Rozdział 12 „On”

Widzę że nie mam nawet dziesięciu czytelników no nic. Notka jest nudna a ja smutna. Ale częściowo a czemu bo nareszcie skończyłam 15 latek łiii a wiecie co w tym jest najzabawniejszego że urodziłam się w noc świętojańską czyli noc z 23 na 24 czerwca. Niezła zabawa. No ale wracając do notki proszę .
PS:Najbardziej dziękuję Kaa Jaa i Rosemond Montgomery no i oczywiście Semirkowej

***

Powoli odwróciłam się i zaniemówiłam .Przede mną stał wysoki brązowowłosy chłopak o pięknych zielonych oczach. Cały czas patrzyłam mu prosto w oczy nie mogłam odwrócić od niego wzroku. Cały czas miałam przeczucie ,że skądś je znam. Na szczęście przypomniałam sobie jak się mówi.
-Jasne - uśmiechnęłam się do niego jak najładniej. On za to wziął mnie za rękę i poprowadziła na parkiet. Gdy zaczęliśmy tańczyć skończyła się szybka piosenka a zaczęła się wolna która wymagała „przytulenia się” do partnera. Nie wiedziała co robić, czy mam się przytulić do nieznajomego jak jakaś lala , czy tańczyć z nim przy niewielkiej odległości . Zanim zdążyłam zebrać wszystkie „za” i „przeciw” nieznajomy szybkim ruchem przyciągnął mnie do siebie i otoczył silnymi ramionami. Czułam się tak bezpiecznie. Prawie zapomniałam o otaczającym nas świecie. Wtedy przypomniało mi się o jednym.
-Mogę wiedzieć z kim tańczę ten taniec?
-A mogę poznać najpierw twoje imię? – odpowiedział mi tym samym
-Pierwsza zadałam pytanie.
-Marco. Marco Saris.
-A więc mam zaszczyt tańczyć z nowym uczniem naszej kochanej szkoły.
-A więc jestem aż tak znany? –zaśmiałam się
-Najwyraźniej.
-A odpowiesz mi na moje pytanie?
-Alura Melas.
- Dlaczego wcześniej cię nie widziałem ?
-Byłam u dziadków.- na tym właśnie skończyła się nasza rozmowa .Tańczyliśmy … a sama nie wiem ile. Przy Marco straciłam rachubę czasu .Wiem tylko , że nasz taniec przerwała dyrektorka.
-Drodzy uczniowie koniec zabawy proszę powoli opuszczać salę.
- No to chyba tyle jak na dzisiaj , mam nadzieję że spotkamy się jeszcze kiedyś.
-Też mam taką nadzieję – dopiero teraz zauważyłam duży naszyjnik w kształcie pentagramu.
-Ładny naszyjnik.
-Dzięki , to taki jakby herb rodzinny. Twój też nie należy do brzydkich.
-Dzięki, to pamiątka po mojej prawdziwej matce.
-A co się z nią stało?
-Sama chciałabym wiedzieć.- zamyśliłam się patrząc na niego starając się zapamiętać każdy detal.
-No to do zobaczenia? –zapytał się mnie przy wyjściu.
-Tak do zobaczenia. – uśmiechnęła się do niego i z głupim uśmiechem na twarzy skierowałam się do samochodu przy którym stała moja przyjaciółka.
-No, no , no ktoś nam tu się zagadał mocno z naszym nowym kolegom! –uśmiechnęła się chytrze.
-Tak i muszę przyznać ci rację jest naprawdę super.
-No właśnie widzę jak się szczerzysz .Czyżby nam się ktoś zakochał?
-Co oszalałaś? Jedna impreza to za mało ,żeby określić czy się kogoś kocha .
-Okej rób co chcesz. Wiedz tylko, że masz moje błogosławieństwo.- powiedziała to poważnie a chwilę po tym po całym samochodzie rozniósł się nasz śmiech.

***


Właśnie zamykałam drzwi od domu kiedy (dosłownie) Lea naskoczyła na mnie.
-I jak zabawa?
-Fantastycznie. –uśmiechnęłam się na samo wspomnienie JEGO zielonych oczu.
-Widzę jak się uśmiechasz, jakiś chłopak?
-Mamo! – już na mnie patrzyła wzrokiem „Ja i tak się dowiem” –okej , do naszej szkoły przyjechał nowy chłopak. Poznałam go dzisiaj.
-Wiedziałam a jak się on nazywa ?- czyli dzisiaj się nie wyśpię
-Nazywa się Marco i jest naprawdę miły. –uśmiechnęłam się ale zaraz dodałam- ale nie jestem nim zainteresowana , mamo muszę iść już spać jutro szkoła.
-Okej ale później wszystko mi opowiesz . Dobranoc!- usłyszałam głos matki zanim zamknęłam drzwi od pokoju. Nareszcie wolność.
-No jak się podobała impreza?
-Suuuuper .
-Chłopak?
-Marco. Nowy uczeń , mega przystojny, przebrał się za czarnoksiężnika a przynajmniej tak mi się wydaje. Miał taki strój jaki mi opisywałeś a na szyi herb rodzinny.
-Pamiętasz jaki?- zapytał się przerażony
-Tak, to był chyba pentagram…
-No to mamy problem.
-Dlaczego, przecież Marco nie stanowi zagrożenia.
-Tu się mylisz ,taki herb noszą sługusy Verny.


Następna notka 4 kom.