Rozdział 7 "Obraz jak ze snu"

Na spacerze razem z Lucyferem odłączyliśmy się od rodziców w poszukiwaniu gałązek wierzby. W ostatniej chwili ją znaleźliśmy .

W domu zaszyłam się do swojego pokoju wraz z Lucyferem i dla pewności zamknęłam drzwi. Weszliśmy do mojego tajemnego pokoju . Kot położył się na jednej z licznych poduszek a ja zajęłam się gałązkami.

-Lucyfer a o co chodzi z tym eliksirem początku? –zapytałam w trakcie chowania gałązek

-To specjalny eliksir. Zanim czarownica zacznie bawić się prawdziwą magią musi przejść taki rytuał.- usłyszałam ciche słowa spod sterty jaśków .

-A co będzie dodane do tego eliksiru?

-Sama się dowiesz .Zajrzyj do biblioteczki i znajdź księgę zaklęć.- podeszłam do księgozbioru i chwyciłam pierwszą z brzegu księgę i trafiłam to była ta.

-Mam – krzyknęłam uradowana.

-Super a teraz otwórz na pierwszej stronie i czytaj składniki.

- Okej :

ELIKSIR POCZĄTKU:

składniki

·       Gałązka wierzby

·       Pięć płatków czarnej róży

·       Woda źródlana zebrana w ostatni dzień roku o północy

·       Kwiat bzu

·       Liść mięty

·       Kwiat lilii

·       Dwadzieścia kropel czerwonego wina

·       Trzy krople łez czarownicy

·       Trzy włosy czarownicy

·       Trzy krople krwi czarownicy…. -przerwałam czytanie.-Lucyfer po co moje łzy ,włosy i krew?

-Żebyś to ty ,a nie jakaś inna młoda czarownica dostała całą moc. Jak na razie masz tylko jej część.

-Okej to kiedy zrobimy ten eliksir- w moim głosie na pewno słychać było podekscytowanie .

-Podczas nowiu czyli …..-zamyślił się na chwilę – Alura dopomóż , który dzisiaj?

-Niedziela .15 października .

-Czyli 27 zrobimy cały rytuał a przez ten czas cię trochę podszkolę.

-Tak jest ,więc co dzisiaj robimy?

-Dzisiaj to ty się uczysz do szkoły .Jutro poniedziałek musisz trochę ochłonąć a ja odpocząć .

-Okej to dobranoc .-już miałam kierować się do swojego pokoju gdy usłyszałam Lucyfera:

-A nie przyniosłabyś mi coś do jedzenia jestem głody-zamruczał z uśmiechem

-Zaraz ci coś przyniosę.

****

 Mijały dni a ciągle szkoliłam się na czarownicę. Umiałam już walczyć i używać czarów obronnych. Co dziennie po odrobieniu lekcji z Lani wracałam do domu i zaszywałam się w swoim azylu magii.Lucyfer uczył mnie jak jeszcze mogę się odprężyć ,żeby cały pokój nie był pełen obrazów.(;D) A ja wchłaniałam całą wiedzę jak gąbkę . Gdy nadszedł czas nowiu  Lea i Tom mieli pojechać na cały piątek i sobotę świętować swoją rocznicę ślubu ,ale ja cięgle    byłam zdenerwowana bałam się że coś spaćkam i nie stanę się pełną czarownicą. Mój nauczyciel ciągle powtarzał, że idzie mi coraz lepiej i że jestem gotowa w każdej chwili odprawić rytuał początku. W trakcie którego stworzę swój pierwszy eliksir

W piątek  po chemii ruszyłam na lancz .

-Hej co tam? –zapytałam przyjaciółki gdy usiadłam w naszym stoliku.

-A nic tylko myślę za kogo się przebiorę.

-Na co ? –nie wiedziałam o co chodzi

-No na imprezę Halloweenową .(od aut. Nie wiem czy tak to się pisze) Jest we wtorek i z tej okazji środę mamy wolną .Nie gadaj, że zapomniałaś.- szczerze zapomniałam przez niecałe dwa tygodnie zapomniałam o reszcie świata i uczyłam się magii nie interesowało mnie nic innego.

-Przyznaję się zapomniałam, a nie możesz się przebrać nie wiem za….o już wiem za jakąś wróżkę, mumię albo nie za myszkę mini!!! Nie no jestem genialna. –pochwaliłam sama siebie.

-O nie moja droga za żadną myszkę mini mnie nie przebierzesz!! A proco za kogo ty się przebierzesz ?

-Nie wiem czy w ogóle będę. Jadę do dziadków  w niedziele i wracam we wtorek wieczorem. Na pewno nie zdążę.

-Oj no weź nie zostawiaj mnie na pastwę losu tych lalek Barbie-wskazała na stolik na końcu sali gdzie siedziała Ashley ,Sam jej psiapsióła ,Alex i parę inny popularnych osób. Gdy na nich spojrzałam zauważył to ten dureń Alex i się do mnie uśmiechnął zwycięsko. Prychnęłam. Pewnie ten jego mały móżdżek myślał ,że się na niego gapie cały czas. Niech żywi się chłopak nadzieją ,bo nie będzie miał co robić.

-Znowu się na ciebie gapi .Czy on nie rozumie słowa NIE  ?

-Najwyraźniej. Myśli za wolno ,ale wiesz zastanawia mnie jedna rzecz .

-A mianowicie?- zapytała mnie wcinając sałatkę

-Kiedy skapnie się ,że on mnie nie interesuje.

-Wtedy gdy wynajdą jakieś lekarstwo na głupotę –obie śmiałyśmy się aż nie przerwał nam dzwonek oznajmiający koniec przerwy.Pożegnałyśmy się i ruszyłyśmy na lekcję.

Jak zwykle na historii nie miałam co robić. Dopiero na plastyce mój umysł zawładnęły miłe myśli.

-Dziś na lekcji skupimy się na naszych snach .Ponieważ to z nich  bierze się nasza wyobraźnia.Przypomnijcie sobie wasz ulubiony sen i namalujcie go na płótnie .-mówiła pani Montgomery.

W tej chwili przypomniał mi się mój sen sprzed paru tygodni.Ta piękna polanka ,świece i najważniejsze JEGO zielone oczy. Tą piękną zieleń w którą mogłabym wpatrywać się bez końca .Byłam tak zamyślona ,że nawet nie zauważyłam jak wszyscy przypatrują się moją prace która (o dziwo)była gotowa .

Widniał na niej ciemny las który był rozświetlany przez dziesiątki świec a po środku w cieciu było widać delikatny zarys chłopaka i jego pięknych szmaragdowych oczu….