Rozdział 28 „Motyl”

Hej! Przepraszam, że tak długo czekaliście na nowy rozdział ,ale nie miałam pomysłów na niego. Miałam napisać z punktu widzenia Erica, to było trudno, nawet Luna to potwierdzi. Postanowiłam napisać rozdział z dwóch punktów widzenia Lani i Erica. Chce pokazać co obydwoje myślą. Na początku miałam pomysł, aby ten rozdział był z punktu widzenia Lani, ale czegoś mi brakowało teraz wiem,Erica. Ten rozdział powinien być wstawiony wcześniej, ale.... jak to ja zawsze robię wspak. Nie przedłużając zapraszam na rozdział. 

PS: Słabo mi wychodzi pisanie z punktu widzenia chłopaka wiec z góry przepraszam.

Punkt widzenia Lani

            Siedziałam na huśtawce i bujałam się do przodu, do tyłu i tak w kółko patrząc się na kwiaty kwitnące w ogrodzie. Starałam się przez ten czas, czekając na Erica, nawiązać całkowity kontakt z roślinami, ale jedyne co mi się udało to połączyć się z nimi duchem. Z tego co się dowiedziałam od Lucyfera, mogę nawet rozkazywać roślinom, gdybym się tego szybko nauczyła mogłabym pomóc Ali podczas wojny. Nie mam zamiaru gapić się jak oni walczą.

             Nagle dostałam jakby wiadomość od roślin, ktoś przyszedł. Odwróciłam się w stronę moje tajemniczego gościa a może nie tajemniczego?

Przy furtce od ogrodu stał Eric, ubrany w granatową bluzę i ciemne jeansy a jego blond włosy w tradycyjnym nieładzie.

-Witaj- odezwał się tym pięknym głosem od którego miękły mi nogi –gotowa na spacer?

- Tak a gdzie mnie zabierasz? –zapytałam schodząc z huśtawki

- Niespodzianka – powiedział i otworzył mi drzwi od samochodu a potem sam wsiadł i odpalił samochód. – Opowiesz mi coś o sobie?- poprosił po długiej ciszy

- Cóż, przeprowadziłam się do Moran w zeszłym roku, wcześniej mieszkaliśmy w Seattle. Mama dostała tutaj lepszą pracę, więc jest jak jest. Lubię czytać, malować i spędzać czas na świeżym powietrzu no i jestem wegetarianką. – uśmiechnęłam się w stronę chłopaka

- A jak poznałaś Alurę?

- Przyszła razem z mamą przywitać nas jako nowych sąsiadów. Gdy one gadały w salonie my siedziałyśmy w moim pokoju patrząc się na siebie przez dobrą godzinę. Już wtedy ją polubiłam, ale bałam się odezwać. Musisz przyznać Alura jest piękna, myślałam, że jest jakąś dziewczyną ze zgraną paczką . Nie chciałam się wtrącać do jej życia- westchnęłam- następnego dnia na korytarzu zaczepiła mnie Ashley i jej świta, Alura jako jedyna stanęła w mojej obronie. Gdy zabrała mnie stamtąd zaczęłyśmy gadać i tak do dziś jest moją najlepszą przyjaciółką.- uśmiechnęłam się na tamte wspomnienia.- Teraz ty opowiedz coś o sobie, na pewno miałeś ciekawsze przygody ode mnie.

- Urodziłem się w Catherswil, moja matka zmarła przy porodzie a ojciec został zabrany do zamku Verny, gdzie pewnie zginął, nikt z naszych żywy nie wrócił stamtąd. – widziałam smutek w jego oczach- Przed śmiercią ojciec oddał mnie do akademii czarnoksięstwa, ukończyłem ją razem z moim przyjacielem ale on zaginął w zeszłym miesiącu, zaraz po tym jak się dowiedziałem, że Alura żyje i potrzebuje naszej pomocy. Nie jestem najlepszym czarodziejem, ale jestem ekspertem od walki i żywiołów, dlatego tutaj jestem.

- Miałam rację, twoje życie jest znacznie ciekawsze od mojego- uśmiechnęłam się i zauważyłam, że zwalniamy. Rozejrzałam się dookoła, ale jak na złość nie mogłam poznać tego miejsca.

-Gdzie jesteśmy? –zapytałam go wysiadając z auta

- W moim świecenie jeśli proponujesz dziewczynie spacer, idzie się do lasów marzeń. Tutaj nie ma takich miejsc, więc wybrałem zwykły park. Nie pasuje ci? Możemy…- był zmieszany i przestraszony nie mogłam na to patrzeć

- Nie jest dobrze, lubię parki .- uśmiechnęła się i poszłam przodem ścieżką

-Jak ci idą lekcje zielarstwa? – zapytał po długiej przerwie

- Średnio, umiem odczuwać to co rośliny. Mogą mi powiedzieć np. kto jest po drugiej stronie parku, ale nie mogę rozkazać im by podały mi- spojrzałam w górę a on za mną –tamtą szyszkę. Przydałby mi się jakiś nauczyciel, ale wątpię by któreś z was było zielarzem.

- Racja, ale jeśli nawiązałaś częściowy kontakt z roślinami to i tak jest pożyteczne. Gdy będziemy musieli dowiedzieć się, czy na naszym terenie nie ma przypadkiem  szpiega. –starał się mnie pocieszać, to urocze, na serio urocze.

            Gadaliśmy cały czas opowiadając śmieszne sytuacje z naszego życia. Przechodząc obok jakiegoś krzaka niechcący trąciłam go i nagle  w powietrze wzbiło się tysiące kolorowych motyli. To było jakby w niebo wzbiło się tysiące kolorowych karteczek . To takie piękne….

Punkt widzenia Erica

(muzyka)

Patrzyłem jak z zachwytem w oczach spogląda na motyle. Chcąc jej sprawić radość, podniosłem z ziemi mały listek. Nie uszło to uwadze dziewczyny.

-Co robisz? –zapytała

-Zobaczysz –powiedziałem, zamykając liść w obu rękach, skupiłem się. Przelałem na niego trochę magii i poczułem lekkie łaskotanie w dłoniach. Delikatnie otworzyłem je i zobaczyłem małego błękitnego motylka. Podałem go dziewczynie a ta jak zaczarowana obserwowała motyla. Nagle ten odleciał a ona podeszła do mnie i chwyciła mnie za rękę dalej patrząc jak odlatuje.

            Chodziliśmy tak jeszcze po parku i wróciliśmy do samochodu. W drodze powrotnej już nie rozmawialiśmy. Gdy podjechaliśmy pod dom dziewczyny, wysiadłem i otworzyłem jej. W ostatniej chwili chwyciłem kwiatek z tylnego siedzenia chowając go za sobą odprowadziłem Lani pod drzwi.

-Zapomniałbym to dla ciebie- to mówiąc podałem jej błękitną różę

- Dziękują jest śliczna. – uśmiechnęła się -  Świetnie się bawiłam, jeszcze raz dziękuję

- Nie ma za co mam nadzieją, że to powtórzymy- mam nadzieję, ze zrozumiała aluzję- Do zobaczenia-  już miałem się odwracać gdy nagle Lani podeszła do mnie i pocałowała mnie w policzek, uśmiechnęła i poszła do domu. A ja? Stałem jak kołek i szczerzyłem się jak mysz do sera ( jej zebrało mi się do porównań) . Jak najszybciej wsiadłem do samochodu i pojechałem do domu Alury. Pocałowała mnie, może dla innych to wyda się dziwne, ale dla mnie to była moja najlepsza chwila w życiu. Musiałem spełnić jeszcze jedną obietnicę i zatankować, ale byłem za bardzo podekscytowany. Użyłem magii, przynajmniej na dłużej starczy.

            Po powrocie do domu zaszyłem się w swoim pokoju i wylałem część uczuć na papier. Gdy skończyłem postanowiłem  poczekać na nią na dole. Wstałem a przed wyjściem rzuciłem jeszcze jedno zaklęcie

-Suteliskus- to powinno zatrzymać dziewczynę.

***

            Siedzę na kanapie i patrzę się przed siebie i cały czas przypominam sobie dzisiejszy wypad do parku….

-„Drogi pamiętnik! Udało mi się, zaprosiłem…”- usłyszałem i jak najszybciej wyrwałem mój notes Ali

- Mówiłem, że masz się do niego nie zbliżać !! –krzyknąłem i zacząłem ją gonić. Niestety znalazła sobie skrytkę za chłopakiem Kayli

- Mat złaź mi z drogi, ona miała go nie ruszać!! – wydarłem się

- Spokojnie. Jak się zaraz nie uspokoisz rozwalisz cały dom. –Zaśmiali się a ja trochę się uspokoiłem i też zacząłem się śmiać

- Jak tam wasz „spacer” ? –zapytała Ali siadając na kanapie

- Super – uśmiechnąłem się przypominają sobie pocałunek i poszedłem do swojego pokoju poszukać lepszej skrytki.


Zapomniałam dodać:

Matt Bloom

miły wysoki blondyn o błękitnych oczach.  

Chłopak Kayli ,

Musieli się na chwilę rozstać z powodu nagłego przyjazdu Kayli do Moran