No cóż, powiem wam, że jestem zaskoczona.
Zaskoczona tym, że dobrnęłam tak daleko. Nie wiedziałam, że tyle świeżych pomysłów napłynie mi do głowy w ciągu jednego roku.
Właśnie roku, niedługo minie rok odkąd zaczęłam zapisywać swoje pomysły.
13 lutego, będzie ta rocznica.
Wiecie, ze napisałam na razie połowę całej historii Alury?
Dlatego, postanowiłam podzielić ją na księgi.
Księga I, właśnie ta ,nosi tytuł " Nowe życie",
a Księga II " Mirabili" - wiecie, dlaczego?
Nikt nie napisał nazwy dla krainy czarów, więc sama ją znalazłam.
Mirabili, po łacińsku oznacza kraina czarów. Pasuje, co?
A wracając do rocznicy,nowa księga zacznie się właśnie po niej.
Postanowiłam zrobić sobie krótką przerwę, ale i tak będę komentować u was, więc do zobaczenia.
PS: Jakiekolwiek pytania kierować na e-maila : adrianna51@interia.pl
___________________________
Czasami, nie możemy docenić tego,
co mamy. Pragniemy mieć
najprzystojniejszego chłopaka na świecie, mnóstwo pieniędzy i wiele innych
bzdur. Podczas tych fantazji, albo spełniania tych marzeń, zapominamy o tym, co
mamy. O przyjaciołach, szkole i rodzinie. Ja też zapomniałam. Przez to, że się
bałam o swój tyłek, straciłam ważne w moim sercu osoby. Przed wyjściem z domu
obiecałam, że nie długo wrócę, gdy wróciłam zastałam ich martwych. W jedną
chwilę straciłam rodziców. Ktoś może powiedzieć:, Ale, ty byłaś adoptowana, oni nie byli twoimi rodzicami tylko opiekunami. Może
i byli moimi opiekunami, ale dla mnie byli, są i będą moimi drugimi rodzicami.
Kochałam ich i nic tego nie zmieni. Pewnie by teraz chcieli, abym nie
przeżywała tak ich śmierci. Żebym zrobiła to, co słuszne i pamiętała kochać. Tylko
łatwiej powiedzieć trudniej zrobić. Przed chwilą powiedziałam chłopakowi, w
którym jestem zakochana, że nasz pocałunek nie ma dla mnie znaczenia! A miał,
gdy mnie pocałował czułam się jak w niebie to była prawdziwa magia! Nawet
zasnęłam z uśmiechem na ustach, przytulona do niego. Wszystko było by dobrze,
gdyby nie kolejny koszmar.
„Na wielkiej, usłanej kwiatami polance, siedzi dwójka zakochanych. On,
z uwielbieniem patrzył na dziewczynę, która odwzajemniała jego spojrzenie.
Chłopak już chciał coś powiedzieć, gdy trafiła go strzała, prosto w serce. Pada
na kolana i posyła ostatnie tęskne spojrzenie w stronę dziewczyny. Ona,
przerażona podbiega do ukochanego i próbuje mu pomóc, niestety na daremnie. Chłopak
umarł, a za nią rozgrzmiał głośny i mrożący krew w żyłach kobiecy śmiech.
Dziewczyna przerażona rozgląda się na boki w poszukiwaniu zagrożenia, a przez
las przedziera się straszna groźba:
- Oddaj mi swoje moce,
albo zabiję kolejne osoby, które kochasz…”
Wszystko
byłoby dobrze, gdyby tą dwójką zakochanych nie byłam ja i Marco! Tak mocno się
wystraszyłam, że obudziłam się. Nie mogłam zasnąć, więc wyplątałam się z ramion
Marco i wyszłam na dwór. A tam nadal leżały ciała moich rodziców. Postanowiłam
w jakiś sposób upamiętnić ich, więc za pomocą magii stworzyłam dla ich altankę
i tam ich pochowałam. Modliłam się o to, aby ich dusze trafiły w dobre miejsce,
a w między czasie przemyślałam wiele spraw. Postanowiłam ignorować Marco. Wiem,
że to jest idiotyczne, ale jeżeli tego nie zrobię, mogę go stracić na wieki.
Mam tylko nadzieję, że wytrzymam….
***
Myślom, uczuciom, prawdom i pomysłom
Wszystkim będącym we Wszystkich, głowie
zmysłom
Moje słowa z pamięci prysną
Właśnie
skończyłam wypowiadać zaklęcie zapomnienia, gdy poczułam jak z moich palców
wysuwa się powoli mała mgiełka, która z czasem zaczęła rosnąć i
rozprzestrzeniać się po całym kontynencie.
- Gotowa? – usłyszałam głos przyjaciółki za sobą, odwróciłam
się i spojrzałam się na nią. Ubrana była w miętowe rurki oraz szarą bluzę a
przy swoim boku miała mały plecaczek czymś wypełniony.
- Co tam masz?
- Wzięłam parę roślin, które nie występują w Mirabili oraz
parę gotowych miksturek od babci. – uśmiechnęła się lekko – To jak gotowa?
- Tak, już idę po moje rzeczy. – wstałam z trawy i pobiegłam
do swojego pokoju. Wyjęłam spod łóżka plecak i zaczęłam się pakować. Zabrałam
ze sobą tylko narzędzia magiczne, parę miksturek, niektóre księgi i zdjęcie,
ale nie zwykłe. Na tym zdjęciu jestem ja, Lea i Tom. Zrobiliśmy je rok temu na
moich urodzinach. Byliśmy tacy szczęśliwi.
Gdy
skończyłam się pakować ostatni raz spojrzałam na swój pokój. W końcu widzę go
po raz ostatni. Powoli zamknęłam drzwi i zeszłam schodami na dół, gdzie czekała
cała reszta z podobnymi plecakami, co ja ( No oprócz kotów, one nic nie
niosły).
- Jak dojedziemy do bramy? –zapytałam patrząc na Luca
- Pojedziemy samochodami, będzie szybciej. Alura, jedziesz z
Marco, Lani, Ericem i ze mną. Mat ty jedziesz z Kaylą, Arielle, Benem i Rose.
Agat ty lecisz nad nami, sorry, ale nie chcemy spalić samochodu.- powiedział
Lucyfer
- Dobrze i tak bym nie usiedział w miejscu.
Tak jak mój
nauczycie rozkazał tak się stało. Wsiadłam do swojego porsche i czekałam, aż
wszyscy wsiądą i Mat wyruszy, pokazując mi przy okazji drogę do bramy.
***
Ugh, dlaczego nie mogę wytrzymać? Staram
się nie zwracać na niego uwagi, ale nie mogę. Jedziemy 2 godziny, a przez ten
cały czas czuje na sobie wzrok Marco. Co chwilę, mam ochotę spojrzeć do tyłu na
niego, ale w ostatnim momencie przypominam sobie mój sen. Mam nadzieję, że ten nie będzie proroczy.
Po długich
godzinach drogi nareszcie dojechaliśmy!!! Brama znajdowała się w miasteczku
Salem ( hymn, nie spodziewałam się tego). Eric powiedział, że po zachodzie
słońca możemy przejść przez bramę. W sumie to dobrze, zdążę odpocząć.
Usiadłam
pod wielkim dębem i dałam odpocząć moim oczom. Niestety, niedane mi było sobie
w spokoju odczekać do zachodu słońca
- Dlaczego jesteś dla niego taka chłodna? – usłyszałam nad
sobą czyjś głos, spojrzałam w tamtą stronę i zauważyłam Agata
- Dla kogo?
- Jak to, dla kogo, dla Marco! – a miałam taką nadzieję, że
tego nie powie
- Nie rozumiem, o co ci chodzi.
- Ty dobrze wiesz, o co mi chodzi. Od tego napadu stałaś się
dla niego strasznie zimna, unikasz go. – ptak zleciał na ziemię i stanął na
ziemi obok mnie
- Nie mogę ci powiedzieć. – powiedziałam odwracając wzrok.
- Nie powiem mu. –
spojrzałam na niego z obawą w oczach - Obiecuję.
- Dobrze, ale nie mów mu o tym. – ptak kiwnął łebkiem na
zgodę –miałam sen, w którym Marco został zabity i to z mojej winy, bo…bo… bo ja
się w nim zakochałam! – spuściłam głowę a po moich policzkach zaczęły spływać
łzy. –W tym śnie, ktoś trafił Marco strzałą i go zabił. Potem usłyszałam głos
Verny, powiedziała, że jeśli nie oddam jej moich mocy to pozabija wszystkich,
których kocham, a ja nie chcę, by Marco coś się stało.- zaszlochałam, –
Dlatego, postanowiłam unikać go, jeśli Verna dowie się, ze coś do niego czuję,
mogę go stracić, a nie chcę tego.
- Rozumiem cię, ale jeśli Verna ma zabić osoby, które
kochasz, może od razu zabić nas wszystkich. Sama nie pokonasz jej, potrzebujesz
naszej pomocy i innych istot magicznych. Dlatego głowa do góry i chodź, zbliża
się zmierzch. – uśmiechnęłam się do Agata i poszłam razem z nim w stronę aut.
- No nareszcie jesteście, bierz Luri swoje rzeczy i idziemy.
– powiedziała Lani i razem z Ericem weszła w las. Jak najszybciej zabrałam swój
plecak i pobiegłam za nimi.
- Jak długo będziemy szli do bramy?
- Nie długo, jeśli się pospieszymy wyrobimy się w pół
godziny. – powiedziała Rosa. Więcej nie pytałam, bo, po co?
Tak jak
mówili, droga do bramy minęła szybko, a sama brama jest niesamowita. Po środku
polanki stoi wielka brama przypominająca olbrzymią koronę.
- A o to i brama do Mirabili ! – powiedziała Arielle –chodźcie zaraz
słońce znajdzie się w odpowiednim miejscu.
Szybko pobiegliśmy za nią i stanęliśmy przed bramą.
-
Co teraz ?
- Czekamy aż słońce przejdzie przez ten otworek. Wtedy brama
otworzy się.- kiwnęłam na zgodę i patrzyłam na słońce. Niecałą minutę później
słońce stanęło w odpowiednim miejscu, a pod otworem zaczął formować się fioletowo,zielono, niebieski wir.
- No to hop. – powiedziała Kayla i razem z Matem pobiegli do
wiru i zniknęli tam.
- Choć Alura, będzie fajnie. – powiedziała Lani i pociągnęła
mnie do wiru. Na początku czułam błogi spokój, tak jakbym nie miała żadnych
problemów i zmartwień, a potem nagle coś mnie pociągnęło i …i wylądowałam? Tak,
wylądowałam, czułam się jakbym latała, a teraz stoję na ziemi i patrzę przed
siebie i widzę piękną krainę. Pełną gór, lasów i jezior. Tak, to tutaj.
- Mirabilo, o to ja Alura Salem ta, która ocali ten świat....
KONIEC
KSIĘGI I
