EPILOG

 Hej, no i dotrzymałam słowa, o to i epilog. 

Dziękuję wszystkim czytającym i komentującym.

Nie będę wymieniać komu za co, bo każdy wie co zrobił.

Kocham was wszystkich i jeszcze raz dziękuję, że byliście tu ze mną do samego końca.

A teraz zapraszam na epilog :

_____________________

            Leżę jak zawsze w lesie, tylko tym razem dookoła mnie rozprzestrzenia się mgła, która dokładnie mnie opatula. Nic mnie nie boli, niczym się nie przejmuję. Po prostu odpoczywam.

- Kiedy się obudzi?- przez mgłę i drzewa przedarł się do mnie miły dla ucha głos. Brzmiał tak jakby właściciel, był smutny i zmartwiony. Chciałam otworzyć oczy i pocieszyć go, ale nie mogłam. Nie miałam siły ruszać rękami, nawet powieki były zbyt ciężkie. Zostało mi tylko leżeć i słuchać.

- Nie wiem, walka z Verną bardzo ją zmęczyła. A tym bardziej nie wiemy, co się stało, zaraz po tym jak dostałeś strzałą i kto cię uzdrowił. Zostało nam tylko czekać.- kolejny głos, tym razem damski. Znam skądś ten głos, tak jakby z dzieciństwa.

-Ale leży już tutaj prawie dwa tygodnie. Powinna dawno odzyskać siły – i znów słyszę ten piękny głos, który woła do mnie, żebym się obudziła

- Marco, nie przejmuj się. Ona się obudzi, nie wiem kiedy, ale się obudzi. Czuję to.- chwila ciszy i nagle słyszę szelest materiału. – Muszę iść zobaczyć, czy wszystko jest skończone. Przyjdę później- kobieta wyszła, zamknęła drzwi i znowu cisza. Słychać było tylko miarowy oddech Marco, skądś kojarzę to imię. Ten chłopak, chyba jest mi bliski, albo jeszcze bliższy.

- Alura, przepraszam. Mogłem przybiec szybciej. Wtedy nie dostałbym tą głupią strzałą i pomógłbym ci z Verną. Przepraszam….- ostatnie słowo wyszeptał. A wiec nazywam się Alura. Ładnie tylko, co dalej? Nagle poczułam czyjś usta na moim czole i ciche słowa

- Kocham cię. – potem chłopak wstał i zaczął się oddalać. Te dwa słowa sprawiły, że wspomnienia wróciły. Moje urodziny, naszyjnik, Lucyfer, Erica i Kayla, Lani, śmierć Lei i Toma, wyprawa do Mirabili, wojna. A najważniejszy w tym wszystkim był…

- Ma…Marco? – powiedziałam cicho, ledwie słyszalnym głosem, ale usłyszał mnie

- Alura?! Ali, obudziłaś się! – otworzyłam delikatnie oczy i ujrzała jego twarz. Wspomnienia czasem kłamią, teraz jak nie niego patrzę jest jeszcze bardziej przystojny.- Już się bałem, że się nie obudzisz.

- A ile tak tu leżę i co z Verną?

- Leżałaś tutaj dziewięć dni, nie wiemy, co się stało z Verną, ale twoja matka nie czuje jej aury, więc podejrzewamy, że ją zabiłaś.  – powiedział szczęśliwy, cały czas patrząc na mnie

- A czy ktoś zginął? – wtedy ujrzałam smutek w jego oczach.

- Oczywiście. Zginęło wiele osób, ale z tych tobie znanych to tylko Jasmine, Oprimere i.. Agat. –powiedział smutnym głosem

- Bardzo ci współczuję, to …

- Hej nie smuć się, to feniks. Odrodzi się z popiołu za dwa tygodnie. – uśmiechnął się pocieszająco – większe współczucie kieruj do króla pegazów i królowej centaurów.

- No i właśnie, dlatego się bałam. Teraz będą mi mieć za złe, że…

- Nikt ci nie ma za złe. Wszyscy są ci wdzięczni, bo uwolniłaś ich od Verny. A właśnie, co się stało jak straciłem przytomność?

- Nie wiem, ostatnie co pamiętam to, to, że ….. Dostałeś strzałą!! O nie, nic ci nie jest?! Daj to…- coś za często mi przerywa

- Spokojnie, nic mi nie jest. Ktoś mnie uleczył. Może ty nieświadomie, albo ktoś nieznajomy. Nie wiem. – uśmiechnął się pocieszająco

- To dobrze, tak bardzo się o ciebie martwiłam. – powiedziałam siadając na łóżku, a on przysiadł się obok

- Ja też, bałem się, że już się nigdy nie obudzisz. – chwycił mnie za rękę i pogłaskał mnie po niej, a potem spojrzał mi w oczy. Nie mogłam się powstrzymać i pocałowałam go. Czułam jak jego usta delikatnie pieszczą moje, a rozkosz przechodzi przez moje ciało. Wplotłam palce w tę jego czuprynę i przywarłam do niego bliżej. On chwycił mnie w tali i przysunął do siebie. Po chwili przyjemności odsunęliśmy się od siebie. Spojrzałam w te jego piękne szmaragdowe oczy i pewna swoich słów powiedziałam:

- Kocham cię…

- Ja ciebie też – pocałował mnie jeszcze przelotnie, a wtedy do pokoju wparowała cała nasza zgraja.

- Luri, ty żyjesz !- krzyknęła na cały regulator Lani, rzucając się na mnie

- Byłam nieprzytomna, a nie głucha. Ale i tak się cieszę, ze was widzę . –uściskałam wszystkich, a na końcu zostawiłam sobie rodziców.

- Nie widziałam was szesnaście lat, ale bardzo chcę nadrobić te zaległości.- uśmiechnęłam się, a oni przytulili mnie.

- Oczywiście kochanie- powiedział, tata? Tak, tata. Odnalazłam ich i teraz jestem szczęśliwa, tym bardziej, że mam teraz Marco.

- Kochani, chyba musimy się pożegnać. Moja misja dobiegła końca. – uśmiechnęła się Bella

- A możesz teraz powiedzieć mi, na czym polegała ta twoja misja ?- zapytałam przytulając się do Marco

- Oczywiście, moim zadaniem było to, abyś wreszcie otworzyła się na miłość. Eh, wystarczyła tylko chwila strachu o życie. Mogłam się lepiej postarać – zachichotała i podeszła do nas.- Bardzo miło było mi was poznać. Jak będę miała czas to was odwiedzę, ale na razie muszę wrócić do babci. Jeszcze raz dziękuję wam za miłą zabawę i do zobaczenia- ucałowała nas wszystkich i odleciała. Tak po pro..

- Hej gdzie jest najbliższa brama?- zapytała zawstydzona Bella, a my wszyscy zaśmialiśmy się i odprowadziliśmy ją do bramy na dziedzińcu. Tym razem pożegnaliśmy się naprawdę, a anielica przeszła przez bramę, a kolory ją pochłonęły

- Choć pokarzę ci coś- usłyszałam cichy szept, gdy wracaliśmy z dziedzińca. Kiwnęłam głową, a on pociągnął mnie w nieznanym mi kierunku.

- Gdzie mnie ciągniesz?

- To niespodzianka, ale powiem ci tylko tyle, że przychodziłem tu w wolnym czasie.- uśmiechnął się i odsłonił gęste krzaki puszczając mnie przodem. Widok jaki zastałam był szokujący.

- Tu jest pięknie – szepnęłam, widząc wodospady, lasy i rzeki, które płynęły dookoła

- Nie, to ty jesteś piękna. – uśmiechnął się i przytulił mnie od tyłu. – Kocham cię- szepnął i pocałował mnie w policzek

- Ja ciebie też kocham- uśmiechnęłam się się- na wieczność…..

"Co to za wieczność, bez miłości."

                                               Alura A.M.

Z dala słychać trzaska gałęzi, to zajączek przez las pędzi.

Chociaż Wielka jest sobota, ciężka czeka go robota.

Z hukiem wpada do kurnika, bierze jajka, szybko znika,

W drodze szybko je maluje, z trudem tempo utrzymuje.

Z pisankami zdążyć musi zanim z Rezurekcji wrócisz.

Potem trochę chłop odpocznie, w ciepłym gniazdku sobie spocznie.

Miejsca długo nie zagrzeje, coś mu się na głowę leje.

Głośno śmieje się baranek to już Lany Poniedziałek.

Wesołych i pogodnych świąt życzy:

Alura A.M. i Truskawka ( mój brat )

PS: Co do twojego pytania Semirkowo, tak planuję kolejny blog....