Rozdział 23 „Dawne czasy i rozmowa”

Pewnie wielu czytelników zastanawia się, czemu Alura bez żadnych sprzeciwów zareagowała na to kim jest i to czemu od razu uwierzyła,że Marco jest zły. Długo myślałam nad tym rozdziałem aż w końcu go napisałam. Dzisiaj,  parę minut temu powiedziałam " Wreszcie!!". Jak to ja jestem walnięta i uważam, że początek lepiej mi wyszedł niż koniec ale to już wam zostawiam do oceny. Aaa zapomniałabym, część z was zastanawia się czemu nie poprawiam poprzednich rozdziałów, czemu zostawiam w nich błędy takie które sama widzę. Powiem wam szczerze, że tym się motywuje. Widzę moje błędy i staram się ich nie popełniać. Krytykujcie ile chcecie, błagajcie. Ja i tak ich nie zmienię. Wtedy czuję , że teraz mogę napisać lepiej.
PS: Tajemniczy Anonimie mógłbyś się ujawnić?!

 Zapraszam na nn, napisany dla pytających.

***

Nie wiem jak ja to przeżyłam. Lani była na mnie zła za to, że jej nie powiedziałam a Kayla za to, że powiedziałam o tym Lani. Każda strona jest na mnie obrażona.

Teraz leżę na łóżku i patrzę w sufit. Myślę i wspominam, wspominam czasy, kiedy jeszcze nie wiedziałam, kim jestem. Uznawałam mój talent za moją wyobraźnię i nie pokazywałam ją innym…

RETROSPEKCJA

Siedmioletnia dziewczynka siedzi w ogrodzie i bawi się kwiatkami. Za nią dwójka młodych ludzi siedzi na kocu i podziwia małą dziewczynkę, która z dnia na dzień robi się coraz piękniejsza i weselsza. Są bardzo szczęśliwi, że mogą wychowywać tak cudowne dziecko. Małżeństwo wstało i poszło na chwilę do domu. Brunetka wykorzystując ten czas zaczęła się bawić fioletowymi iskierkami wcale się nie parząc, sprawiało jej to wielką frajdę. Potem starała się tworzyć z tych iskierek kształty przeważnie były to motylki i ptaszki, ale najczęściej był to mały kotek. Dziewczynka nigdy nie wiedziała, czemu. Czemu zawsze jak tworzyła kotka płakała? Tak jakby ktoś jej zabrał ukochaną zabawkę… nie członka rodziny.

            Siedziała z nim i głaskała go a on mruczał. Gdy rodzice, mieli zraz ją zobaczyć i jej towarzyszy. Ona wszystko chowała, sama nie widziała, jak, ale wszystkie iskierki chowały się w jej dłoniach i zawsze tam były. Szybko chwytała kwiatki i dalej udawała, że się nimi bawi. Zawsze to działało, ona nigdy się nie nudziła a oni o niczym nie widzieli.

KONIEC RETROSPEKCJI

Przez cały czas nie miałam koleżanek i kolegów. Iskierki zastępowały mi znajomych. Dopiero nie cały rok temu do Moran przyjechała Lani. Pamiętam jak czuła się zagubiona, widziałam to w jej oczach. Potem Lea pojechała razem ze mną przywitać nowego mieszkańca naszej ulicy. Eh, teraz wydaje mi się głupie, ale przez godzinę siedziałyśmy w pokoju i się na siebie patrzyłyśmy. Nie rozmawiałyśmy. Potem w szkole udawałyśmy, że się nie znamy. Aż do momentu, kiedy na Lani wyskoczyła Ashley za to, że przyciąga do siebie chłopaków. A wiadomo Mironówna zawsze musi być w centrum uwagi. Pomogłam jej i tym samym stałam się wraz z nią wyrzutkiem, szczerze nie żałuję tego wyboru. Mam teraz przyjaciółkę, taką prawdziwą. Która nie zostawi mnie jak będę miała jakiś straszny wypadek, tylko będzie mnie wspierać będąc przy mnie.

             A teraz kiedy wyznałam jej prawdę, zrobiło mi się lżej na sercu. Wiem, że mnie nie zostawi, będzie mnie wspierać do samego końca.

***

            Następnego dnia do naszego pokoju przyszła pani Montgomery, tak jak obiecała miała sprawdzić nasz stan zdrowia. Nic nam poważnego się nie stało tylko lekkie przeziębienie. Mam razem z Lani przeleżeć cały dzień i nie ruszać się z łóżek. Gdy tylko wyszła z całą grupą, Lani skoczyła na moje łóżko

- No to opowiadaj. –powiedziała siadając w wygodnej pozycji.

-Zacznę od początku, świat czarów został zaatakowany przez złą wiedźmę Vernę. Z tego co się dowiedziałam od Lucyfera, zaatakowała ona rok po moich narodzinach. Moja mama ... ona ... przeniosła mnie do tego świata aby mnie chronić.- gdy skończyłam mówić to zdanie, łzy same zaczęły mi płynąć po policzku i nie przestawały- Nie wiem dlaczego, akurat mama wybrała Moran i państwo Melas. Jednak jestem pewna, że wiedziała co robi. – zrobiłam pauzę i wzięłam głęboki oddech – Gdy mama wróciła walczyć przegrała. Lucyfer był zaskoczony w końcu jest ona najpotężniejszą czarownicą. Okazało się, że dała mi swój naszyjnik w nim zawarta jest cała moc mojej matki. Odkąd go dostałam nie zdejmuję go. A wracając do historii, razem z moją matką pojmano ojca i wielu potężnych kapłanów. Eric dowiedział się od szpiegów, że Verna przetrzymuje i torturuje moich rodziców tylko po to by dowiedzieć się, gdzie jest naszyjnik. Dzięki niemu znajdzie zaklęcie na zniszczenie całego świata.

- A jaka jest w tym twoja rola? –zapytała dotąd milcząca Lani wyciągając w moją stronę paczkę chusteczek.

- Mam pokonać Vernę, zgodnie z legendą mam jeszcze więcej mocy niż matka. Jeśli to prawda, dzięki temu wisiorkowi mam większe szanse na pokonanie jej.  –powiedziałam  kładąc głowę na jej kolanach

-To czemu jesteś smutna, twoi prawdziwi rodzice żyją, masz duże szanse na pokonanie tej całej Verny. Więc czym się martwisz? – zapytała patrząc mi prosto w oczy

-Wiesz, że każda rodzina magiczna ma swój herb. Mój to księżyc z gwiazdą a Verny to czerwony pentagram. Kayla kazała mi wykuć na pamięć herby wszystkich rodzin abym wiedziała kogo prosić o pomoc a kogo unikać.

- A co ma to wspólnego z twoim samopoczuciem.

- Pamiętasz jak Marco poprosił mnie do tańca na balu hallowenowym ?- zapytałam bawiąc się jej długimi włosami

-Nom. Byłaś zapatrzona w niego jak w obrazek, potem w szkole unikałaś go, nawet dałaś mu kosza a on dalej za tobą lata. On się chyba zakochał, widać to po oczach a Marco tobie też nie jest obojętny – powiedziała szczerząc się do mnie a ja jak jakaś idiotka spaliłam buraka

- Może i tak, jedyny problem to taki, że nie wiem z jakiej jest on rodziny...

- Sarisów, przecież wiesz.

- Nie ma takiej w księdze. A jego naszyjnika całego nie widziałam, jedyne co zauważyłam to czerwony pentagram.  Taki sam jak u Verny.

- A nie ma żadnych pentagramów czerwonych z jakimiś dodatkami? – zapytała podnosząc mnie

-Nie wiem, było to na pewno na ostatnich stronach księgi, które zostały wyrwane. A innych egzemplarzy nie ma na świecie.

- I gryzie cię tylko to, że on może być zły?! - wstała

-Nie!! Chodzi mi o to, że ja się w nim zakochałam. Jak Lucyfer się o tym dowie zamknie mnie w domu na trzy spusty.

- A ty w to wierzysz? Wierzysz w to, że Marco jest jakąś rodziną tej wiedźmy?! –zapytała krążąc po pokoju

- Nie tylko –spuściłam głowę- nie znam go, poszłam za rozumem a nie za sercem. Lucyfer powiedział, że mam się do niego nie zbliżać, ale z czasem nie mogłam się oprzeć jego urokowi i ... i zgodziłam się na spacer. Zaprosił mnie wczoraj a ja nie mogłam patrzeć drugi raz w te jego piękne, ale smutne oczy więc się zgodziłam. –uśmiechnęłam się nieśmiało

- To genialna wiadomość!! Ale masz mi od razu złożyć zeznania po „spacerze” – powiedziała przytulając mnie.- Kiedy idziecie?

- Nie wiem, pewnie mi powie niedługo a teraz zajmijmy się tą  pracą na konkurs, chcę ją mieć skończoną przed wyjazdem.- wyszczerzyłam zęby i zeskoczyłam z łóżka kierując się w stronę sztalug.