Rozdział 17 "Chyba się zakochałam..."

Jej jak ten czas leci, niedawno cieszyłam się udaną imprezą urodzinową na początku lata a teraz smucę się tym, że już za tydzień będę wracała do szkoły. Wszystko wydaje mi się takie smutne. Nie mam w ogóle siły, a wakacje temu służą abyśmy odzyskali energię zużytą w poprzednim roku. Ta, tylko oni nie myślą, że my mamy najwięcej siły kiedy się bawimy. Ledwo wejdziemy do szkoły a już mamy jej dosyć. To jest prawda no, ale nie będę przytłaczać was moimi emocjami dodaję wam nową notkę i postaram się wstawić jeszcze jedną przed piątkiem. To będzie taka na pożegnanie wakacji ;( A notka z najlepszymi życzeniami i podziękowaniami dla wszystkich którzy czytają i komentują , abyście zrobili coś szalonego do końca tych wakacji aby zostało to w waszej pamięci na zawsze!
Wsza Alura A.M.

_______________________________________________________________________

Ha! Wiedziałam, wiedziałam! Wiedziałam, że Alex nigdy by nie odpuścił Kayli gdyby nie wykorzystała na nim niezłego chwytu! Muszę się go koniecznie nauczyć! Się przyda A wracając do Kayli, po tym przedstawieniu (Alex wylądował u pielęgniarki) żaden chłopak nie odważył się do niej podejść! Jejku, że też o tym nie pomyślałam. Miałabym Alexa z głowy do końca liceum! Ale nie ja jestem grzeczna dziewczynka, która obiecała Lucowi, że nie powalę żadnym ciosem niechcianych adoratorów. Foch na niego! No nic, więcej wskórać nie mogę niż pokrzyczeć na niego w myślach. A wracając do szkoły, z Kaylą mam tylko w-f! A Lani ma lepiej ma chemię i sztukę. Foch i to z przytupem! Jak ja wytrzymam, bez jakiego kolwiek wsparcia? Trzy godziny z Marco. Jak tak dale pójdzie przestanę udawać. Nie będę miała siły patrzeć na te jego piękne zielone jak las oczy i kłamać! I zamiast lodu i nienawiści będzie możliwe widzieć w moich oczach tylko i wyłącznie same ciepłe uczucia. Co ja mam robić? On naprawdę mi się podoba, nie mogę przestać myśleć o nim i o snach, w których widzę jego oczy. Pomyślicie pewnie, jaka pewność jest, że to JEGO oczy. Jestem pewna i to na sto procent nigdzie, ale to nigdzie nie widziałam takich oczu. Takich, w których można zobaczyć najpiękniejszą zieleń, którą nie da się porównać, do czego kolwiek innego niż do lasu. Do zieleni, która potrafi zabrać cię do miejsca gdzie króluje zieleń wszędzie, do okoła są lasy a ty leżysz na trawie i wpatrujesz się w jego piękne szmaragdowe oczy...
- Alura! Ziemia do Alury, biologia się skończyła! - Lani, ona zawsze wie, kiedy mnie obudzić z krainy marzeń
- Tak, tak już kontaktuje.- Zaśmiała się się- masz teraz lekcję z Kaylą? -Zapytałam pakując podręcznik
- Nom, coś przekazać?
- Tylko jedno.
- Mianowicie -zapytała a ja już skręcałam w stronę sali od angielskiego
- Nie dam rady!!

***

Angielski, niby zwykła lekcja, na której gadamy o poezji, pisarzach, obrazach i malarzach, ale dla mnie jest czymś więcej. Na tej lekcji po raz pierwszy usiadłam z Marco, no dokładnie on się do mnie dosiadł jedno na drugie wychodzi. Na tej lekcji cały czas myślałam o tym, co by było gdyby. Gdybym przestała zgrywać niedostępną i nawet zaczęła jakimś cudem, chodzić z Marco. Co by się stało? Czy była bym tak zaślepiona miłością do niego, że nawet nie zauważyłaby, kiedy Verna by mnie zabiła? Czy może się pomyliłam i Marco jednak jest dobry albo...
- Jedziesz na wycieczkę? - z krainy myśli i marzeń wyrwał mnie głos, któremu wybaczyłaby wszystko
- Tak, razem z kuzynką- uśmiechnęłam się patrząc w te jego piękne oczy. Zaraz po przyjeździe Kayli i Erica spytałam się rodziców i co najważniejsze naszych kotków. Z rodzicami było łatwo na miejscu się zgodzili a z kotami... Powiem tak Luc nie zgodził się, ale właśnie, ale wykorzystałam jego zamiłowanie do kocimiętki i jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zgodził się.
- To super- widziałam w jego oczach iskierki radości, aż miło było patrzeć-nie mogę się doczekać piątku.
- Czemu?- Zapytałam ciszej widząc karcące spojrzenie nauczyciela.
- Bo w piątek wyjeżdżamy i zostajemy tam aż do wtorku - mówiąc to pochylił się tak, że czułam jego oddech na twarzy. Powiem lepiej wystarczy, że odwróciłabym się odrobinę w lewo i na pewno poczułabym usta bruneta na swoich. Ta opcja była tak kusząca, już, już miałam się odwracać, gdy nagle zadzwonił dzwonek. Jak najszybciej zabrałam książki i pobiegłam do szatni.

***

W-f minął bardzo dobrze nie, kogo ja chcę oszukać było strasznie. Graliśmy w zbijaka, jak na złość błam w przeciwnej drużynie niż Kayla. Będę miała siniaki tam gdzie nigdzie jeszcze nie miałam. Kayla rzucała piłkami jak maszyna, w moją i tylko moją stronę. Gdybym nie poszła do pielęgniarki w środku lekcji jutro obudziłabym się cała fioletowa. Pielęgniarka zwolniła mnie z reszty lekcji. Wykorzystałam to i poszłam do samochody cała poobijana. Już miałam jechać do domu, gdy nagle ze szkoły wybiegła Kayla.
- Alura ja przepraszam.Trochę zezłościłaś mnie tymi słowami.- zaczęła się tłumaczyć
- Trochę?! Kobieto, ja miałam dziś trenować a nie mogę, bo jestem cała obolała!
- Wiem, wiem poproszę Erica żeby dał ci dziś spokój.
- O nie, ja muszę trenować! Jak mnie Verna zaatakuje lub jej sługus nie wymigam się od walki tym, że mnie kuzynka walnęła piłką i jestem wyczerpana!
- Dobrze, ale poczekaj na mnie i Lani jak skończymy lekcje a w domu przyrządzę miksturę przywracającą siły. Co ty na to?- patrzyła na mnie tak smutnymi oczami jakby nauczyła się ich od Lani
- Spoko, ale idę z wami na stołówkę. Jestem głodna jak wilk. -uśmiechnęłam się i zostawiając torbę w aucie poszłam z Kaylą na lancz.
    Na stołówce było normalnie, pogadałyśmy, zjadłyśmy a potem dziewczyny poszły na lekcję a ja zaszyłam się w swoim samochodzie.
Przez cały czas kiedy czekałam na Kaylę i Lani myślałam o Marco. O tym jak bardzo mnie zainteresował i o tym, że chyba się zakochałam...