Rozdział 19 "Nieprzewidziane zdarzenia"

Hej czarownice i czarnoksiężnicy! W ten weekend miałam wybuch weny jestem dwa rozdziały do przodu! To jak na mnie to coś . Dziękuję wszystkim komentującym a szczególnie Melanii M.M. za pomoc w pisaniu notka dla ciebie (twarda poduszka i ręcznik to następny rozdział) Czekam na kom. i wasze nn
Pprzesyłam wam całą pozytywną energię abyście wytrwali kolejne pięć dni  szkoły. Pozdrawiam Alura A.M.
___________________________________________________________________________

Droga do kurortu minęła nam szybko, ciągle ktoś nam śpiewał a nawet tańczył!( Makarenkę chłopaki, dzięki wycieczko do Lwowa; P aut.) Przez resztę drogi gadałam i podziwiałam krajobrazy przez okno. Aż w końcu dojechaliśmy. Kurort wyglądał pięknie na zewnątrz, nie mogłam się do niczego czepiać. Budynek wyglądał na zadbany a śnieg, który leżał dookoła wyglądał bajecznie. W okolicy był las a dookoła budynku był widok na góry. Gdy skończyłam podziwiać okolicę zauważyłam, że cała grupa poszła w stronę drzwi.
W wejściu od razu można było poczuć ciepło i radość. Po prawej od wejścia była poczekalnia, cztery duże sofy gotowe pomieścić cztery osoby, stolik na kawę a przy ścianie duży kominek, w którym wesoło tańczyły płomienie ognia. Na wprost była recepcja gdzie stało wielkie mahoniowe biurko a za nim stała recepcjonistka. Kobieta miała z trzydzieści lat i brązowe włosy z rudymi pasemkami.
- Dzień dobry. Nazywam się Anabell, w czym mogę pomóc?
- Dzień dobry, miałam rezerwację na nazwisko Montgomery – uśmiechnęła się nasza nauczycielka.
- Montgomery, Montgomery … Przykro mi, ale rezerwacja jest na jutro po ósmej. – Uśmiechnęła się smutno Anabell
- No to mamy problem. – Przez chwilę Maggie (pani od sztuki) stała nie ruchomo myśląc a my wpatrywaliśmy się w nią czekając na dalsze informacje – wie pani czy nie ma w okolicy jakiejś noclegowni?
- 10km stąd jest motel pracuje tam moja siostra Karolina może was przenocować.
- Dziękuję bardzo, to do widzenia
- Dobrze powiadomię siostrę.
    Zaraz po wyjściu wszyscy "rzucili" się na panią Montgomery. Żądając wyjaśnień.
-Ale jak to?
-Dlaczego od jutra?
-Ja nie będę spała w obskurnym motelu!
-Spokojnie moi drodzy, z powodu nieprzewidzianych zdarzeń MUSIMY przenocować tam. Wytrzymacie, to tylko jedna noc.
     Zaraz po tym ruszyliśmy w drogę. Anabell nie kłamała, motel "Gracja" był strasznie blisko. A motel nie wyglądał tak strasznie, może nie tak ekstrawagancki jak nasz kurort, ale jak na jedną noc może być. Gdy wysiadałam z autokaru zauważyłam w oddali w lesie jakiś ruch.
- Proszę wszystkich za mną najpierw zarezerwujmy pokoje a potem róbcie, co chcecie.- Powiedziała Maggie
- Alura, choć –usłyszałam Lani
- Idźcie zaraz was dogonię. – Powiedziałam i poszłam w stronę lasu. Nie wiedziałam, czego mam szukać, ale i tak tam poszłam. Słyszałam, co chwilę jakby ktoś nadepnął na gałąź i się szarpał. Gdy znalazłam wreszcie źródło hałasu, stanęłam jak wryta. Przede mną siedział mały biały wilczek. Miał nogę zaplątaną w korzeniach.
- Hej maluszku, poplątałeś się, co? Zaczekaj zaraz ci pomogę.- Powiedziałam i wzięłam się do roboty. Po wyplątaniu malucha wzięłam go na ręce i sprawdziłam czy nie ma, żadnych skaleczeń. Potem postawiłam go na ziemi i pogłaskałam go.
- Jesteś taki śliczny, wzięłabym cię ze sobą, ale mój kot niebyły zadowolony. – Zaśmiałam się i podrapałam go za uchem.
- Kot to chyba pikuś w porównaniem do rodziców – usłyszałam za sobą dźwięczny głos. Odwróciłam się a za mną oparty o drzewo stał Marco. Jak zawsze wyglądał pięknie. Czarna kurtka narciarska idealnie opinała jego mięśnie. A jego włosy opadały na jego piękną twarz.
- Wystraszyłeś mnie- uśmiechałem się wypuszczając wilczka, który od razu pobiegł w zarośla
- Przepraszam, ale oddaliłaś się od grupy i zaczynają przydzielać pokoje. Panie nie mogła cię znaleźć, więc poszedłem cię szukać.
- Dzięki już idę. – Wstałam i otrzepałam się ze śniegu i razem ruszyliśmy w kierunku motelu.
- Nie bałaś się go, mógł cię ugryźć.
- Ale nie ugryzł, a w ogóle przyzwyczaiłam się wyjmować zwierzęta z krzaków. –Uśmiechnęłam się na wspomnienie Luca
- Serio? To, co mnie też wyciągniesz?- Uśmiechnął się do mnie pięknie
- Jak będzie trzeba to tak
- Super, no to … - i nie dokończył, bo wyłożył się na śniegu potykając się o korzeń
- Wiesz jak składała ci tę obietnicę to nie wiedziałam, że tak szybko spełnię.- Uśmiechnęłam się pomagając mu wstać.
- Dzięki ja też, a wracając do tego zanim się potknąłem. Co, masz zamiar namalować?
- Jeszcze nie zdecydowałam się, ale nawet jak wybiorę to ci nie powiem.
- Hej ja ci powiem a ty mi nie?- Oburzył się a ja zachichotałam
- Tak, bo nigdy nie mówię, co maluję, sama nie wiem, co! Jak namaluję to obiecuję, że będziesz pierwszym, który zobaczy obraz w całości, okej?
- Zgoda – uśmiechnął się i razem weszliśmy do motelu.
- Alura jesteś myślałam , że się gdzieś zgubiłaś.- Podbiegła do mnie pani Montgomery. – To poproszę jeszcze dwie jedynki.
- Przykro mi, ale została tylko jedna dwójka –powiedziała recepcjonistka. Zaraz, zaraz jedna dwójka. To znaczy, to znaczy, że będę miała pokój Marco!!!
- No niestety, będziecie mieli razem pokój jakoś przeżyjecie. To będzie taka kara za spóźnienie.- Powiedziała Maggie podając nam kluczyk do pokoju 13. W drodze do pokoju nie rozmawialiśmy w ogóle dopiero po otworzeniu drzwi odezwał się Marco.
- Jak chcesz to mogę spać na podłodze. – Nie dziwię się, że powiedział. Pokój był mały, po środku stało duże łóżko a po bokach były szafki nocne. Po prawej była garderoba a po lewej drzwi do łazienki.
- Nie trzeba zmieścimy się na jednym, co nie? Chyba, że chrapiesz i kopiesz, jak tak to wypad na podłogę.
- Nie no to idź do łazienki wejdę po tobie.- Powiedział stawiając swoją torbę po prawej stronie łóżka.
- Okej.
    Wyciągnęłam swoją kosmetyczkę i pidżamę. Przeklinam Kaylę, że zgodziłam się na taką. Niby zwykłą pidżamę składającą się z krótkich granatowych spodenek i malinowej koszulki na ramiączkach, którą noszę zazwyczaj, ale w towarzystwie damskim lub rodziców a przy Marco boję się w niej wyjść. Wydaje mi się ona tak skąpa. No nic to tylko jedna noc, wytrzymam. Po rozmyślaniu, które zajęło mi pół minuty wykąpałam się, umyłam zęby oraz przebrałam się i wyszłam z łazienki.
- Wolna.- Powiedziałam i skierowałam się do walizki, która nadal stała przy wejściu. W drodze do bagażu cały czas czułam na sobie jego spojrzenie. Wyjęłam z torby książkę i telefon i poszłam do łóżka. Marco zdążył wyjść, kiedy kończyłam pierwszy rozdział. Odruchowo spojrzałam w jego stronę i jak najszybciej odwróciłam wzrok by mnie nie kusiło.
Marco miał na sobie czarne szorty i obcisły t-shirt. Czułam jak na moje policzki wkradają się delikatne rumieńce. Zaraz rumieńce?! Ja się nigdy nie rumienię! Nie no ten chłopak doprowadza mnie do białej gorączki, z której nigdy nie chcę zostać wyleczona. Odłożyłam książkę na szafkę nocną oraz przykryłam się szczelnie pościelą i zamknęłam oczy. Słyszałam jak Marco gasi światło i kładzie się obok.
- Dobranoc – powiedziałam ziewając a zanim dałam się porwać w objęcia Morfeusza usłyszałam ciche słowa Marco
- Dobranoc Alura…

pidżama Alury 

 

 Pidżama Marco