Rozdział 32 „ Strach i strata "

 Hej moi drodzy! 

Jak obiecałam rozdział przed sylwestrem już jest!

Z wielką radością napisałam ten rozdział 

w którym WRESZCIE się coś dzieje!

Jak widzicie, powoli, ale powoli wplatam wasze postacie do opowiadania.

Na razie jest dobrze, muszę jeszcze pomyśleć w którym momencie wstawić inne postacie.

Przepraszam, że taki krótki, ale mam ambitny plan na następny rozdział.

NARESZCIE zacznie się coś dziać między Alurą a Marco.

Więcej wam nie zdradzę, chyba ;P

Do zobaczenia w nowym roku i oczywiście wystrzałowego sylwestra !

PS: Mam dla was prezent noworoczny. Jest pod rozdziałem.

_________________________________________________

            Śniadanie odbyło się bez żadnych głupich pytań, typu: czy jesteśmy parą i czemu spaliście na jednej kanapie? Zamiast tego rodzice dopytywali się Marco o jego zainteresowania, gdzie wcześniej mieszkał oraz o jego rodziców. Zastanawiałam się co odpowie, że jego rodzice są uwięzieni przez złą wiedźmę? Na szczęście opowiedział taką samą wersję jak mi za pierwszym razem.

I tak mniej więcej minęły mi dwa tygodnie. Szkoła, lekcje, trening, sen a podczas niego kolejne lekcje, ale na swój sposób przyjemniejsze. Tydzień przed świętami Bożego Narodzenia, postanowiliśmy się spotkać, aby omówić sprawę ataku na pałac Verny.

- Trzeba wybrać czas ataku. –zaczął Eric, pokazując nam mapę całego świata czarów -Na zebranie wojska potrzeba tygodnia. Zbierzemy się na terenie troli, mają najlepsze warunki do walki. Królowa Nazeria powiedziała, że będzie zaszczycona przyjmują ciebie i resztę wojowników pod swój dach.

- To wspaniale, mamy miejsce spotkania. Trzeba tylko wybrać kiedy ruszamy –powiedziałam  zabierając z Okopatio kartkę pergaminu i atrament.

-Dobrze by było, gdybyśmy wyjechali już jutro, nie wiemy ile jeszcze może wytrzymać …

-Nie! –krzyknęłam przerażona. Wszyscy zebrani w moim pokoju patrzyli na mnie zdziwieni – nie możemy jeszcze wyjechać bo…. ludzie w mieście zaczną plotkować? Zauważą brak czwórki dzieciaków, to małe miasto. Nie możemy wyjechać tak nagle.

- Alura ma rację –powiedział Marco. Jak dobrze, że ktoś mnie popiera.- powinniśmy rzucić zaklęcie zapomnienia. To powinno zadziałać – Że co?!

- A nie możemy wyruszyć po świętach. Wmówi się bajeczkę, że jedziemy na święta i ferie do rodziców Kayli. – powiedziałam patrząc na nich z nadzieję w oczach.

- Dobrze, zgadzam się.- powiedział Luc a ja odetchnęłam z ulgą – Alura, napisz do królowej Nazerii, że przybędziemy za tydzień, w dzień równi. Niech przygotuje wojsko. Wojnę czas zacząć.

***

            Zaraz po wysłaniu gońca z listem w postaci Kayli, wszyscy rozeszli się po Moran. Lani i Eric pojechali do parku a Luc i reszta kotów wyruszyły w poszukiwaniu kła żmii. Marco jako jedyny, postanowił towarzyszyć.

- To co robimy ? –zapytałam leżąc na łóżku

- Uczyć się pewnie nie chcesz, to może dasz się porwać na spacer? –zapytał siadając obok

- Zgoda. –uśmiechnęłam się i wstałam szybko zbiegając z nim na dół –mamo, tato, wychodzę!- krzyknęłam zakładając trampki.

- Dobrze tylko wróć przed zmrokiem, robię dzisiaj kurczaka! –krzyknęła Lea z kuchni.

- Okej, zaraz powinnam być. –krzyknęłam i pobiegłam z Marco w stronę lasu

- Powiesz mi, dlaczego chciałaś przesunąć datę ataku? –zapytał gdy byliśmy już spory kawałek od domu- jakoś nie wieżę, że boisz się o reputację – poczułam jak po policzku płynie mi łza. Usiadłam szybko na trawie i podniosłam ziemię tak aby mnie zakryła. – hej nie chowaj się, nie musisz mi odpowiadać jak nie chcesz.– powiedział i walnął w moją skalną tarczę a ona rozprysła się w proch. – hej, Ali ciii. Nie płacz nie chciałem – przytulił mnie do siebie, otarł moje łzy a zaczęłam płakać jeszcze bardziej i powoli się otwierać.

- Ja się boję, że mi się nie uda.- pochlipałam  -Zostanę pokonana a Verna wygra. Zabije was wszystkich, razem z moimi rodzicami, których ani razu mnie widziałam. Rozumiesz to? Boję się, a wszyscy wymagają ode mnie, że będę perfekcyjna i wygram. Boję się…- ostatnie słowa powiedziałam ledwo słyszalnym szeptem i wtuliłam się bardziej w Marco.

- Hej w strachu nie ma nic złego. Każdy się boi. Dajmy przykład Lucyfera. Boi się, że możesz zginąć. Ja też się boję – spojrzałam na niego a w jego oczach ujrzałam smutek, pogłaskałam go po policzku  –boję się, że cię stracę… -wyszeptać cicho, ledwo go usłyszałam, ale jednak usłyszałam. Patrzyłam się na jego piękne oczy w których było widać smutek pomieszany z troską i czymś jeszcze. Powoli się do siebie zbliżaliśmy, już czułam jego słodki oddech na moim policzku, gdy nagle przez las przedarł się głośny krzyk bólu. Wstał jak najszybciej i wsłuchałam się z którędy dochodzą wrzaski.

- Alura, krzyki dobiegają z twojego domu. –nie słuchałam dalej tylko puściła się biegiem do w stronę domu. Naglę poczułam jak ktoś chwyta mnie w tali i a ja unoszę się do góry. Spojrzałam na właściciela rąk.

- Co ty robisz?! – wrzasnęłam na Marco wyrywają się mu z uścisku

- Nie szarp się tak, Agat jest od ciebie szybszy. Zaraz nas podrzuci pod twój dom . –miał rację feniks latał naprawdę szybko, nim się obejrzałam byliśmy pod domem. Wbiegłam do środka, ale nikogo tam nie zastałam. Właśnie miałam pobiec na górę, gdy usłyszałam, że ktoś krzyczy na dworze. Szybko wybiegłam na podwórko a widok jaki tam zastałam przeraził mnie.

             Lea i Tom, mocno pokrwawieni leżeli u stóp jakiegoś wysokiego szatyna z mieczem. Nie mogłam patrzeć na zakrwawione ciała rodziców, więc ze rządzą krwi, chciałam zaatakować przeciwnika. Nie zdążyłam zrobić nawet kroku a oprawca podciął gardła rodziców. Opadłam bezsilna na kolana a po moich policzkach popłynęły łzy.

- Mam wiadomość dla ciebie słonko –powiedział chłopak i wytarł swój miecz o sukienkę Lei – Verna kazała przekazać, że nie może się doczekać waszego spotkania. A to – tu spojrzał na rodziców z odrazą – taki prezent z okazji rozpoczęcia walki. –uśmiechnął się perfidnie i zaczął się cofać . O nie, nie uciekniesz mi.- pomyślałam i  podniosłam warstwę skały. Odcinając mu drogę ucieczki a on spojrzał na mnie zdziwiony. Szybko, póki jeszcze stał zdziwiony, zaatakowałam go ognistymi pociskami. Niestety za każdym razem skutecznie unikał moich ciosów, na szczęście pod koniec trafiłam go i skurczybyk poleciał jakieś dziesięć metrów dalej.

- Sorki mała, ale nie mam czasu na zabawę. – zaczął cofać się w stronę lasu.

- Nie uciekniesz mi. –chciałam za nim pobiec i własnoręcznie zatłuc, ale w ostatniej chwili złapał mnie Marco w tali. Niestety, ja to ja, wyrywałam się jak głodna puma żądna krwi .

-Alura, Alura! Nie warto teraz go atakować! – powiedział patrząc mi w oczy – Pod wpływem emocji nic nie zdziałasz, jedynie zrobisz sobie krzywdę. – oddychałam głęboko, próbując się uspokoić i opanować łzy płynące po moim policzku. Nie wytrzymałam i wybuchłam płaczem. Poczułam, jak Marco przytula mnie do siebie i próbuje mnie uspokoić, nic nie mówił i byłam mu za to wdzięczna. Nie wiedząc kiedy odpłynęłam do krainy snów. 

PREZENT:

To taka stara wróżba, mam nadzieję, że ktoś ją wypróbuje i opisze mi swój sen.

Tą wróżbę należy wykonać w nocy pierwszego poniedziałku Nowego Roku na wtorek.(w tym roku z 7 na 8) Kolejnym krokiem jest przygotowanie gałązki zerwanej z choinki żywej. Włóż ją na noc po poduszkę mówiąc:

" Kładąc się w poniedziałek, kładę pod głowę las świerkowy / jodłowy*. 

W tym lesie zobaczę mężczyznę / kobietę który darzy mnie miłością,

 we wtorek już będę wiedziała, kto ma wobec mnie poważne plany na przyszłość "

*zależy czy masz gałązkę jodły czy świerku

Proponuje zapamiętać podczas snu jak najwięcej a rano zapisać wszystko na kartce.

PS: Nie wiem ile gałązka ma leżeć pod poduszką. Instynktownie zdecyduj kiedy ją wyrzucić ( lepiej spalić, ale wybór należy do ciebie) Posłuchaj co ci mówi serce w tej sprawie.

Mam nadzieję, ze ktoś to wypróbuje i opisze mi swój sen. Bo ja już to wypróbowałam, dzięki właśnie temu snu wymyśliłam własne opowiadanie a opis Marco, pasuje do wyglądu tego chłopaka z mojego snu.

No nic, nie będę przedłużać i jeszcze raz życzę wam udanego sylwestra.