nowy blog

zapraszam na mojego nowego bloga ;-)
http://co-by-bylo-gdybym.blogspot.com/

EPILOG

 Hej, no i dotrzymałam słowa, o to i epilog. 

Dziękuję wszystkim czytającym i komentującym.

Nie będę wymieniać komu za co, bo każdy wie co zrobił.

Kocham was wszystkich i jeszcze raz dziękuję, że byliście tu ze mną do samego końca.

A teraz zapraszam na epilog :

_____________________

            Leżę jak zawsze w lesie, tylko tym razem dookoła mnie rozprzestrzenia się mgła, która dokładnie mnie opatula. Nic mnie nie boli, niczym się nie przejmuję. Po prostu odpoczywam.

- Kiedy się obudzi?- przez mgłę i drzewa przedarł się do mnie miły dla ucha głos. Brzmiał tak jakby właściciel, był smutny i zmartwiony. Chciałam otworzyć oczy i pocieszyć go, ale nie mogłam. Nie miałam siły ruszać rękami, nawet powieki były zbyt ciężkie. Zostało mi tylko leżeć i słuchać.

- Nie wiem, walka z Verną bardzo ją zmęczyła. A tym bardziej nie wiemy, co się stało, zaraz po tym jak dostałeś strzałą i kto cię uzdrowił. Zostało nam tylko czekać.- kolejny głos, tym razem damski. Znam skądś ten głos, tak jakby z dzieciństwa.

-Ale leży już tutaj prawie dwa tygodnie. Powinna dawno odzyskać siły – i znów słyszę ten piękny głos, który woła do mnie, żebym się obudziła

- Marco, nie przejmuj się. Ona się obudzi, nie wiem kiedy, ale się obudzi. Czuję to.- chwila ciszy i nagle słyszę szelest materiału. – Muszę iść zobaczyć, czy wszystko jest skończone. Przyjdę później- kobieta wyszła, zamknęła drzwi i znowu cisza. Słychać było tylko miarowy oddech Marco, skądś kojarzę to imię. Ten chłopak, chyba jest mi bliski, albo jeszcze bliższy.

- Alura, przepraszam. Mogłem przybiec szybciej. Wtedy nie dostałbym tą głupią strzałą i pomógłbym ci z Verną. Przepraszam….- ostatnie słowo wyszeptał. A wiec nazywam się Alura. Ładnie tylko, co dalej? Nagle poczułam czyjś usta na moim czole i ciche słowa

- Kocham cię. – potem chłopak wstał i zaczął się oddalać. Te dwa słowa sprawiły, że wspomnienia wróciły. Moje urodziny, naszyjnik, Lucyfer, Erica i Kayla, Lani, śmierć Lei i Toma, wyprawa do Mirabili, wojna. A najważniejszy w tym wszystkim był…

- Ma…Marco? – powiedziałam cicho, ledwie słyszalnym głosem, ale usłyszał mnie

- Alura?! Ali, obudziłaś się! – otworzyłam delikatnie oczy i ujrzała jego twarz. Wspomnienia czasem kłamią, teraz jak nie niego patrzę jest jeszcze bardziej przystojny.- Już się bałem, że się nie obudzisz.

- A ile tak tu leżę i co z Verną?

- Leżałaś tutaj dziewięć dni, nie wiemy, co się stało z Verną, ale twoja matka nie czuje jej aury, więc podejrzewamy, że ją zabiłaś.  – powiedział szczęśliwy, cały czas patrząc na mnie

- A czy ktoś zginął? – wtedy ujrzałam smutek w jego oczach.

- Oczywiście. Zginęło wiele osób, ale z tych tobie znanych to tylko Jasmine, Oprimere i.. Agat. –powiedział smutnym głosem

- Bardzo ci współczuję, to …

- Hej nie smuć się, to feniks. Odrodzi się z popiołu za dwa tygodnie. – uśmiechnął się pocieszająco – większe współczucie kieruj do króla pegazów i królowej centaurów.

- No i właśnie, dlatego się bałam. Teraz będą mi mieć za złe, że…

- Nikt ci nie ma za złe. Wszyscy są ci wdzięczni, bo uwolniłaś ich od Verny. A właśnie, co się stało jak straciłem przytomność?

- Nie wiem, ostatnie co pamiętam to, to, że ….. Dostałeś strzałą!! O nie, nic ci nie jest?! Daj to…- coś za często mi przerywa

- Spokojnie, nic mi nie jest. Ktoś mnie uleczył. Może ty nieświadomie, albo ktoś nieznajomy. Nie wiem. – uśmiechnął się pocieszająco

- To dobrze, tak bardzo się o ciebie martwiłam. – powiedziałam siadając na łóżku, a on przysiadł się obok

- Ja też, bałem się, że już się nigdy nie obudzisz. – chwycił mnie za rękę i pogłaskał mnie po niej, a potem spojrzał mi w oczy. Nie mogłam się powstrzymać i pocałowałam go. Czułam jak jego usta delikatnie pieszczą moje, a rozkosz przechodzi przez moje ciało. Wplotłam palce w tę jego czuprynę i przywarłam do niego bliżej. On chwycił mnie w tali i przysunął do siebie. Po chwili przyjemności odsunęliśmy się od siebie. Spojrzałam w te jego piękne szmaragdowe oczy i pewna swoich słów powiedziałam:

- Kocham cię…

- Ja ciebie też – pocałował mnie jeszcze przelotnie, a wtedy do pokoju wparowała cała nasza zgraja.

- Luri, ty żyjesz !- krzyknęła na cały regulator Lani, rzucając się na mnie

- Byłam nieprzytomna, a nie głucha. Ale i tak się cieszę, ze was widzę . –uściskałam wszystkich, a na końcu zostawiłam sobie rodziców.

- Nie widziałam was szesnaście lat, ale bardzo chcę nadrobić te zaległości.- uśmiechnęłam się, a oni przytulili mnie.

- Oczywiście kochanie- powiedział, tata? Tak, tata. Odnalazłam ich i teraz jestem szczęśliwa, tym bardziej, że mam teraz Marco.

- Kochani, chyba musimy się pożegnać. Moja misja dobiegła końca. – uśmiechnęła się Bella

- A możesz teraz powiedzieć mi, na czym polegała ta twoja misja ?- zapytałam przytulając się do Marco

- Oczywiście, moim zadaniem było to, abyś wreszcie otworzyła się na miłość. Eh, wystarczyła tylko chwila strachu o życie. Mogłam się lepiej postarać – zachichotała i podeszła do nas.- Bardzo miło było mi was poznać. Jak będę miała czas to was odwiedzę, ale na razie muszę wrócić do babci. Jeszcze raz dziękuję wam za miłą zabawę i do zobaczenia- ucałowała nas wszystkich i odleciała. Tak po pro..

- Hej gdzie jest najbliższa brama?- zapytała zawstydzona Bella, a my wszyscy zaśmialiśmy się i odprowadziliśmy ją do bramy na dziedzińcu. Tym razem pożegnaliśmy się naprawdę, a anielica przeszła przez bramę, a kolory ją pochłonęły

- Choć pokarzę ci coś- usłyszałam cichy szept, gdy wracaliśmy z dziedzińca. Kiwnęłam głową, a on pociągnął mnie w nieznanym mi kierunku.

- Gdzie mnie ciągniesz?

- To niespodzianka, ale powiem ci tylko tyle, że przychodziłem tu w wolnym czasie.- uśmiechnął się i odsłonił gęste krzaki puszczając mnie przodem. Widok jaki zastałam był szokujący.

- Tu jest pięknie – szepnęłam, widząc wodospady, lasy i rzeki, które płynęły dookoła

- Nie, to ty jesteś piękna. – uśmiechnął się i przytulił mnie od tyłu. – Kocham cię- szepnął i pocałował mnie w policzek

- Ja ciebie też kocham- uśmiechnęłam się się- na wieczność…..

"Co to za wieczność, bez miłości."

                                               Alura A.M.

Z dala słychać trzaska gałęzi, to zajączek przez las pędzi.

Chociaż Wielka jest sobota, ciężka czeka go robota.

Z hukiem wpada do kurnika, bierze jajka, szybko znika,

W drodze szybko je maluje, z trudem tempo utrzymuje.

Z pisankami zdążyć musi zanim z Rezurekcji wrócisz.

Potem trochę chłop odpocznie, w ciepłym gniazdku sobie spocznie.

Miejsca długo nie zagrzeje, coś mu się na głowę leje.

Głośno śmieje się baranek to już Lany Poniedziałek.

Wesołych i pogodnych świąt życzy:

Alura A.M. i Truskawka ( mój brat )

PS: Co do twojego pytania Semirkowo, tak planuję kolejny blog.... 

Rozdział 4 „Wojna i miłość”

            Na początku, przepraszam, ze tak późno, ale wena gdzieś uciekała. Na szczęście, muzyka pomaga ;D. Następnie informuję, że to ostatni rozdział. Na weekendzie pojawi się epilog. Pewnie mnie zaraz poszatkujecie mówiąc: " Pierwszy miał 34 rozdziały, a drugi tylko 4?!"  Tak wiem, ale nie mam już w ogóle pomysłów ;( Ten rozdział nawet wymusiłam z siebie. Wiem, że to złe, ale obiecałam sobie, że zakończę to opowiadanie i dotrzymam słowa.Dziękuję, GoldenLeaf za rysunek. Kończę, do napisania.

PS: Kamz, to twoja nagroda ;D

PSS: Przepraszam za błędy .

_____________________________

Nasi rodzice ciągle potarzają, że za szybko rośniemy, że czas leci za szybko. A co my mamy powiedzieć? Jednego dnia jesteśmy w podstawówce, a drugiego kończymy liceum!!! A w moim przypadku, jak jest? Jednego dnia kończę siedemnaście lat, a drugiego jestem w krainie czarów i próbuję zdobyć zaufanie wszystkich istot magicznych. Aktualnie udało mi się przekonać do siebie królową: elfów, wróżek, trolów, oraz królową i króla pegazów i centaurów. Do pomocy zesłana została mi jeszcze Bella- anielica, która ma do spełnienia jakąś misję, związaną ze mną. Co to za misja? Nie wiem, mówi, że to jest wbrew jej prawu, żeby mi o tym mówić. Spoko, teraz sprawa Marco. Przestałam go ignorować i muszę przyznać, że jest… cudownie. Nie chodzimy ze sobą, a ja nie wyznałam mu, co do niego czuję. Po prostu rozmawiamy, spędzamy razem czas, a on dalej mnie uczy tradycji Mirabili. Luc odzyskał siły, po przypadkowym strzale jednego z elfów i teraz cały czas idzie z tyłu. Heh. Aktualnie jesteśmy w drodze do królestwa Nazerii, gdzie umówiliśmy się z innymi stworzeniami, które mają nam pomóc w walce.

***

-…wtedy wyjdziemy i ich zaatakujemy. Co o tym sądzisz Aluro?-  z rozmyślań wyrwał mnie głos Leonarda, króla pegazów

-Ja…muszę to przemyśleć- mówiąc to wyszłam z namiotu kierując się w stronę lasu. W taki sposób za rok zaatakujemy. Pomyślałam siadając na drzewie. No, ale co mam powiedzieć: Hej przepraszam was, ale boję się zaatakować? Nie mogę się tak szybko poddać. Spojrzałam na mój naszyjnik i wszystkie wspomnienia powróciły. Moje siedemnaste urodziny, moment, kiedy dostałam naszyjnik od moich „rodziców”, znalezienie Lucyfera, eliksir początku, poznanie Marco, przyjazd Erica i Kayli, wycieczka w góry, wyznanie prawdy Lani, władza nad wszystkimi żywiołami, prawda o Marco, śmierć Lei i Toma, pocałunek…wyprawa do Mirabili, spotkanie we śnie Sabriny oraz zdobywanie po kolei zaufania innych magicznych istot. Tyle wydarzeń w ciągu zaledwie trzech miesięcy! Nie jestem gotowa, na walkę z potężną wiedźmą, za mało się uczyłam. Ale nie mogę ich zawieść. Nie, nie mogę im tego zrobić, większość z nich straciła taka jak ja członków rodziny, a w dodatku, tak daleko zaszłam.

-Ali, złaź na dół! Musimy skończyć naradę – krzyknęła Layanna, lecąc w moim kierunku.

- Już idę- powiedziałam pewnym głosem, nie mogę się poddać. Muszę walczyć, jeśli mi się nie uda, trudno, ważne, że próbowałam.

            Narada zakończyła się pomyślnie. Wyruszamy po zachodzie słońca. Do Catherswil, razem z przyjaciółmi i wróżkami, polecimy na pegazach i smokach. Bella razem z trolami, centaurami i elfami, będą przedzierali się przez lasy, żeby wytępić potwory, które mogę nas ”zestrzelić”. Uderzą następnie w bramę, a my z góry. Bella razem z Deris i Marco uwolnią więźniów, a ja w tym czasie zaatakuję Vernę. Plan niby prosty, tylko, co będzie później?

***

Czemu patrząc na zachód słońca nie możemy oderwać wzroku? Patrząc na malowniczy obraz czekam na godzinę zero, kiedy wyruszymy na podbój Catherswil.

- Hej Ali, wszystko w porządku?- usłyszałam za mną głos Marco

- Tak, tylko czekam na zachód słońca.

- Można?- zapytał pokazują miejsce koło mnie, a ja kiwnęłam głową – dlaczego nie szykujesz się z innymi?- zapytał patrząc na mój ubiór. No tak, zapomniałam się przebrać. Szybko wyobraziłam sobie odpowiedni strój na mnie i otworzyłam oczy. Miałam na sobie strój bojowy  .

-Wow, jesteś w tym coraz szybsza.- uśmiechnął się do mnie

- Ale strojem nie pokonam Verny. – powiedziałam smutno patrząc na słońce, które schylało się ku zachodowi

- Nadal się boisz?- nic nie mówiąc, spuściłam wzrok - Alura, rozmawialiśmy o tym. Każdy się boi, że przegramy, ale będziemy walczyć, bo chcemy wolności i zemsty.

- Wiem, ale nawet jak wygramy, połowa z nas tego nie przeżyje. Będę miała ich na sumieniu.

- Spokojnie, nawet, jeśli zginiemy, ale pokonamy Vernę, dajemy szansę na lepsze życie następnemu pokoleniu. Wszyscy będą ci wdzięczni, a co do strachu, uwierz, wszyscy się boją.- uśmiechnął się i przytulił mnie do siebie, a ja wtuliła się w jego pierś. – A tym bardziej ja- powiedział szeptem w moje włosy myśląc, że nie usłyszę, ale to się nie stało. Odsunęłam się od niego lekko i spojrzałam na te jego piękne zielone oczy.- Boję się, że cię stracę i nigdy nie powiem, co naprawdę do ciebie czuję. Od kąt pierwszy raz cię zobaczyłem nie mogłem oderwać od ciebie wzroku, a po naszym pocałunku upewniłem się tylko, że cię kocham.- nie wiedziałam, co powiedzieć, czy wyznać mu, że też go kocham, czy skłamać, mówiąc, że ja nic do niego nie czuję, chcąc ratować go przed śmiercią z mego powodu. Już miałam coś powiedzieć, gdy podbiegł do nas Luc

- Hej dzieciaki, zbieramy się, słońce już dawno zaszło. Czekamy tylko na was.- odskoczyłam jak oparzona od Marco i pobiegłam w stronę obozowiska. Szybko dosiadłam Ignis.

- Gotowa na walkę? –zapytała mnie, gdy usiadłam wygodnie na wcześniej przygotowanym siodle.

- Tak. – powiedziałam i dałam znak reszcie, że możemy ruszać. – Pamiętajcie działamy, zgodnie z planem. – krzyknęłam do wszystkich przywódców i klepnęłam smoczych, dając znak, że może lecieć. Odbiła się od ziemi i polecieliśmy w stronę stolicy.

***

Nie lecieliśmy zbyt długo, po niecałej godzinie usłyszałam odgłosy walki z dołu, czyli elfy miały rację, Verna obstawiła swoje stwory dookoła zamku, ale my byliśmy gotowi. Zaraz po tym jak dostaliśmy sygnał, że skończyli z potworami z lasu, ruszyliśmy dalej. Zgodnie z planem uderzyliśmy w mury zamku. Każdy walczył jak potrafił. Elfy strzelały zatrutymi strzałkami, smoki zionęły ogniem, trole i centaury walczyły bronią, pegazy i wróżki myliły łuczników, Bella chroniła ich tarczą, a ja razem z przyjaciółmi rzucaliśmy zaklęcia. Wszystko szło po naszej myśli. Smoki i pegazy, na których siedzieliśmy, podrzuciła nas na dziedziniec zamku, gdzie trwała istna rzeź. Ale nie przestałam walczyć. Ogniem zabijałam stwory, które wyglądały jak wilkołaki, takie jak z horrorów, torując sobie drogę do wieży, w której powinna przebywać Verna. Już byłam blisko jej komnaty, gdy przede mną wyskoczył ten sam szatyn, który zabił moich rodziców. Nie wahając się, połączyłam jego dłonie z moimi i wyobraziłam sobie wstążkę, która oplata nasze dłonie.

- Nasze ręce splatają się
Tą wstęgą owinę je
Na zawsze przejmę twoją moc
Od teraz po wieczną noc- gdy to powiedziałam, chłopak opadł bezwładnie na ziemię. Zabić nie potrafię, ale odebrać moc, tak. Przeskoczyłam nad ciałem chłopaka i pobiegłam w stronę olbrzymich drewnianych drzwi.

Punkt widzenia Marco

- Marco, szybko!- krzyknęła Bella, szybko odepchnąłem jednego ze stworów i zatrzasnąłem drzwi, a następnie pognałem za dziewczynami.

-Jak macie zamiar uwolnić wszystkich?- zapytałem, patrząc na tysiące klatek, w których przebywają czarodzieje.

- Nie przejmuj się, leć poszukać rodziców Alury i uwolnij ich. Sabrina musi pomóc córce. –kiwnąłem głową i pobiegłem na sam koniec. Gdzie, jeśli dobrze pamiętam, powinni znajdować się rodzice Alury. Są.  

Na końcu korytarza, w olbrzymiej celi znajdowała się czarnowłosa kobieta o fioletowych oczach i brązowowłosy mężczyzna.

- Państwo Salem! – krzyknąłem szczęśliwy- zaraz państwa wyciągnę- to mówiąc rzuciłem zaklęcie otwierające drzwi i weszłam do celi

- Marco, jednak udało ci się ją znaleźć, dziękuję- krzyknęła kobieta przytulając mnie. Nagle zastygła i spojrzała na mnie przerażonymi oczami

- Biegnij jak najszybciej do mojej córki, grozi jej niebezpieczeństwo.

- Co się dzieje? –zapytałem przerażony

- Nie czas na zadawanie pytań, biegnij, bo będzie za późno! – krzyknęła i popchnęła mnie w stronę wyjścia- poradzimy sobie, ty idź ją ratuj- szybko wybiegłem z lochów i jak najszybciej mogłem, przedzierałem się przez tłumy, chcąc się dostać do wieży, do której weszła Ali. Gdy byłem w połowie drogi zobaczyłem ciało Jamesa, uśmiechnąłem się i pobiegłem dalej. Pod drzwiami, usłyszałem rozmowę, a gdy przekroczyłem próg, ujrzałem Vernę, która celuje w Ali. Nie myśląc za wiele, odepchnąłem brunetkę z linii strzału, a następnie poczułem niewyobrażalny ból w klatce piersiowej. Upadłem na podłogę i próbowałem nabrać powietrza, ale nie mogłem, coś blokowało mi dostęp świeżego powietrza do moich płuc.

- Marco! Proszę cię, nie zostawiaj mnie, słyszysz mnie?- usłyszałem najpiękniejszy głos na świecie, a potem zobaczyłem jej twarz, była przerażona i smutna. Uniosłem dłoń i pogłaskałem ją po policzku, ścierając jedną z jej łez – Nie zostawiaj mnie, ja… ja cię kocham. Słyszysz, kocham cię! Kocham cię Marco..- ostatni raz szepnęła i pocałowała mnie, a ja uśmiechnąłem się słysząc ta słowa.

- Alura ja ciebie też kocham.- powiedziałem ostatkiem sił, a następnie była ciemność.

Z twojego punktu widzenia ; D

Siedemnastoletnia brunetka patrzy na postrzelone ciało chłopaka. Chłopaka, któremu przed paroma sekundami wyznała miłość. Co teraz czuje? Rozpacz, smutek, ból …..Złość oraz chęć zemsty. Wstała i spojrzała z nienawiścią w stronę czerwonowłosej kobiety, która zabiła jej miłość. Wtedy stała się rzecz dziwna. Brunetka o fioletowych oczach straciła panowanie nad sobą, fiolet wypełnił całe jej oczy i nie było widać białek, tylko sam fiolet. Kobieta, przestraszyła się. No, bo, kto widział takie coś? Przerażona zaczęła się cofać, a brunetka wręcz przeciwnie, ona nie panowała nad swoim ciałem, kierowała nią nienawiść i chęć zemsty. Gdy zagoniła przeciwniczkę w kont wypowiedziała te słowa:

- Verno, musisz ponieść konsekwencje swych czynów. – gdy to powiedziała, wyciągnęła ręce do przodu, a z nich zaczęła płynąć jakby fioletowa mgła, która po zetknięciu się ze skórą wiedźmy owijała się wokół ciała i zaczęła przyciągać w stronę brunetki.:

- Na cztery świata strony,

Skąd moc pochodzi.

Gdzie gwiazdy i księżyc ze słońcem współgrają.

Wieści niech niosą wszyscy bogowie,

Że od dziś po wszech czaszy,

Zostaniesz uwięziona w mym medalionie.

Od teraz po wieczność. – wtedy, wiedźma zaczęła się rozmazywać, a mgła, która ją pochłonęła, zaczęła kierować się w stronę naszyjnika, skąd nigdy się nie wydostanie. Gdy mgła wypełniła medalion, fioletooka, która nadal nie mogła samodzielnie władać własnym ciałem, skierowała się w stronę ledwo żyjącego chłopaka. Kucnęła przy nim, wyjęła strzałę i wypowiedziała krótkie zaklęcie:

-Usłysz me wołanie,

 Niech trucizna znikanie z twej krwi,

a ofiara tylko śni- gdy to powiedziała, chłopak wziął głęboki wdech i zasnął, a ona? Tak dużo energii ją to kosztowało, że zemdlała, przytulona do swego wybranka. A na zewnątrz? Wszyscy wiwatują, radując się wygraną….

Rozdział 3 „A co byś powiedziała na współpracę? „

Przepraszam, przepraszam, przepraszam!!! 

Wiem, że rozdział miał się pojawić tydzień temu i w dodatku nie dają znaków życia w postaci komentarzy na waszych blogach, ale to wina ni normalnego limitu!!!

A niech cię Cyfrowy Polsacie!!!

Ale to mnie nie powstrzymało i dziki kochanemu internetowi w telefonie mogłam śledzić wasze blogi, dlatego za chwilkę skomentuję WSZYSTKIE blogi. 

Jeszcze raz przepraszam i zapraszam do czytania. 

PS: U większości powtarzało się pytanie : Co się stało Lucowi? Proszę, o to moja odpowiedz:

___________________________________

- Lucyfer!!! – krzyknęłam przerażona i już chciałam pobiec w stronę przyjaciela, gdy Deris złapała mnie za rękę.

- Zaczekaj, tutaj są strażnicy. Zrobisz jeszcze jeden krok i podzielisz los kota. – powiedziała spokojnie rozglądając się po drzewach.

- Jak mam być spokojna, skoro przed chwilą Luc padł na ziemię martwy?!

- Nie jest martwy, tylko śpi. To nasza broń na nieznajomych.- przyjrzała się jeszcze raz drzewom i wyciągnęła jedną ze swoich strzał i naciągnęła go na cięciwę. Celowała na coś na drzewie i strzeliła. Trafiła w gałąź, bo spadła na ziemię razem z kolejnym elfem. Tym razem to był chłopak o zielonych włosach i ubraniach. Wyglądał na wysportowanego i w moim wieku.

- Kepel ! Gdzie jest drugi? – powiedziała władczym tonem patrząc na chłopaka

- Pani kapitan! – krzyknął przerażony i najszybciej jak potrafił wstał na baczność- Zaraz go zawołam.- kiwnęła głową a ten wyjął z sakiewki mały liść i zagrał na nim, chwilę później obok niego stał wysoki brunet, podobnej budowy i ubraniu, co poprzedni.

- Egzet! Coście wy zrobili?!

- Trafiliśmy nieznajomego strzałką usypiającą.- wykrzyczał na baczność

- Czemu postrzeliliście go?

- Myśleliśmy, że to szpieg…- wyjąkał jeden i wtedy Deris walnęła obydwu w tył głowy ( Sorry, nie mogłam się powstrzymać, żeby tego nie wstawić. Jak ktoś nie wie, o co chodzi, to obejrzycie NCIS, zrozumiecie od razu, o co mi chodziło; D aut.)

- Szpiega nie zauważycie nawet, jeśli stanie on wam przed oczami!- Krzyknęła na nich wkurzona – Wracać na miejsca i dajcie nam spokojnie przejść.- elfka, zła jak osa pobiegła przed siebie – Chodźcie, musimy iść do mojej siostry, aby dała antidotum. – kiwnęliśmy głowami pobiegliśmy za nią, a ja po drodze wzięłam Luca na ręce.

- Młamusiu, cy to ty?- powiedział kot patrząc na mnie nieprzytomnym wzrokiem.

- Wytrzymaj, jeszcze tylko chwilę.- szepnęłam i przyspieszyłam doganiając resztę.

***

            Gdy weszliśmy do zamku olśniło nas piękne i niespotykane wnętrze. No, bo, od kiedy ozdobami w całym zamku są rośliny? Właśnie, rośliny. Cały zamek od wewnątrz jak i wewnątrz obrośnięty jest liczą latoroślą i pnączami. Gdzie się nie obejrzeć kwiaty i krzewy. Dobrze, że nie jestem uczulona.

Odnalazłam wzorkiem Deris i pobiegliśmy za nią prosto do sali tronowej. Skąd to wiem? Na końcu sali, pod oknami znajduje się piękny tron, opleciony kwiatami i innymi roślinami. A na nim, siedzi piękna brązowowłosa elfka, ubrana w zwiewną białą suknię.

            Nasza nowa znajoma podeszła do tronu królowej ( tak mi się przynajmniej wydaje) i delikatnie dygnęła. Nie wiedziałam, co robić, więc postanowiłam wziąć z niej przykład tak jak reszta.

- Królowo Rossie, przynoszę wspaniałe wieści. – powiedziała podekscytowana, Deris patrząc na swoją panią. – Podczas patrolu spotkałam grupkę podróżnych, a wśród nich córkę Sabriny Salem– wraz z tym słowem twarz monarchini zmieniła wyraz twarzy na szczęśliwą. Spojrzała w naszą stronę jakby czegoś szukała i wtedy jej wzrok utkwił na mnie. Patrzyła tak na mnie jeszcze chwilę i odpowiedziała do swojej wojowniczki.

- Deris moja droga, ile razy ci powtarzałam, abyś nie zwracała się do mnie per Królowo. Jesteśmy siostrami. – to powiedziawszy zeszła z tronu i przytuliła ja- Mam tylko prośbę, abyś przedstawiła mi swoich nowych znajomych.

            Po oficjalnym przedstawieniu się królowa podała Luc’owi antidotum i w ramach przeprosin zaproponowała nam nocleg, aż do otworzenia się bramy do następnej krainy.

***

- Bardzo ci współczuję straty twoich rodziców zastępczych. Wiem, co czujesz, sama z Deris straciłyśmy rodziców i starszego brata.- właśnie opowiadamy królowej Rossie nasze historie, podczas kolacji, na którą zostaliśmy zaproszeni zaraz po tym, jak rozdzielono nam pokoje.- Ale nie poddajemy się i w ten sposób od piętnastu lat nie zostaliśmy zaatakowani. –powiedziała dumnie królowa

- Nie zapominaj siostro, że to dzięki mnie mamy teraz spokój. Od kąt zostałam generałem całej armii wszystkie elfy nie muszą się niczego obawiać. – uśmiechnęła się chytrze Deris popijając wodę.

- Ale czy ja powiedziałam, że to wszystko moja zasługa? To zasługa nas wszystkich. I tego, ze posłuchali kobiet.- zaśmialiśmy się i właśnie w takiej atmosferze minęła nam kolacja. Po posiłku rozeszliśmy się do naszych pokoi, a ja udałam się na chwilę do komnaty królowej.

-Proszę- usłyszałam cichą odpowiedź po tym jak przedtem zapukałam

- Królowo Rossie, chciałabym się ciebie o coś zapytać.- powiedziałam wchodząc do jej pokoju.

-Oczywiście, ale proszę mów do mnie Rossie. Tytuł zachowajmy, przy oficjalnych spotkaniach. – uśmiechnęła się i usiadła na swoim łóżku.

- Dobrze kró…Rossie, chciałam się zapytać skąd wiedziałaś, że to ja jestem córką Sabriny?

-Och to oczywiste, nie raz spotkałam się z twoją matką i ojcem. Jesteś do nich strasznie podobna, a upewniły mnie oczy. Przyznaj, nikt nie ma takich jak ty. No chyba, że twoja matka.- uśmiechnęła się, a ja usiadłam obok niej

- Pewnie wiesz, że są więźniami Verny?- zapytałam, gdy usadowiłam się wygodniej.

- Oczywiście, że wiem. Jest mi z tego powodu bardzo smutno, zrobiłabym wszystko, aby ją stamtąd wydostać

- A co byś powiedziała na współpracę?- spojrzała na mnie zdziwiona

- Co masz na myśli?

- Mam zamiar odbić Catherswil i pokonać Vernę, ale nie uda mi się to zrobić samej. Potrzebuję sojuszników i chciałam…

- Oczywiście, że ci pomogę. Zabiła mi prawie całą moją rodzinę, pragnę zemsty. Tak samo jak ty za swoich opiekunów. – to powiedziawszy położyła rękę na moim ramieniu.

- Wiesz, że z tego może nie wyjść wiele elfów.

- Wielu woli zginąć w walce o wolność dla przyszłych pokoleń, niż w przypadkowej walce.( Trochę nieposkładane, ale to moja wersja, wypad aut.). Moją zgodę masz, jutro zapytamy resztę elfów, co o tym myślą.

- Dziękuję, jestem twoim dłużnikiem Rossie.

- Nie, to ja będę twoją dłużniczą, jeśli wygramy tą wojnę.- uśmiechnęła się, a potem gadałyśmy jeszcze chwilę póki nie poczułam zmęczenia i poszłam do siebie.

***

            Leżę właśnie na łóżku i czytam księgę na temat początków magii, gdy naglę słyszę pukanie:

- Proszę- do pokoju wszedł Marco, najszybciej jak potrafiłam, wstałam i przybrałam maskę obojętności na twarz

- Hej, chciałem się zapytać, czy nie miałabyś ochoty na spacer. Mają tu naprawdę piękne ogrody- uśmiechnął się zachęcająco i to tak pięknie…Ugh

- Przepraszam, ale czekam na Deris ma mnie uczyć poruszania się bezszelestnie. – uśmiechnęłam się delikatnie próbując zatuszować kłamstwo, jednak to mi nie pomogło. Widziałam jego smutek i ból

- Eee… okej, może, kiedy indziej. Jak chcesz to mogę zawołać Deris.

- Byłoby mi miło. – wyszedł, a ja zła na siebie opadłam twarzą na poduszki – Czemu ja to robię?! – zapytałam samą siebie

- Mnie się pytasz, sama powinnaś to wiedzieć.- nagle usłyszałam czyjś głos, przestraszona spojrzałam w tamtym kierunku i krzyknęłam- Hej, aż tak bardzo jestem straszna? – kiwnęłam przecząco głową- To, dlaczego krzyknęłaś? Anioła nie widziałaś?

-Nie, ty jesteś pierwsza, a krzyknęłam, bo nie spodziewałam się, że ktoś mi odpowie.- dopiero teraz zdążyłam się przyjrzeć dokładniej anielicy. Była to białowłosa dziewczyna, chyba w moim wieku o oczach koloru szarego. Była ubrana w piękną zwiewną suknię, a na jej ramieniu siedział brązowy jastrząb. Coś jeszcze? A no racja, jak to anioł ma skrzydła, piękne długie, białe skrzydła. Ogólnie jest piękna- A kim ty jesteś?

- Że jestem aniołem chyba nie muszę mówić- kiwnęłam głową- No więc, to jest William, a ja nazywam się Izabella Maria Chiquita Lucinda Rebeca Swan, ale mów mi Bella i jestem twoim Aniołem Stróżem.- uśmiechnęła się do mnie

- Dobrze, ale mi nie jest potrzebny Anioł Stróż, wszystko mam…

- Pod kontrolą? Nie sądzę. Gdyby tak rzeczywiście było, nie byłobym mnie tutaj. Dlatego, od teraz jesteś skazana na nas.- uśmiechnęła się i usiadła wygodniej na kanapie

- Bomba, a wiesz na ile jestem „skazana” na ciebie?- zapytałam siadając na łóżku

- Aż nie wypełnię zadania związanego z tobą.

- A co to za zadanie?

- Nie mogę ci powiedzieć, sama musisz dojść do tego, co robisz źle i musisz to zmienić.- powiedziała poważnym tonem patrząc na mnie

- A ty jesteś mi potrzebna do…?

- …Do tego, aby ci pomóc podejmować słuszne decyzje i przy okazji pomogę wam z Verną. Chyba się nie wpraszam, co?

- Nie, im nas więcej tym lepiej.- uśmiechnęła się i zaklaskała w dłonie

- To fantastycznie, a teraz wstawaj Ali, bo za chwilę wpadnie Deris. – nie myliła się, chwilę po tym jak się ubrałam w strój treningowy do pokoju wpadła elfka. Od razu wzięłyśmy się do roboty, a wszystkim naszym poczynaniom przypatrywała się Bella razem z Marco.

Rozdział 2 „ Deris ”

Hej witam i pozdrawiam mich zacnych czytelników!!!

Oto długo wyczekiwany rozdział 2 .

 Od razu ostrzegam, ze jak to pisałam, to chyba byłam pijana, albo naćpana, bo wszedł mi fatalnie i nawet nie pocieszajcie . Luli mi ucieka. K***a, wy nie wiecie kto to Luli, to moja wena. Postanowiłam posłuchać się GL i nazwałam swoją wenę jakimś imieniem. Choć ostatnio ucieka mi a różne kierunki. Mam pomysł na kolejnego bloga,a tutaj ... Poświęciłam, dobra nie poświęciłam z nudów na jakiejś lekcji ( nie pamiętam której) napisałam w skrócie co się wydarzy do końca ( na WOS-ie!!! Wiedziałam, że pamiętam ) i k***a mać zajęło mi to nie całe 7 linijek!! Czyli plus minus, 20 max rozdziałów!Ale ten czas leci, muszę kończyć. Juto dalszy dzień tortur nad każdym uczniem, czyli szkoła....

PS: Sorry GL za przekleństwa, ale musiałam się wyżyć.

PPS: Po prawej stronie jest notatka pt. SPAM, proszę mnie tam informować o nowościach, nominacjach i oczywiście zgłoszenia do wzięcia udziału w moim Quizie. Ludzie, tylko 3 osoby zaryzykowały. Przecież ja nie będę bić, chyba....;P

______________________________

To był tylko sen. Tylko zwykły, ale niezwykły sen. Choć chciałabym, aby okazał się on prawdą. Żebym, rzeczywiście spotkała swoją mamę. Ale, to chyba nie nastąpi. Ech trzeba już wstawać.

            Po cichu, aby nie obudzić Ariele, wyszłam z szałasu. Rozejrzałam się po naszym "obozie " i zauważyłam, że wszyscy jeszcze śpią. Co jest, to ja zawsze wstaję ostatnia. Spojrzałam na zegarek .

- Jest dopiero piąta? – Zdziwiłam się, powinnam była nie jeść tych winogron. No nic, pójdę pozwiedzać. Postanowiłam pójść w stronę wielkiej góry. Może stamtąd zobaczę coś ciekawego.  

            Miałam rację, tutaj jest super! A ta dolina na dole, wygląda bajecznie. Stoję właśnie na jednym ze szczytów Mirabili i podziwiam widoki, czegoś takiego na Ziemi nie da się zobaczyć.

            Siedzę tutaj… Sama nie wiem ile, wiem tylko, że siedziałabym tutaj dłużej, gdybym nie usłyszała szelestu drzew. Wstałam i jak najciszej mogłam, podeszłam do wielkiego drzewa, z którego dochodziły odgłosy. Nie zdążyłam dotknąć drzewa a tajemnicze stworzenie zaczęło uciekać.

- O nie, nie dam ci uciec. – szybko pobiegłam za owym „cosiem”, a w głowie próbowałam przypomnieć sobie jakieś zaklęcie, gdy nagle tajemnicze stworzenie stanęło na starej gałęzi i razem z nią spadło na ziemię. Przez cały las rozległ się głośny pisk bólu. Nie zważając na niebezpieczeństwo, podbiegłam do miejsca wypadku.

            Na ziemi koło zawalonej gałęzi leży siedemnastoletnia dziewczyna w stroju łowieckim. Mogłabym ją uznać za normalną nastolatkę, gdyby nie to, że ma białe włosy z kolorowymi pasemkami i szpiczaste uszy.

- Hej, nic ci nie jest? – zapytałam podchodząc do niej i najdelikatniej jak mogłam zdjęłam stary konar z jej nóg.

- Nie wiem, a ty, kim jesteś? Nie widziałam cię wcześniej w tych lasach, a na elfa mi nie wyglądasz. – powiedziała białowłosa i spróbowała wstać, ale gdy była już prawie w pionie, upadła z powrotem na ziemię.- Moja kostka.

- Zaczekaj, pomogę ci. Zdejmij buta, a ja zobaczę, co da się zrobić.- dziewczyna posłusznie zdjęła buta, a ja spojrzałam na jej nogę.

- Wiesz, lekarzem nie jestem, ale wydaje mi się, że skręciłaś kostkę

- Nie! Nie mogę, muszę bronić doliny!- krzyknęła szybko podnosząc się z ziemi, a gdy stanęła na zranioną nogę skrzywiła się.

- Nie denerwuj się tak, mam przyjaciółkę, która powinna ci pomóc. Ja mogę jedynie złagodzić ból.- powiedziałam i z małej buteleczki, którą spakowałam przed wyjściem, wysunęłam powoli mały strumień wody, który wydawał się nie mieć końca. Przekierowałam strumień wody i owinęłam go wokół kotki nieznajomej. – A tak w ogóle mam na imię Alura.

- Deris, a jaka rasa?

- Czarownica.

- Nie wieżę, wszystkie czarownice zostały uwięzione przez Vernę.

- Nie wszystkie, ja nie byłam tu szesnaście lat. Matka uratowałam mnie przed śmiercią przenosząc mnie przez bramę na Ziemię.- powiedziałam smutna- teraz wróciłam tutaj, aby ją uratować. Gotowe –powiedziałam, zabierając wodę z jej stopy i chowając ja powrotem do buteleczki

- A jak się ona nazywa? – zapytała ciekawa Deris, zakładając ostrożnie buta

- Sabrina. Sabrina Salem.

- Ty jesteś zaginioną córką Sabriny Salem?! – spojrzała na moją szyję i jednocześnie na naszyjnik -To nie możliwe, muszę koniecznie pokazać cię siostrze. – powiedziała szczęśliwa, – Jeśli to prawda, co mówią w przepowiedni, to uratujesz nas od Verny.

- Tak, ale na razie potrzebuję na sprzymierzeńców. Sama nie pokonam Verny i jej wojska.- wstałam i pomogłam elfce wstać

- Na nas możesz liczyć. – powiedziała pewnym głosem

- Skąd to możesz wiedzieć?

- Zobaczysz. Chodźmy do doliny, tam ci wszystko wytłumaczę.- wstała i zaczęła iść w nieznanym mi kierunku

- Dobrze, że najpierw muszę iść po przyjaciół. Pewnie jeszcze śpią.

- Dobrze, a mogę ich obudzić?

-Jasne.

***

- WSTAWAĆ LENIE PATENTOWANE I W SZEREGU ZBIÓRKA!!!- krzyknęła na cały głos Deris, a z szałasów wyskoczyli wszyscy i stanęli jak im rozkazała.

- Jaką masz rangę?- zapytałam stojącą obok mnie elfkę

- Jestem generałem najwyższej rangi.- odpowiedziała dumnie unosząc pierś

- Widać. – zaśmiałam się i spojrzałam na zdezorientowanych przyjaciół- Kochani, to Deris. Spotkałam ją rano, powiedziała, że zaprowadzi nas do Doliny Elfów, więc pakować manatki i ruszamy w drogę.- uśmiechnęłam się poszłam w stronę swojego szałasu, zabrałam stamtąd swój plecak i poszłam do Deris.

- Jak tak twoi nowi rekruci generale, posłuszni?

- O tak, jak pobiegli po swoje rzeczy to jeszcze się za nimi kurzyło.-  zachichotałam i wyjęłam z torby na jedzenie dwa winogrona- Co to jest?

-Winogrona, bardzo dobre i jadalne spróbuj- podałam jej i patrzyłam jak wcina, aż się jej uszy trzęsły( dosłownie).

- To jest bardzo dobre.- wykrzyknęła zajadała dalej

- Dziękuję, a tak w ogóle jestem Lani, a ty pewnie Deris? - powiedziała brunetka podchodząc do nas

- Tak, miło mi. To ty zrobiłaś te…winegrena? Są przepyszne!

- Winogrona, tak i dziękuję

            Zaraz po tym jak Lani wysmarowała jakąś maścią i obwinęła bandażem, kostkę Deris, wyruszyliśmy w stronę Królestwa Elfów.

- Jak to możliwe, ze poruszasz się tak szybko?- zapytałam po pewnym czasie elfkę, gdy ta skakała z jednego drzewa na drugi.

- Nie powiem ci, ze z tym trzeba się urodzić, bo bym skłamała. Tego trzeba się nauczyć.

- A nauczyłabyś mnie?

- Dla ciebie wszystko. – uśmiechnęła się pobiegła do przodu. Przez następną godzinę z nikim nie rozmawiałam, myślałam nad tym co powiedziała mi mama, że potrzebuję sprzymierzeńców. Tylko skąd mam wiedzieć, czy to nie był wytwór mojej chorej wyobraźni?  Nawet jeśli byłby zwykły sen, albo prawda i Sabrina znalazła sposób na kontakt ze mną, to i tak posłucham się jej i poszukam istoty które mi pomogą, mam nadzieję.

- Jesteśmy na miejscu, witam was w Dolinie Elfów!– powiedziała Deris tym samym wyrywając mnie z zmyślenia. Spojrzałam przed siebie i zaniemówiłam. Ty jest przepięknie!!!

            Gdy byłam zajęta podziwianiem doliny, nagle usłyszałam świst

- Mamusiu… ździe moje mecko?- spojrzałam na Luca, a ten padł na ziemię nieprzytomny.

Versatile Blogger Award

Okej zostałam nominowana, więc jak głosi Tradycja trzeba odpowiedzieć na wasze pytania.

Versatile Blogger Award

Dostałam nominacje do Versatile Blogger Award od :

http://zahipnotyzowanaja.blogspot.com/p/the-versatile-blogger.html

 http://candice-returns.blogspot.com/

 http://mam-bestie-w-sobie.blogspot.com/

 za co wam serdecznie dziękuję <3

Oto zasady:
Każdy nominowany powinien

• podziękować nominującemu blogerowi u niego na blogu,
• pokazać nagrodę Versatile Blogger Award u siebie na blogu,
• ujawnić 7 faktów dotyczących samego siebie,
• nominować 10 blogów, które jego zdaniem na to zasługują,
• poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów. 

Fakty o mnie:

1-     Mam rąbniętego brata, którego i tak kocham;*

2-     Mażę o tym, żeby kiedyś zagrać w musicalu

3-     Chciałabym się zakochać

4-     Uwielbiam oglądać Niekrytego Krytyka <3

5-     Interesują się magią

6-     Chciałabym się zakochać

7-     Gdy moja mama byłam w ciąży miała dachowanie. Przeżyła, ale uważam, że przez to mam zrąbaną psychikę ;P

Nominuję:

1. http://magiczna-tajemnica.blogspot.com/ 
2. http://selena-und-carlo.blogspot.com/ 
3. http://caroline-klaus-love-story.bloog.pl/?ticaid=6101f7 
4. http://to-wszystko-jest-pojebane.blogspot.com/ 
5. http://szkola-podobno-magiczna.blogspot.com/ 
6. http://titanic-by-melodia.blogspot.com/ 
7. http://anielskabella.blogspot.com/ 
8. http://effugere-fatum.blogspot.com/ 
9. http://letter-to-a-friend.bloog.pl/ 
10. http://nadrodzedozycia.blogspot.com/ 

Rozdział 1 „Sen”

 Witam i zapraszam na 1 rozdział nowej księgi!

Nie chce mi się pisać długich wstępów, więc od razu przepraszam, że nie komentuję waszych blogów, ale ostatnio internet mi szwankuje na telefonie i nie mogę czytać waszych blogów, ale na szczęście już się naprawił i obiecuję do środy się z tym uwinąć. To tle i jeszcze raz zapraszam na nn, co o nim myślicie?

PS: Zapraszam do wzięcia udziału moim małym Quizie wiedzy o księdze I. nr gg: 25968320 i e-mail: adrianna51@interia.pl
PSS: Wszystkiego najlepszego z okazji dnia kota, życzę naszym i waszym  kotom .

___________________________

            Dwa miesiące, w ciągu tego czasu moje życie zmieniło się na dobre. Poznałam gadającego kota, przystojnego czarnoksiężnika, moja przyjaciółka okazała się być zielarką, moi rodzice zastępczy nie żyją, a biologiczni wręcz przeciwnie, ale są uwięzieni i zła wiedźma atakuje świat czarów. Ominęłam coś? A no tak, jestem czarownicą!

I co teraz robię? Stoję na szczycie jednej z gór w Mirabili, a przede mną rozprzestrzenia się widok na Lasy Artemidy. Skąd to wiem? Za mną wydziera się Lucyfer na Mata:

- Powinniśmy być w Catherswil a jesteśmy w Lasach Artemidy! Możesz mi wytłumaczyć, dlaczego? – Wow, nigdy nie widziałam, aż tak wściekłego Lucka. Po prostu widok bezcenny.

- A skąd mam ja wiedzieć, jak trzy dni temu przechodziłem przez bramę wszystko było dobrze! – No i tak wygląda ich kłótnia, mniej więcej. Podałam ten mniej wulgarny przykład. Dobra mam dosyć jestem zmęczona. Zeszłam ze szczytu do ich i wydarłam się na cały regulator:

- EJ!!! – Super, pewnie było mnie słychać po drugiej stronie lasu.- Możecie się uspokoić? Nie wiem czy zauważyliście, ale jest już późno i co niektórzy są zmęczeni i głodni, więc możemy poszukać miejsca na nocleg? Jutro rano o tym zdarzeniu spokojnie porozmawiamy, dobrze? – Przytaknęli – Okej, chłopaki idźcie po jakieś drewno, rozpalimy ognisko a my przygotujemy coś do zjedzenia. – Męska część towarzystwa przytaknęła na zgodę i poszła w stronę lasu.

- Ali, wiesz, że nie musimy się nawet ruszać, żeby przygotować to wszystko? –Zapytała mnie Arielle

- Tak wiem, ale miałam dosyć ich krzyków. Dobra do roboty dziewczyny. –Powiedziałam i zaczęłyśmy tworzyć szałasy za pomocą lian, kamieni i liści. Nie długo zajęło nam zrobienie czterech szałasów. Teraz czas na jedzenie.

- Teraz pytanie, skąd wytrzaśniemy jedzenie.

- A mogą być owoce? – Zapytała Lani

- Co proponujesz?

- Niedawno nauczyłam się tego od babci, dajcie mi mój plecak. - Kayla poszła po własność brunetki, a ta dalej mówiła – Wzięłam z domu parę pestek różnych owoców, jeśli Alura za pomocą wody podleje je, będziemy mieli trochę owoców. – Uśmiechnęła się i zaczęła szukać pestek z plecaka.- Mogą być winogrona?

- Ok., posadź a ja podleje. (Tak wiem, to dziwnie brzmi) – Wykonała moje polecenie, a ja za wykonałam parę ruchów i podlałam nasionko. – Co teraz?

- Moja kolej pokazać, co umiem. – Uśmiechnęła się chytrze i wyciągnęła ręce przed siebie. Nagle spod jej dłoni zaczęła wylatywać niebiesko-różowa mgiełka i powoli zaczęła kierować się w stronę nasiona. Gdy tam dotarła, z ziemi zaczęły szybko wyrastać pędy winogrona i pięły się coraz szybciej do góry, a razem z nimi dojrzałe winogrona. Nagle wszystko ustało, a roślina przestała rosnąć.

- I jak? – Otworzyłam buzie ze zdziwienia.

- Lani, od kiedy jedno winogrono jest wielkości pięści?! – Spytałam odrywając jeden owoc i powoli badając jego powierzchnię

- O nie, za długo to trwało! – Powiedziała. Delikatnie oderwała winogrono i skosztowała je. – Wielkie, ale za to, jakie pyszne! – Uśmiechnęła się i zaczęła zrywać następne. Wzruszyłyśmy ramionami i pomogłyśmy brunetce. Po niecałej godzinie miałyśmy winogrona na kolację i śniadanie.

- Jesteśmy, widzę, że się nie obijałyście. – Powiedział zadowolony Marco

- Tak, a teraz ruchy, bo jest mi zimno.- Powiedziała Lani pobiegła w stronę Erica.

- Ali, mogłabyś? – Zapytał Mat, gdy skończył układać ognisko.

- Jasne. – Potarłam ręce i iskra, która wytworzyła się w moich dłoniach, poleciała na stosik. Uśmiechnęłam się i usiadłam koło Lani wcinającej winogrona.

-Kto dokonał mutacji tych winogron? – Zapytał poważnie Eric, a Lani nieśmiało podniosła dłoń – Chcę wiedzieć, czy po zjedzeniu będę miał zieloną skórę czy włosy? – Wyszczerzył się chłopak, a jego dziewczyna trzepnęła go w ramię. –Za co to?

- Za straszenie mnie. – Powiedziała oburzona i poszła w stronę swojego szałasu.

- Ale kochanie, ja nie chciałem. To miał być żart! – Tłumaczył się chłopak, wstając za nią, a my pokładaliśmy się ze śmiechu.

- Mat idziemy spać? – Zapytała Kayla

- Jasne, dobranoc.

- Ja też idę spać. Ali idziemy? – Zapytała Arielle, kiwnęłam głowa i poszłam za nią

- Hej, a gdzie jest mój szałas i z kim go mam? –Zapytał Marco

- Masz koło Lani i Erica, a dzielisz go z kotami – Uśmiechnęłam się, oraz poszłam do Ari ( skrót od Arielle) i bez słowa położyłam się spać.

***

            „Siedzę sobie w Okopatio i nagle słyszę czyjeś wołanie:

- Alura…Alura…Alura…-Jakaś kobieta wołała mnie, ale to nie był ten chłodny i pełen nienawiści głos Verny. Tylko miły dla ucha pełen miłości i spokoju głos. Postanowiłam dowiedzieć się skąd dochodzi ten głos. Wstałam i pobiegłam do jego źródła.

-Alura…Alura…Alura…- Ktoś jest w salonie, zeszłam po schodach i stanęłam jak wryta. Na kanapie siedzi wysoka kobieta o kruczo czarnych włosach i oczach podobnych do moich. Wygląda jak ja, tylko o dwadzieścia lat starsza.

- Alura, jesteś kochanie! – Kobieta wstała, podbiegła do mnie i przytuliła się do mnie –Ależ ty wyrosłaś, jesteś tak bardzo podobna do ojca- Powiedziała uśmiechnięta i nagle spochmurniała – Ty mnie nie poznajesz. Co się dziwić, nie widziałaś mnie od szesnastu lat.- Wtedy skojarzyłam fakty

- Mama?- Powiedziałam cicho i najmocniej jak umaiłam przytuliłam się do rodzicielki, a ta objęła mnie matczynym uściskiem- Tak bardzo za tobą tęskniłam, a gdzie tata?- Zapytałam patrząc na nią, mokrymi od płaczu oczami.

- Pilnuje mojego ciała, nie mamy zbyt wiele czasu. – Powiedziała siadając ze mną na kanapie- Posłuchaj kochanie, Verna rzuciła jakieś zaklęcie na bramy i teraz nie ty wybierasz, gdzie masz wylądować tylko brama decyduje ze ciebie. Na szczęście udało mi się odwrócić działanie bram. Teraz to ja decyduje gdzie pójdziecie dalej.

- To wspaniale, zrób tak, abyśmy dostali się do Catherswil- Ucieszyłam się

- Nie, to zbyt ryzykowne. Musisz zebrać armię, która pomoże ci odbić stolicę i pokonać Vernę. Jeśli teraz zaatakujecie, zostaniecie łatwo pokonani.

- Tylko, kogo, Verna zamknęła wszystkich czarodziei. Nie mam nikogo. –Powiedziałam spuszczając głowę

- Ej, co to za mina. Myślisz, że, po co wysłałam cię do Lasów Artemidy? Mieszkają tam krasnoludki, wróżki i centaury, na pewno sobie poradzisz. Musisz zdobyć ich zaufanie, a oni z własnej woli muszą się zgodzić, aby ci pomóc. – Uśmiechnęła się do mnie i nagle spoważniała. – Muszę już iść, poradzisz sobie. Pamiętaj, zawsze jesteśmy z ojcem przy tobie. Kochamy cię.

- Mamo, zobaczymy się jeszcze? – Zapytałam, przytulając się do niej jak najmocniej.

- Oczywiście kochanie, będę na ciebie tutaj czekać. Wystarczy, że zaśniesz.

- A skąd mam wiedzieć, że to nie jest zwykły sen, a ty nie jesteś wytworem mojej wyobraźni? –Zapytałam patrząc na matkę, która powoli zaczęła znikać.

- Zobaczysz. -  Pocałowała mnie w czoło i nagle wszystko zaczęło się rozmazywać.”

Już jeden rok...

Witam was po długiej przerwie!!!

Nawet nie wiecie jak się cieszę,  tak bardzo, że złapałam grypę ;P
No nic jutro wracam do szkoły (buuu), a teraz koniec gadania o mnie.
Dokładnie rok temu zaczęłam publikować swoje opowiadanie, najpierw na blogspocie, potem na onecie i znowu na blogspocie. Wróciłabym na pierwszy adres, gdyby nie to, że zapomniałam hasła ;p
Wszystko zaczęło się od mojego rąbniętego snu, byłam w lesie i między drzewami zobaczyłam szmaragdowe oczy. Były takie piękne, że zaczęłam wyobrażać sobie do tego swoją historię. Potem dowiedziałam się, że kuzynka piszę książkę( jednak wyszło na bloga, ale ile ja tam rzygałam tęczą ) i sama zaczęłam zapisywać to na komputerze. Potem przeniosłam to do internetu i oto jestem! Inspirację biorę z codziennych czynności; oglądanych filmów, serialów i zdarzeń.np. moja wycieczka do Lwowa, była inspiracją do wycieczki w góry. A pomysł z morderstwem, tuż po całodniowym maratonie CSI, NCIS, Kości, Anatomii prawdy, Castle i Elementary( to było takie piękne) A z weną u mnie jest różnie, pojawia się i znika jak u każdego. Ale najczęściej rozdziały powstają, gdy siądę i nic mnie nie będzie rozpraszać, albo pojadę do Luny ;P
A co do mnie. Hmn, najwięcej o mnie wie Luna i GoldenLeaf, w końcu znamy się osobiście. A te osoby, które mnie nie znają? Proszę oto skrócony mój życiorys:
Chodzę po tym świecie 15 lat, mam młodszego brata- Kacpra, nie wiem co inni w nim widzą. Mam szaloną rodzinkę, kochaną jamniczkę- Rea, jaszcze bardziej zajebistą klasę( niestety to nasz ostatni rok ;( ). Mieszkam na odludziu, co rano wyjrzę przez okno to widzę sarny i zające. Mam średniej długości brązowe loki i oczy.
 Kocham: pływać, grać w siatkę, jeździć na nartach, czytać książki fantastyczne, oglądać kryminały, malować, czytać wasze blogi ;), pisać opowiadania, ale nie do szkoły ;P, słuchać muzyki, nic nie robić, oraz uczyć się tajników magii.
Nigdy nie miałam chłopaka i chyba nie będę, miałam przelotne stany zauroczenia, ale 5 minutowe. ( nie moja wina, że chłopaki nie umieją ruszyć mózgownicą i pomyśleć co lubimy. Bez obrazy dla waszych chłopaków, takich to ze świecą szukać ) Jestem w stanie zrobić "coś" chłopakom i doprowadzić go do łez i strachu przede mną.
Uwielbiam morze i zawsze chciałam pojechać do Barcelony, Rio de Janeiro i Salem;P, Pewnie jak każdy człowiek na tej planecie, kocham Frugo♥, Tymbark♥ i lody♥.
Jestem czasem: wesoła, smutna, nieokiełznana, zwariowana, często mi odbija (najczęściej po adwokacie ), lubię się pośmiać jak i popłakać, czasem mam przebłysk inteligencji ;p,
To tyle? Chyba tak, jak ktos chce więcej napisz na gg.
A wracając do rocznicy, mam dla was propozycje. Przez ten mój "urlop" wymyśliłam 60 pytań związanych z księgą I. Jeśli ktoś ma ochotę i chce się zmierzyć z moimi pytaniami, zapraszam. Zaczynam w piątek po 20 i będę do niedzieli. Kto chętny zapraszam. Pytania będę podawać na gg, jeśli ktoś go nie ma, możemy e-mailem. Moje GG: 25968320
To tyle na dzisiaj nowi bohaterowie już są jak i miejsce na SPAM. Nowy rozdział tradycyjnie w weekend, do napisania.
Wasza Alura A.M.
PS: Dzięki za głosy w konkursie na świecie magii "Collegium Magicae". Zajęłam drugie miejsce i wygrałam super książkę. jeszcze raz dzięki;*

SPAM

Tutaj proszę zostawiać informacje o nowych notkach u was, jak i nowe propozycje innych blogów.

Bohaterowie Mirabili

-królowa Elfów

Rossie, po tym jak wojska Verny zabiły jej rodziców i brata, musiała zasiąść na tronie już w wieku piętnastu lat.  Gdy usłyszała, że Alura żyje i planuje atak na Vernę od razu postanawia dołączyć do niej. Pragnie zemsty za rodzinę. Jej rasa wyróżnia się tym, że jako jedyni potrafią stworzyć pył, dzięki któremu mogą zmniejszyć się do rozmiarów małego palca.

Deris: Młodsza siostra Rossie, mimo tego, że jest z rodziny królewskiej postanowiła wstąpić do armii. Jako pierwsza zaprzyjaźni się z Alurą. Jest dobra w strzelaniu z łuku, mimo tego, że jest to w ogóle nie podobne do jej rasy.

-królowa wróżek

Layanna nie od razu miała skrzydła. Z początku sądzono, iż jest kaleką, lecz pomógł jej pewien smok, którego tchnienie powołało krążenie w jej ciele i sprawiło, że wyrosły jej skrzydła. Jej rodzice zmarli, gdy była mała, lecz nie przeszkodziło jej to w objęciu tronu. Wyćwiczona przez opiekuna i przyjaznego smoka obaliła króla regenta, który sprawował tyranię i zaprowadziła ład wśród wróżek. Nigdy z nikim się nie związała, gdyż miłością obdarowała smoka, który jej pomógł. Niestety taki związek nie zostałby zaaprobowany, dlatego tez musiała cierpieć skrycie. Mimo tego owe uczucie pozostało skryte w jej sercu na zawsze.

Król pegazów:

Leonard [Leo] Giza. -Młody z wyglądu, lecz stary duchem. Nikt tak na prawdę nie wie, jaki on jest nawet jego żona Jasmine. Jest bardzo mądry. Włada powietrzem. Potrafi manipulować słabszymi od siebie. Ma on za duże ego xd

Królowa pegazów:

Jasmine [Jess] Giza. -Żona Leo. Równie utalentowana oraz silna.. Potrafi czytać w myślach. 

Królowa smoków:

Ignis, mimo ze ma dopiero 17 lat, jest juz królową, gdyż jej ojciec zmarł niedawno, a królowa przy porodzie. Jest jedynaczka. Specjalizuje się w magii, telekinezie a także władaniem umysłów. Jest najlepsza w lataniu oraz kieruje się rozumem. Jest godna zaufania, wierna i oddana swojemu ludowi, za co ja kochają. Smoki dla wszystkich ras oprócz własnej są chłodne, złośliwe i wredne. Ignis jest jednak dość porywcza, by łatwo wpaść w słowną bitwę lub kłótnie, co często owocuje walka

Przedstawicielka Aniołów:

Izabella(Bella) - anielica, mająca za zadanie pomóc Ali w czasie wojny i nie tylko. Ma wiernego towarzysza Williama, jastrzębia. Jest aniołem od urodzenia, nie ma nikogo z rodziny oprócz babci, która została w Hiszpanii. Jest bardzo miła i pomocna, nie umie kłamać i oszukiwać, jak każdy anioł przestrzega prawa. 

Królowa troli:

Królowa Nazeria Rawend, dla niej to tylko jeden z głupich tytułów, ale dla jej poddanych jest wzorem do naśladowania. Jako pierwsza wprowadziła do królestwa Trolli (Nazelandii) prawo wolnego wyboru. Stanowi ono, że każdy może być, jaki chce (dobry-zły). Ona sama wybrała dobro, przez co jej rodzice próbuję zrobić wszystko, aby ją wydziedziczyć. Jednak Trolle nie chcą na to pozwolić. Jest mądra, szlachetna, dobra, przyjazna, wykształcona. Jak każdy dobry Troll, żyje ze wszystkimi w zgodzie. Wierzy, że zmieni świat i szuka Alury, aby pomóc jej w walce. Dziedzina, w której się specjalizuje to maskowanie się

Król centaurów

Król centaurów Arcus (łac. łuk) potężny i silny, wykazuje potężną moc oraz skuteczne taktyki walki. Chętnie staje do walki alby pomścić śmierć swojego syna i rodziców, których zabiła Verna, rozumie ból Alury, sprawiedliwie rządzi swym królestwem. 

Królowa centaurów

Oprimere (łac. siła) Po śmierci swojego syna chcę jak najszybciej unicestwić, Vernę, wie, że nawet jej śmierć nie przywróci do życia jej syna, ale pragnie zemsty krwi. Po śmierci załamała się, często działa pod wpływem emocji, sądzi, że walka, z Verną zakończy się śmiercią wszystkich istot magicznych jednak staje do walki. Potrafi hipnotyzować ludzi oraz równie dobrze walczyć.

Sabrina Salem- biologiczna matka Alury, jest jedną z najpotężniejszych czarownic w Mirabili. Od kąt jej córka przybyła do krainy czarów, może się z nią kontaktować za pomocą snów, niestety bardzo ją to męczy. Przez szesnaście lat jest więźniem Verny razem z mężem i innymi magami.

Adam Salem- biologiczny ojciec Alury, zielarz, nie jest tak potężny jak żona, ale stara się jak może, aby Sabrina tak bardzo nie cierpiała. Czuwa nad ciałem żony, gdy ta kontaktuje się z

ich córką. Wierzy, że któregoś dnia jego córka uratuje Mirabile

James Loghard -Zaledwie 18 letni czarodziej z ubogiej rodziny. Sam uczył się czarnej magii po czym wstąpił w progi Verny, która uczyniła go potężniejszym. Została mu wpojona nienawiść do wszystkiego co dobre i uczciwe oraz potężne.