aby nie obudzić Ariele, wyszłam z szałasu. Rozejrzałam się po naszym "obozie " i zauważyłam, że wszyscy jeszcze śpią. Co jest, to ja zawsze wstaję ostatnia. Spojrzałam na zegarek .

- Jest dopiero piąta? – Zdziwiłam się, powinnam była nie jeść tych winogron. No nic, pójdę pozwiedzać. Postanowiłam pójść w stronę wielkiej góry. Może stamtąd zobaczę coś ciekawego.  

            Miałam rację, tutaj jest super! A ta dolina na dole, wygląda bajecznie. Stoję właśnie na jednym ze szczytów Mirabili i podziwiam widoki, czegoś takiego na Ziemi nie da się zobaczyć.

            Siedzę tutaj… Sama nie wiem ile, wiem tylko, że siedziałabym tutaj dłużej, gdybym nie usłyszała szelestu drzew. Wstałam i jak najciszej mogłam, podeszłam do wielkiego drzewa, z którego dochodziły odgłosy. Nie zdążyłam dotknąć drzewa a tajemnicze stworzenie zaczęło uciekać.

- O nie, nie dam ci uciec. – szybko pobiegłam za owym „cosiem”, a w głowie próbowałam przypomnieć sobie jakieś zaklęcie, gdy nagle tajemnicze stworzenie stanęło na starej gałęzi i razem z nią spadło na ziemię. Przez cały las rozległ się głośny pisk bólu. Nie zważając na niebezpieczeństwo, podbiegłam do miejsca wypadku.

            Na ziemi koło zawalonej gałęzi leży siedemnastoletnia dziewczyna w stroju łowieckim. Mogłabym ją uznać za normalną nastolatkę, gdyby nie to, że ma białe włosy z kolorowymi pasemkami i szpiczaste uszy.

- Hej, nic ci nie jest? – zapytałam podchodząc do niej i najdelikatniej jak mogłam zdjęłam stary konar z jej nóg.

- Nie wiem, a ty, kim jesteś? Nie widziałam cię wcześniej w tych lasach, a na elfa mi nie wyglądasz. – powiedziała białowłosa i spróbowała wstać, ale gdy była już prawie w pionie, upadła z powrotem na ziemię.- Moja kostka.

- Zaczekaj, pomogę ci. Zdejmij buta, a ja zobaczę, co da się zrobić.- dziewczyna posłusznie zdjęła buta, a ja spojrzałam na jej nogę.

- Wiesz, lekarzem nie jestem, ale wydaje mi się, że skręciłaś kostkę

- Nie! Nie mogę, muszę bronić doliny!- krzyknęła szybko podnosząc się z ziemi, a gdy stanęła na zranioną nogę skrzywiła się.

- Nie denerwuj się tak, mam przyjaciółkę, która powinna ci pomóc. Ja mogę jedynie złagodzić ból.- powiedziałam i z małej buteleczki, którą spakowałam przed wyjściem, wysunęłam powoli mały strumień wody, który wydawał się nie mieć końca. Przekierowałam strumień wody i owinęłam go wokół kotki nieznajomej. – A tak w ogóle mam na imię Alura.

- Deris, a jaka rasa?

- Czarownica.

- Nie wieżę, wszystkie czarownice zostały uwięzione przez Vernę.

- Nie wszystkie, ja nie byłam tu szesnaście lat. Matka uratowałam mnie przed śmiercią przenosząc mnie przez bramę na Ziemię.- powiedziałam smutna- teraz wróciłam tutaj, aby ją uratować. Gotowe –powiedziałam, zabierając wodę z jej stopy i chowając ja powrotem do buteleczki

- A jak się ona nazywa? – zapytała ciekawa Deris, zakładając ostrożnie buta

- Sabrina. Sabrina Salem.

- Ty jesteś zaginioną córką Sabriny Salem?! – spojrzała na moją szyję i jednocześnie na naszyjnik -To nie możliwe, muszę koniecznie pokazać cię siostrze. – powiedziała szczęśliwa, – Jeśli to prawda, co mówią w przepowiedni, to uratujesz nas od Verny.

- Tak, ale na razie potrzebuję na sprzymierzeńców. Sama nie pokonam Verny i jej wojska.- wstałam i pomogłam elfce wstać

- Na nas możesz liczyć. – powiedziała pewnym głosem

- Skąd to możesz wiedzieć?

- Zobaczysz. Chodźmy do doliny, tam ci wszystko wytłumaczę.- wstała i zaczęła iść w nieznanym mi kierunku

- Dobrze, że najpierw muszę iść po przyjaciół. Pewnie jeszcze śpią.

- Dobrze, a mogę ich obudzić?

-Jasne.

***

- WSTAWAĆ LENIE PATENTOWANE I W SZEREGU ZBIÓRKA!!!- krzyknęła na cały głos Deris, a z szałasów wyskoczyli wszyscy i stanęli jak im rozkazała.

- Jaką masz rangę?- zapytałam stojącą obok mnie elfkę

- Jestem generałem najwyższej rangi.- odpowiedziała dumnie unosząc pierś

- Widać. – zaśmiałam się i spojrzałam na zdezorientowanych przyjaciół- Kochani, to Deris. Spotkałam ją rano, powiedziała, że zaprowadzi nas do Doliny Elfów, więc pakować manatki i ruszamy w drogę.- uśmiechnęłam się poszłam w stronę swojego szałasu, zabrałam stamtąd swój plecak i poszłam do Deris.

- Jak tak twoi nowi rekruci generale, posłuszni?

- O tak, jak pobiegli po swoje rzeczy to jeszcze się za nimi kurzyło.-  zachichotałam i wyjęłam z torby na jedzenie dwa winogrona- Co to jest?

-Winogrona, bardzo dobre i jadalne spróbuj- podałam jej i patrzyłam jak wcina, aż się jej uszy trzęsły( dosłownie).

- To jest bardzo dobre.- wykrzyknęła zajadała dalej

- Dziękuję, a tak w ogóle jestem Lani, a ty pewnie Deris? - powiedziała brunetka podchodząc do nas

- Tak, miło mi. To ty zrobiłaś te…winegrena? Są przepyszne!

- Winogrona, tak i dziękuję

            Zaraz po tym jak Lani wysmarowała jakąś maścią i obwinęła bandażem, kostkę Deris, wyruszyliśmy w stronę Królestwa Elfów.

- Jak to możliwe, ze poruszasz się tak szybko?- zapytałam po pewnym czasie elfkę, gdy ta skakała z jednego drzewa na drugi.

- Nie powiem ci, ze z tym trzeba się urodzić, bo bym skłamała. Tego trzeba się nauczyć.

- A nauczyłabyś mnie?

- Dla ciebie wszystko. – uśmiechnęła się pobiegła do przodu. Przez następną godzinę z nikim nie rozmawiałam, myślałam nad tym co powiedziała mi mama, że potrzebuję sprzymierzeńców. Tylko skąd mam wiedzieć, czy to nie był wytwór mojej chorej wyobraźni?  Nawet jeśli byłby zwykły sen, albo prawda i Sabrina znalazła sposób na kontakt ze mną, to i tak posłucham się jej i poszukam istoty które mi pomogą, mam nadzieję.

- Jesteśmy na miejscu, witam was w Dolinie Elfów!– powiedziała Deris tym samym wyrywając mnie z zmyślenia. Spojrzałam przed siebie i zaniemówiłam. Ty jest przepięknie!!!

            Gdy byłam zajęta podziwianiem doliny, nagle usłyszałam świst

- Mamusiu… ździe moje mecko?- spojrzałam na Luca, a ten padł na ziemię nieprzytomny.