Rozdział 3 "Nocny gość"

Gdy wyszłam na zewnątrz ,spojrzałam na księżyc. Był w pełni.Obserwując tak księżyc poszłam w stronę lasu. Szłam już długo i nie chciałam zawracać .Nagle zza krzaków usłyszałam jakiś dźwięk. Przestraszyłam się i odruchowo cofnęłam. Nie wiedziałam co to może być. Już miałam stamtąd pójść gdy usłyszałam ciche miauknięcie. Ciekawość wzięła górę i pomału zaczynałam podchodzić do zarośli. Pomału i ostrożnie odsłoniłam owe "coś" i doznałam szoku. Zaplątany w ciernie leżał średniej wielkości szary kot. Był śliczny i taki uroczy. Natychmiast wzięłam się za wyplątywanie go z tych krzaczorów. Gdy mnie zobaczył chyba się uspokoił bo przestał się szarpać. Gdy tylko uporałam się z zielskiem wzięłam małego na ręce i zaczęłam go głaskać.Nie stawiał oporu, nie wyskoczył mi z rąk ani nie drapał tylko zaczął mruczeć z zadowolenia. Drapałam go ciągle za prawym uchem gdy nagle usłyszałam czyjś głos:

-Skoro już mnie drapiesz. To podrap mnie teraz za lewym bo zaraz nie wytrzymam.- przestraszyłam się i upuściłam kota na ziemię.

-Hej mi było wygodnie! -powiedział a ja dalej stałam z otwartą buzią patrząc się na niego cały czas. Gdy odważyłam się coś powiedzieć głos drżał mi cały czas.

-Tyy...mówisz....

-No mówię. Co gadającego kota nie widziałaś?- zapytał a mi(na szczęście) przestał drżeć głos

-No wiesz jak do tond nie widziałam.

-Serio ? Przecież ty już powinnaś mieć styczność z takimi sprawami. -powiedział i podniósł jedną łapę na pysk -ups -tym  zdaniem właśnie mnie zainteresował

-Jakimi sprawami?

-Psia krew- oho powiedział coś za dużo

- Kot i mówi takie rzeczy.

-Hej ten kot ma imię- powiedział zły

-Okej będę używać twojego imienia jak tylko mi je podasz.

- A no racja .Przepraszam , że się nie przedstawiłem i w ogóle spóźniłem choć nie .Która jest?

-Gdzieś tak po północy a co? –spytam zdziwiona

-A jednak spóźniłem nie powinienem iść po drodze iść coś przekąsić. No ale nie dało się oprzeć tej dużej, soczystej, apetycznej...

-Hej dobra powiedz wreszcie jak masz na imię i co tu robisz.-powiedziałam mu przerywając tym jego długi słowotok, bo czułam że zaraz zwymiotuję.

-Nazywam się Lucyfer i jestem twoim przewodnikiem duchowym nazywaj mnie jak tam chcesz ,ale przeważnie jestem twoim nauczycielem -powiedział to tak swobodnie jakby uczył się tych słów na pamięć.

-Nauczycielem czego? -zapytałam głupio

-Magii -Powiedział to patrząc na mnie swoimi zielonymi kocimi oczami

-Co? Przecież magia nie istnieje -odpowiedziałam pewnie

-Magia istnieje tylko nie taka jaka jaką zobaczysz na pokazach tych nędznych magików z cyrku oni nawet nie mają pojęcia, że taka magia istnieje .Taką magią jaką ty będziesz się uczyć.

-Ale czemu ja? Jestem zwykłą dziewczyną ,no może jestem adoptowana ale zwyczajna.

-Zwyczajna nie. Magiczna tak. Fakt jesteś adoptowana .O ile się orientuję urodziłaś się w czasach najgorszego piekła .Świat czarów był atakowany wtedy przez złą wiedźmę. Vernę.

-A co z nią teraz .No z tą wiedźmą? – zapytałam z nutką nadziei w glosie ,że ta cała Verna została pokonana .

-Nadal terroryzuje świat czarów –przeraziłam się, Lucyfer widząc moją minę kontynuował –ale nie bój się ,most między światem czarów a ludzi jest zamknięty .Nikt tamtędy nie przejdzie.- odpowiedział pewnie

-A ty jak się tu dostałeś?

-Przez drzwiczki dla kota- powiedział  a ja się zaśmiałam, gdy przestałam się śmiać zapytałam

-A czy Verna , nie może zrobić jakiś hokus pokus i zmienić w kota?- zapytałam

-Może ,ale i tak nie przejdzie prze nasz system kontrolny ,który ma parę ścisłych i tajnych punków.

-Acha –tylko tyle byłam w stanie z siebie wyrzucić .Byłam tak zafascynowana tym historiami ,że nie zwracałam uwagę na czas i nagle ziewnęłam. Lucyfer widząc to wstał mówiąc :

-No, Alura trochę się zasiedzieliśmy czas spać. Wracaj do domu.

-A ty? –zapytałam sennie

-Ja prześpię się na trawie –powiedział to lekko się krzywiąc.

-O nie mój drogi, skoro jesteś moim mentorem to chyba możesz zachowywać się jak zwykły kot. Tak by moi rodzice zmiękli i wzięli cię pod swój dach.

-Nie chcę cię zadręczać

-Oj nie przesadzaj. W ogóle nie będziesz przeszkadzał a wręcz przeciwnie będziesz mile widziany u mnie- waha się –będziesz mnie miał pod łapą- wiedziałam ,że go prawie przekonałam więc wyciągnęłam mocną propozycję– dostaniesz raz w tygodniu rybkę

-Dwa razy i zgoda –uśmiechnęłam się

-Zgoda a teraz choć na ręce. O ile się nie mylę prosiłeś bym pogłaskała cię za lewym uchem, prawda?

-Och ! Ty wiesz co kot potrzebuje –mówiąc to wskoczy mi na ręce a ja zaczęłam go głaskać- tyko trzeba ustalić zasady

-Ok. Ty najpierw mówisz swoje a potem ja swoje .

-Dobra no to tak:

1. Lekcje z magii codziennie , no przynajmniej pięć razy w tygodniu.

2. Nie ma wykręcania się od lekcji.

3. Nie używasz magii poza naszymi lekcjami, chyba że grozi ci niebezpieczeństwo.

4. Pamiętaj o rybce. -zachichotałam

5. Czeszesz mnie przed snem.

6. Za urwanie się z lekcji pocisz kocimiętkom  i to chyba tyle –powiedział  kończąc swoje warunki - przy ostatnim punkcie lekko się skrzywiłam

-Okej teraz moje :

1. Nie odzywasz się jeżeli w pobliżu jest jakiś człowiek.

2. Mówisz mi jak jesteś głodny.

3. To samo tyczy się kuwety .

4. Nie znikasz z domu na dużej niż na pół dnia bez mojej wiedzy.

5. Nie masz prawa niszczyć żadnych mebli i ciuchów.

6. Proszę nie drap okej i to koniec

-Spróbuję ,ale co do ostatniego to nie jestem pewny

-Ja mam taki sam problem. Ty wiesz ile kosztuje taka kocimiętka?

-Wiem to taka kara. -zaśmiał się a ja westchnęłam

-Ach ,nie będę się kłócić z kotem. Dobra koniec rozmowy jesteśmy przed domem .

-Okej ,ale zanim zamilknę aż nie będziemy sami ,zajmuję  miejsce przy nogach na kocu.

-Dobrze jest twoje- powiedziałam ze śmiechem drapiąc go dalej za uchem. Gdy tylko weszliśmy do domu ktoś nagle zaczął na mnie krzyczeć

-Ty wiesz jak się czułam gdy nie zobaczyłam, że ciebie niema w łóżku?!?!